DUZCE FORUM - Düzce Resimleri-Düzce Tarihi-Gelenek Görenekleri-Düzce Bilgileri-Düzce Haberleri-Düzce Tanıtımı-Düzcespor - Düzcespor Resimleri - Düzce Depremi - Düzce Üniversitesi - Düzce Portal - Düzce Köyleri
 
*
Merhaba, Ziyaretçi. Lütfen giriş yapın veya üye olun.
Aktivasyon mailiniz gelmediyse buraya tıklayın.
Kasım 26, 2014, 02:44:18 ÖS


Kullanıcı adınızı, parolanızı ve aktif kalma süresini giriniz



Sayfa: 1 [2]
  Yazdır  
Gönderen Konu: İsimler Ansiklopedisi  (Okunma Sayısı 10173 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #15 : Ağustos 19, 2008, 01:28:46 ÖS »

L

LÂCEREM :     (Ar.) Ka. 1. Şüphesiz. 2. Besbelli, elbette.
LAÇİN :    (Tür.). 1. Bir cins şahin. 2. Sarp, yalçın. 3. Şiddetli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
LAHİB :    (Ar.) Er. - Açık yol.
LÂHİK :    (Ar.) Er. 1. Yetişip ulaşan. 2. Eklenen. 3. Yenisi.
LAHİKA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Lahik).
LÂHZA :    (Ar.) Ka. 1. Bir bakış, bir göz atma. 2. Göz kırpacak kadar zaman an. 3. Bir kez göz kırpma.
LAJVERDİ :    (Fars.) Ka. 1. Lacivert. 2. Koyu mavi değerli bir süs taşı.
LALE :    (Fars.) Ka. 1. Zambakgillerden, uzun yapraklı, güzel ve çeşitli renklerde çiçekli soğanlı bir bitki. 2. Eskiden sucuların boyunlarına asılan iki ucu lale gibi kıvrak demir halka, pranga. 3. Ağaçtan meyve koparmaya yarayan ucu çatallı sırık.
LÂLEFAM :    (Fars.) Ka. - Lale renginde.
LÂLEGUN :    (Fars.) Ka. - Lale renginde.
LÂLEGÜL :    (Fars.) Ka. - Türk musikisinde bir makam.
LALERUH :    (Fars.) Ka. 1. Lale yanaklı, yanağı lale gibi kırmızı olan. 2. Türk müziğinde mürekkeb bir makam.
LÂLEVEŞ :    (Fars.) Ka. - Lale gibi.
LÂLEZAR :    (Fars.) Ka. - Lalelik, lale yetişen yer, lale bahçesi.
LÂMİ :    (Ar.) Er. - Parlayan, parıldayan parlak. - Lamii: 1472-1532 yılları arasında yaşayan Türk edebiyatında haklı bir ün kazanmış mutasavvıf ve sanatkar.
LÂMİA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Lami).
LÂMİH :    (Ar.) Er. 1. Hz. Nuh´un erkek kardeşi. 2. Parlayan, parıldayan, parlak.
LAMİNUR :    (Ar.) - Nur saçarak parlayan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
LÂNAZİR :    (Ar.) - Eşsiz, benzersiz. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
LANE :    (Fars.) Ka. - Yuva, ev, aşiyan.
LÂSİF :    (Ar.) Er. - Parlayan, parlayıcı.
LÂTİF :    (Ar.) Er. 1. Allah´ın isimlerindendir. 2. Yumuşak, hoş, güzel, nazik. 3. Bütün inceliklere vakıf. -"abd" takısı alarak kullanılabilir. (Abdüllatif).
LÂTİFE :    (Ar.) Ka. - Güldürecek, tuhaf ve güzel söz ve hikaye şaka.
LÂTİME :    (Ar.) Ka. - Misk, güzel koku.
LAVANTA :    (İtal.) Ka. - Lavanta çiçeğinden elde edilen güzel koku.
LÂYEZAL :    (Ar.) - Zevalsiz, bitimsiz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılabilir.
LÂYİH :    (Ar.) Er. 1. Parlak, parlayan. 2. Aşikar, meydanda, hüveyda. 3. Hatıra gelen.
LÂYİHA :    (Ar.) Ka. 1. Düşünülen bir şeyin yazı haline getirilmesi. 2. Tasarı.
LÂYİK :    (Ar.) Er. - Yakışan, yakışıklı.
LÂZIM :    (Ar.) Er. - Gerekli şey. Gerekçe.
LEÂL :    (Ar.) Ka. - İnciler.
LEBABE :    (Ar.) Ka. - Akıl sahibi olma.
LEBÂBET :    (Ar.) - Akıllılık, zeyreklik. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
LEBİB :    (Ar.) Er. - Akıllı, zeki, fatin.
LEFİF :    (Ar.) Er. - Durulmuş sarılmış.
LEMA :    (Ar.) - Pırıltı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
LEMAN :    (Ar.) Ka. - Parlama, parıltı.
LEMARİZ :    (Fars.) - Parlayan, parıldayan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
LEMEAT :    (Ar.) Ka. - Parıltılar.
LEMEHÂT :    (Ar.) Ka. - Bir defa bakışlar, bir göz atışlar.
LEMYEZEL :    (Ar.) 1. Zail olmaz, baki, kalıcı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
LERZÂN :    (Fars.) Ka. - Titrek, titreyen.
LERZE :    (Fars.) Er. - Titretme.
LERZENDE :    (Fars.) Ka. - Titreyen, titrek.
LETAFET :    (Ar.) Ka. 1. Latiflik, hoşluk. 2. Güzellik. 3. Nezaket. 4. Yumuşaklık.
LEVAMİ :    (Ar.) - Parlamalar, nurlar.
LEVEND :    (İtal.) 1. Osmanlı donanmasında vazifeli asker denizci. 2. Eskiden Venedikliler´in şark memleketlerinden maaşla topladıkları denizciler. 3. Yakışıklı, boylu poslu kimse. 4. Atak, gözü pek, hareketli ve çevik.
LEVNİZ :    (Ar.) Er. 1. Renk, boya, yüz. 2. Nevi, çeşit, Türk.
LEVZİ :    (Ar.) 1. Badem biçiminde olan. 2. Bademle ilgili. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
LEVZİYYE :    (Ar.) Ka. 1. (bkz. Levzi). 2. Badem erik, kayısı vişne, kiraz ve benzer meyvelerin içinde anıldıkları grup.
LEYAL :    (Ar.) Ka. - Geceler.
LEYÂN :    (Fars.) Ka. - Parlayan, parlayıcı, konforlu, lüks hayat.
LEYFUNNUR :    (Ar.) - Geceyi aydınlatan nur, ışık.
LEYLÂ :    (Ar.) 1. Çok karanlık gece. 2. Arabi ayların son gecesi. 3. Leyla ile Mecnun hikayesinin kadın kahramanı.
LEYLÂK :    (Ar.) 1. Zeytingillerden hoş kokulu salkım şeklinde mor ve beyaz renklerde çiçek açan bir bitki ve bitkinin çiçeği.
LEYS :    (Ar.) 1. Yokluk. 2. Arslan, esed, haydar, gazanfer, şir.
LEZİR :    (Fars.) - Akıllı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
LOKMAN :    (Ar.) Er. 1. Eski kavimlerde, ahlaki öğütler veren hekim. 2. Kur´an-ı Kerim´de bir sure adı.
LULUBAR :    (Ar.) Ka. - İnci yağmuru.
LUT :    (Ar.) Er. 1. Hz. İbrahim´in peygamber yeğeni. 2. Kendisine itaat etmeyen ve eşcinsel olarak yaşamayı adet edinmiş olan Sodom ve Gomorrah halkına gelmiştir. Hanımı da helak olanlar arasındadır. Lut (a.s.) Kur´an´da adı geçen peygamberlerdendir.
LÜBBETÜLAYN :    (Ar.) Ka. - Göz bebeği.
LİSAN :    (Ar.) 1. Dil. 2. Konuşulan dil. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
LÜTFULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın lütfü. Allah´ın iyi, hoş ve letafet sahibi kıldığı kişi demektir.
LÜTFİ :    (Ar.) Er. - Hoşluk, güzellik, iyi davranış.
LİVA :    (Ar.) Er. 1. Bayrak. 2. Mülki idarede kaza-vilayet arasında bir derece, sancak. 3. Tugay. 4. Tuğgeneral. 5. Livai saadet, Liva-i şerif. Hz. Muhammed (s.a.s)´in bayrağı Livaü´l-Hamd: Muhammed ümmetinin mahşer günü altında toplanacakları bayrak. Makam-ı Ah
LİYÂKAT :    (Ar.) Ka. 1. Layık olan,değerlilik, yararlılık. 2. İktidar, hüner, fazilet.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #16 : Ağustos 19, 2008, 01:30:52 ÖS »

M

MACİD :     (Ar.) Er. - Şan ve şeref sahibi olan kimse. İyi ahlaklı. Ulu.
MACİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Macid).
MAĞFİRET :    (Ar.) Ka. - Allah´ın kullarının günahlarını bağışlaması, örtmesi.
MAHBUB :    (Ar.) Er. 1. Muhabbet olunmuş, sevilmiş, sevilen, sevgili. 2. Mahbub-i Hûda, (Allah´ın sevgilisi) Hz. Muhammed (s.a.s).
MAHBUBE :    (Ar.) Ka. - Muhabbet olunmuş, sevilmiş, sevilen. - (bkz. Mahbub).
MAHFER :    (Fars.) Ka. - Ay aydınlığı, ay ışığı.
MAHFUZ :    (Ar.) Er. Korunmuş, gözetilmiş. Gizlenmiş, saklanmış.
MAHFİ :    (Ar.) Er. - Gizli, saklı.
MAHMUD :    (Ar.) Er. 1. Hamd olunmuş, sena edilmiş, övülmeye değer. Makam-ı Mahmud: Hz. Muhammed´in en büyük şefaat makamı, cennet. 2. Ebrehe´nin Kabe´yi yıkmak üzere getirdiği filin adı. 3. Mahmud (Kaşgarlı) Karahanlılar´dan olan bu Türk bilgini "Divanu Lügati´t-Tü
MAHMUDE :    (Ar.) Ka. - Bingör otu, sakmunya.
MAHMUR :    (Ar.) Er. 1. Sarhoşluğun verdiği sersemlik. 2. Uyku basmış, ağırlaşmış, yan baygın göz.
MAHMURE :    (Ar.) Ka. -(bkz. Mahmur).
MAHPARE :    (Fars.) Ka. - Ay parçası, çok güzel kadın.
MAHPERVER :    (Fars.) Ka. - Mehtap.
MAHPERİ :    (Fars.) Ka. - Ay gibi peri kadar güzel.
MAHPEYKER :    (Fars.) Ka. 1. Yüzü ay gibi parlak, güzel, nurlu. 2. Kösem Sultan´ın adı.
MAHRA :    (Ar.) Ka. 1. Elverişli, uygun şey. 2. Değerli kimse.
MAHRU :    (Fars.) Ka. - Ay yüzlü, yüzü ay gibi olan güzel.
MAHSUN :    (Ar.) Er. - Güçlendirilmiş, güçlü.
MAHSUNE :    (Ar.) Ka. - Kuşatılmış, sarılmış, çevrilmiş.
MAHSUT :    (Ar.) Er. - Hasat edilmiş, ekini biçilmiş. Biçilmiş ekin.
MAHTER :    (Fars.) Ka. - Yeni ay, ayça, hilal.
MAHUR :    (Fars.) - Türk musikisinde rast perdesinde karar kılan bir makam. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MAHİNEV :    (Fars.) Ka. - Yeni ay, ayça, hilal.
MAHİNUR :    (Fars.) Ka. 1. Ayın nuru, ışığı. 2. Ay yüzlü güzel.
MAHİR :    (Ar.) Er. - Maharetli, hünerli, elinden iş gelir, becerikli.
MAHİZAR :    (Fars.) Ka. - İnleyen ay.
MAHİZER :    (Fars.) Ka. - San, altın renginde ay.
MAHŞER :    (Ar.) Er. - Huy, tabiat.
MAKAL :    (Ar.) Er. - Söz, lakırdı. Söyleme, söyleyiş.
MAKBUL :    (Ar.) Er. - Kabul olunmuş, alınmış, alınan. Beğenilen, hoş karşılanan, geçer.
MAKBULE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Makbul).
MAKRUN :    (Ar.) - Ulaşmış, kavuşmuş, yakın. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MAKSUD :    (Ar.) Er. 1. Kasdolunan, istenilen şey, istek. Maksad, niyet, murat. 2. Varılmak istenen yer.
MAKSUDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Maksud).
MAKSUM :    (Ar.) Er. - Ayrılmış, bölünmüş. Kısmet. Rızk-ı Maksum
MAKSUR :    (Ar.) Er. 1. Kasrolunmuş, kısaltılmış, kasılmış. 2. Alıkonulmuş. Bir şeye ayrılmış.
MAKSURE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Maksur).
MAKUL :    (Ar.) Er. - Akla uygun bulunan. Akıl ile bilinir, akılla kanıtlanan. Oldukça akıllı, sözü akla yakın.
MALKOÇ :    (Tür.) Er. - Akıncı ocağı reisi.
MALUM :    (Ar.) Er. - Bilinen, belli. Herkesçe bilinen. Faili belli olan fiil.
MÂLİK :    (Ar.) Er. 1. Sahip, bir şeye sahip olan, bir şeyi olan. Malikii´l-Mülk, Allah. 2. Yedi cehennemin hakimi ve kapıcısı olan melek. 3. Zebanileri idare eden melek. İmam Malik, Maliki mezhebinin kurucusu. Ashab bu ismi kullanmıştır.
MALİKE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Malik). 1. Mal sahibi olan kadın. 2. Peri, su perisi.
MAMUR :    (Ar.) Er. 1. Bayındır, şenlikli. 2. İmar edilmiş, işlenmiş yer. 3. Beyt-i mamur: Kabe.
MANA :    (Ar.) 1. Mana, anlam. 2. İç, içyüzü. 3. Rüya, düş. - (bkz. Anlam).- Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MANOLYA :    (Frans.) Ka. - Manolyagillerden. Beyaz renkli ve güzel kokulu çiçekleri olan, süs bitkisi olarak yetiştirilen ağaç ve bu ağacın çiçeği.
MANSUR :    (Ar.) Er. 1. Yardım olunmuş, Allah´ın yardımıyla galip, üstün gelmiş. 2. Türk musikisinde bir düzen. 3. Bir ney çeşidi.
MANSURE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mansur).
MANZUR :    (Ar.) Er. - Bakılan, nazar olunan. Gözde olan, beğenilen.
MARAL :    (Tür.) Ka. - Dişi geyik, ceylan, karaca.
MARUF :    (Ar.) Er. 1. Herkesçe bilinen tanınmış belli. Meşhur ünlü. 2. Şeriatın emrettiği, uygun gördüğü.
MÂRUT :    (Ar.) - Arkadaşı "Harut" ile meşhur olan bir melek olup büyü ile uğraştıklarından dolayı kıyamete kadar kalmak üzere Babil´de bir kuyu içerisine hapsedilmişlerdir. - İsim olarak kullanılmaz.
MARİFET :    (Ar.) Ka. 1. Herkesin yapamadığı ustalık, herşeyde görülmeyen hususiyet, ustalıkla yapılmış olan şey. 2. Bilme, biliş. 3. Hoşa gitmeyen hareket. 4. Vasıta aracı, ikinci el. Marifetname: İbrahim Hakkı Bey´in divan kültürüne ait hazırladığı meşhur eseri.
MÂRİYE :    (Ar.) Ka. - Şen´un adında birinin kızı olup hicretin 7. yılında kızkardeşi Şirin ile birlikte, Mukavkıs tarafından Hz. Muhammed´e (s.a.s) hediye edilen kıbti bir cariye. Hz. Peygamberin hanımlarından küçük yaşta ölen oğlu İbrahim´in annesi.
MASUM :    (Ar.) Er. 1. Suçsuz, kabahatsiz, günahsız, ismet sahibi. 2. Saf, temiz. İmam-ı Rabbani´nin oğlu.
MASUME :    (Ar.) Ka. - İmamiye mezhebinde günahsız sayılan ehl-i beyt mensubu.
MASUN :    (Ar.) Er. - Korunmuş, korunan.
MATLUB :    (Ar.) Er. - İstenilen, aranılan, talep edilen şey.
MATUK :    (Ar.) Er. - Azat olunmuş, özgürlüğü bağışlanmış.
MAUN :    (Ar.) Er. Zekat. Kur´an-ı Kerim´in 107. suresi.
MAVERA :    (Ar.) - Ara, geri, bir şeyin ötesinde bulunan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MAVİYE :    (Ar.) Ka. - Suya ait.
MAİDE :    (Ar.) Ka. 1. Üzerinde yemek bulunan sofra. Yemek, şölen. 2. Kur´an-ı Kerim´in 5. suresinin adı. 3. İsa ve Havarilerine gökten inen sofra (Maide-i Mesih).
MAYE :    (Fars.) Ka. 1. Maya, asıl ve gerekli madde. 2. Para, mal. İktidar güç. 3. Bilgi.
MAİL :    (Ar.) Er. 1. Bir yana eğilmiş, eğik. 2. Hevesli, istekli, yetenekli. Taraflı, içten istekli. 3. Andırır, benzer. 4. Tutkun.
MAZHAR :    (Ar.) Er. 1. Bir şeyin göründüğü çıktığı yer. 2. Nail olma, şereflenme. 3. Bazı tekkelerde oturarak uyurken dayanılan kısa değerde. 4. Bir çeşit tef.
MAZLUM :    (Ar.) Er. 1. Zulüm görmüş. 2. Halim, selim, sakin, sessiz.
MAZMUN :    (Ar.) Er. 1. Borçluluk, kefalet. 2. Ödenmesi gereken şey.
MAZYAR :    (Ar.) Er. - Taberistan´daki Karini hükümdarlarının sonuncusu.
MAŞUK :    (Ar.) Er. - Sevilen, sevilmiş.
MEBDE :    (Ar.) - Baş, başlangıç, ilke.- Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MEBHUR :    (Ar.) Er. - Soluyan, soluğan, nefes darlığına yakalanmış olan.
MEBRUK :    (Ar.) Er. - Tebrike şayeste. Kullu.
MEBRUKE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mebruk).
MEBRUR :    (Ar.) Er. - Beğenilmiş, hayırlı, yararlı.
MEBRURE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mebrur).
MEBSUDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mebsut).
MEBSUT :    (Ar.) Er. - Açılmış, yayılmış. Uzun uzadıya anlatılan.
MEBŞURE :    (Ar.) Ka. - Yüzü beyaz, gösterişli güzel kadın.
MECDİDE :    (Ar.) Ka. - Rızkı bol, nasibi açık, bahtiyar.
MECERRE :    (Ar.) 1. Samanyolu. 2. Harekete müsait yol, cadde veya yer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MECNUN :    (Ar.) Er. 1. Cin tutmuş, cinlenmiş. 2. Delice seven, tutkun. Leyla ile Mecnun hikayesinin erkek kahramanı.
MECRA :    (Ar.). - Suyun aktığı yatak, su yolu. Bir işin gidiş yolu. Bedendeki ahlatın alıştığı yol. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MECUT :    (Ar.) Er. - Talihi açık, mutlu, şanslı kimse.
MECİD :    (Ar.) Er. - Çok ulu, yüce, şan ve şeref sahibi. Allah´ın sıfatlarından. Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır. Abdülmecid, Allah´ın (Mecid´in) kulu..
MECİDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin ululuğu, büyüklüğü. - Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.
MECİDE :    (Ar.) Ka. - Büyük ulu. Şan ve şeref sahibi.
MEDÂ :    (Ar.). Mesafe. Son. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MEDAR :    (Ar.). 1. Dayanak. 2. Dönence. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MEDENİ :    (Ar.) Er. 1. Medine´ye mensup, şehirli, şehir halkından olan. 2. Bir memleketle ilgili olan. 3. Terbiyeli, görgülü, nazik. Daha çok lakab olarak kullanılır.
MEDİD :    (Ar.) Er. - Uzun, çok uzun süren. Arap aruzunun 2. bendi.
MEDİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Medid).
MEDİH :    (Ar.) Er. - Methetmeye, övmeye sebeb olan şey, övme mevzuu.
MEDİHA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Medih).
MEDİNE :    (Ar.) Ka. - Arabistan´da bir şehir. Hz. Peygamberin kabrinin bulunduğu şehir. Hacıların Mekke´den sonra ziyaret ettikleri şehir.
MED´UV :    (Ar.) Er. - Davet olunmuş, çağırılmış, davetli. Hz. Peygamber (s.a.s)´in isimlerinden.
MEFAHİR :    (Ar.) - İftihar edilecek, övünülecek şeyler. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MEFHAR :    (Ar.) Er. - Övünme. Övünmeye sebeb olan, güvenmeyi gerektiren. Mefhar-i kainat: Muhammed (s.a.s).
MEFHARET :    (Ar.) Ka. - İftihar duyma, övünme.
MEFKURE :    (Ar.) Ka. - Ülkü, ideal.
MEFRUZ :    (Ar.) Er. - Farz olunmuş, varsayılmış.
MEFTUH :    (Ar.) Er. 1. Açılmış, açık. 2. Ele geçirilmiş.
MEFTUN :    (Ar.) Er. 1. Fitneye düşmüş, sihirlenmiş. 2. Gönül vermiş, tutkun vurgun. Hayran olmuş, şaşmış.
MEHDİ :    (Ar.) Er. 1. Kendisine rehberlik edilen. Allah tarafından hidayet verilmiş olan. - Doğru yolu tutan. 2. Şiilere göre 12 imamın sonu.
MEHDİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mehdi).
MEHLİKA :    (Fars.) Ka. - Ay yüzlü güzel.
MEHMET :    (Tür.) Er. - Muhammed isminin türkçesi.
MEHPARE :    (Fars.) Ka. - Ay parçası, çok güzel.
MEHRE :    (Tür.) Ka. - Hind okyanusu sahili ile Hadramut arasında bir ülke.
MEHRU :    (Fars.) Ka. - Ay yüzlü güzel.
MEHTAP :    (Fars.) Ka. 1. Ay aydınlığı, ay ışığı. Dolunay. 2. Alay, eğlence, zevklenme. - Türk dil kuralı açısından "b/p" olarak kullanılır.
MEHVEŞ :    (Fars.) Ka. - Ay gibi, ay yüzlü, güzel.
MEHİB :    (Ar.) Er. 1. Heybetli, azametli, korkunç (mehub). 2. Arslan (Esed, gazanfer, haydar, şir).
MEHİR :    (Fars.) Ka. - Ay.
MEKNUN :    (Ar.) Er. - Saklı, gizli, iyice korunmuş.
MEKNUZ :    (Ar.) Er. - Gömülü. Hazineye konulmuş, saklanmış.
MEKREMET :    (Ar.) Er. - Kerem, cömertlik. Saygı, ağırlama.
MEKİN :    (Ar.) Er. 1. Temekkün eden, oturan yerleşen. 2. Vakarlı, temkinli, vakar, iktidar sahibi. Hz. Peygamber (s.a.s)´in isimlerinden.
MEKİNE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mekin). 1. İktidar ve onur sahibi. 2. Yer tutup oturan, yerleşmiş.
MEKŞUFE :    (Ar.) Ka. - Açılmış, açık. Bilinmez değil, keşfolunmuş.
MELÂ :    (Ar.) Ka. 1. Doluluk. 2. Topluluk. 3. Ova.
MELAHAT :    (Ar.) Ka. - Güzellik, yüz güzelliği.
MELDÂ :    (Ar.) Ka. - Genç, körpe ve nazik.
MELEK :    (Ar.) Ka. 1. Allah´ın nurdan yarattığı varlıklar. Allah´ın emirlerine tam itaat eden varlıklar. 2. Halim, selim güzel huylu kimse.
MELEKPER :    (a.f.i.) Ka. - Melek kanatlı.
MELEKRU :    (a.f.i.) Ka. - Melek yüzlü.
MELEKSİMA :    (a.f.i.) Ka. - Melek şimali.
MELHUZ :    (Ar.) Er. - Umulur, bek­lenir.
MELODİ :    (Yun.) Ka. - Nağme, ahenk, ezgi.
MELTEM :    (Tür.) Ka. - Yazın düzenli olarak karadan denize doğru esen rüzgar.
MELİH :    (Ar.) Er. - Melahat sahibi, güzel, şirin, sevimli.
MELİHA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Melih).
MELİK :    (Ar.) Er. 1. Padişah, hakan, hükümdar. 2. Mal sahibi. 3. Allah´ın isimlerinden, (bkz. Abdülmelik). Melikşah: Sultan Sencer´in babası olan büyük Selçuklu hükümdarı.
MELİKANBER :    (Ar.) Er. - Kudretli, nüfuzlu, Habeş köle. Melik ve anber isimlerinden birleşik isim.
MELİKE :    (Ar.) Ka. - Kadın hükümdar. Hükümdar karısı.
MELİKSERVER :    (Ar.) Er. - Doğu Sultanı hükümdar.
MEMDUD :    (Ar.) Er. - Uzatılan.
MEMDUH :    (Ar.) Er. Övülmüş, övü­lecek.
MEMDUHA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Memduh).
MEMNUN :    (Ar.) Er. 1. Minnet altında bulunan. 2. Sevinmiş, sevinçli. Razı hoşnut.
MEMNUNE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mem­nun). Sevinmiş, sevinçli.
MEMUN :    (Ar.) Er. - Emin bulunan, korkusuz, tehlikesiz, sağlam.
MENAF :    (Ar.) Er. 1. Dağın sivri te­pesi. 2. Cahiliye döneminde Arapların putu. - İsim olarak kullanılmaz.
MENDERES :    (Yun.) Er. - Akarsu yataklarının dolanbaçlı kısmı. Ege bölgesindeki 3 akarsudan birisinin adı.
MENEKŞE :    (Fars.) Ka. - Menekşegillerden birçok çeşitleri bulunan koyu mor çiçek açan süs bitkisi. Koyu mor renk.
MENGÜ :    (Tür.) - Ebedi ölümsüz, bengi. Mengü suyu: Ab-ı hayat. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MENGÜALP :    (Tür.) Er. - Ölümsüz, güçlü, kuvvetli, yiğit.
MENGÜBAY :    (Tür.) Er. - Varlıklı kimse.
MENGÜBERT :    (Tür.) Er. - Allah verdi.
MENGÜÇ :    (Tür.) Er. - Yaşlı.
MENGÜCEK :    (Tür.) Er. - Erzincan, Kemah, Divriği ve Şebinkarahisar´ı içine alan bölgeyi fethederek XII. yy.´ın ilk yansına kadar elinde tutan Türk sülalesi.
MENNAN :    (Ar.) Er. - Çok ihsan eden, verici, ihsanı bol. - Abd takısı alarak kullanılır. Allah´ın isimlerinden .
MENSUR :    (Ar.) Er. - Saçılmış, dağılmış. Ölçüsüz, uyaksız, manzum olmayan söz.
MENSURE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mensur).
MENZUR :    (Ar.) Er. - Adanmış, vadedilmiş. Adak olarak belirtilmiş.
MENŞUR :    (Ar.) Er. - Neşrolunmuş, dağıtılmış, yayılmış.
MERAFİ :    (Ar.) 1. Dağın sivri tepesi. 2. İslam´dan evvel Arapların putu. -İsim olarak kullanılmaz.
MERAHÂN :    (Ar.) Er. 1. Ferah, sevinç. 2. Zayıf olma hali.
MERAL :    (Tür.) Ka. - (bkz. Maral).
MERAM :    (Ar.) Ka. - Arzu istek. İçten tasarlanan niyet.
MERCAN :    (Ar.) Selenterelerin mercanlar sınıfından olup kayalık yerlerde koloni meydana getirerek yaşayan, iskeleti kalkerli kırmızı renkli deniz hayvanı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MERD :    (Fars.) Er. 1. Adam, insan. 2. Özü sözü doğru kabadayı, yiğit. -Türk dil kurallarına göre "d/t" değişmesiyle kullanılır.
MERDAN :    (Fars.) Er. - Mertler, insanlar, erkekler, yiğitler.
MERĞUB :    (Ar.) Er. 1. İstenilen, sevilen. 2. Herkes tarafından sevilip aranılan.
MERDİ :    (Fars.) Er. - Mertlik, erlik. Cesaret, yüreklilik. İnsanlık.
MERDÜM :    (Fars.) 1. İnsan, adam. 2. Gözbebeği. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MEREVİŞ :    (Tür.) Ka. - Terementi ağacının tohumu.
MERKÜR :    (Fran.) Er. - Güneşe en yakın gezegen.
MERSA :    (Ar.) Ka. - Liman.
MERT :    (Fars.) Er. 1. Özü, sözü doğru yiğit. 2. Erkek insan.
MERTKAL :    (f.t.i.) Er. - Her zaman doğru kal.
MERTKAN :    (f.t.i.) Er. - Mert soydan gelen.
MERTOL :    (f.t.i.) Er. - Her zaman sözünün eri ol.
MERVAN :    (Ar.) Er. - Emevi sülalesinin Mervan kolu.
MERVE :    (Ar.) Ka. - Mekke´de bir dağın adı olup hacılar, Merve ile Safa arasında Sa´y ederler yani 7 defa gidip gelirler.
MERİÇ :    (Tür.) - Balkan yarımadasının güneydoğu kesiminden geçen akarsu. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MERYEM :    (İbr.) Ka. - 1. Abid. İbadete düşkün insan. 2. Hz. İsa´nın annesi.
MERİH :    (Ar.) Er. - Dünya´dan sonra güneşe en yakın olan gezegen.
MERZAT :    (Ar.) Er. - Rıza, hoşnutluk.
MERZUK :    (Ar.) Er. - Rızıklandırılmış, rızık verilmiş.
MESERRET :    (Ar.) Ka. - Sevinçler. Şenlik, sevinç.
MESRUR :    (Ar.) - Sevinçli, memnun, sevinmiş meramına ermiş. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MESUD :    (Ar.) Er. - Saadetli, bahtlı, bahtiyar, kutlu.
MESUDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mesud).
MESİH :    (Ar.) Er. 1. Üzerine yağ sürülmüş. 2. Mesholunmuş, başka bir şekle girmiş olan. 3. Acaip, tuhaf. 4. Ölmek. - Mesih: Hz. İsa´nın elini sürdüğü hastaların derhal iyileşmesi dolayısıyla kendisine isim olarak verilmiştir.
METE :    (Tür.) Er. - Büyük Türk-Hun İmparatoru (M.Ö. 209-174).
METHİYE :    (Ar.) Ka. - Birini övmek maksadıyla yazılmış eser, kaide.
METİN :    (Ar.) Er. 1. Metanetli, sağlam, dayanıklı. 2. Özü, sözü doğru, sebatkar, itimat edilir. Hz. Peygamber (s.a.s)´in isimlerinden.
MEVA :    (Ar.) Ka. - Sığınılacak yer, yurt, mesken.
MEVCUD :    (Ar.) Er. - Var olan, bulunan. Hazır olan, hazır bulunan. -Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.
MEVDUT :    (Ar.) Er. - Sevilmiş, sevilen. Gaznelilerin bir hükümdarı.
MEVEDDET :    (Ar.) Ka. - Sevgi, muhabbet. Dostluk.
MEVHİBE :    (Ar.) Ka. - Vergi, ihsan, bağış.
MEVLUD :    (Ar.) Er. 1. Yeni doğmuş çocuk. 2. İhsanın doğduğu yer. 3. Doğulan zaman. Hz. Muhammed´in doğumunu anlatan manzum eser. - Türk dil kurallarına göre "d/t" olarak kullanılır.
MEVLUDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mevlud).
MEVSUL :    (Ar.) Er. - Hz. Peygamber´in isimlerinden.
MEVSUNNE :    (Ar.) Ka. 1. Bahar yağmuru yağmış toprak. 2. Baştan aşağı süslü zırh.
MEVSİM :    (Ar.) Ka. 1. Yılın dört bölümünden biri. 2. Dağlamak suretiyle damga vurmak.
MEVZUN :    (Ar.) Er. - Biçimli, yakışıklı, güzel.
MEYMUN :    (Ar.) Er. - Uğurlu, bereketli, kutlu.
MEYMUNE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Meymun). Hz. Peygamberin en son hanımı.
MEYSUR :    (Ar.) Er. - Kolaylanmış, kolaylaştırılmış şeyler.
MEYSURE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Meysur).
MEZİD :    (Ar.) Er. - Artmış, artırılmış, büyümüş.
MEZİYET :    (Ar.) Ka. - Bir kişiyi başkalarından ayıran ve yücelten vasıf, üstünlük, değerlilik yüksek karak­ter.
MEŞHED :    (Ar.) Er. - Bir adamın şehit olduğu veya bir şehidin gömüldüğü yer. İran´da ziyaretgah olan meşhur şehir. Hz. Peygamber (s.a.s)´in isimlerinden.
MEŞHUR :    (Ar.) Er. - Ünlü, argın, tanınmış.
MEŞKUR :    (Ar.) Er. - Beğenilmiş, övülmüş. Teşekkür edilmeye değer olan.
MUALLA :    (Ar.) Ka. 1. Yüce, yüksek. Makamı, rütbesi yüksek. 2. Bir yazı stili.
MUAMMER :    (Ar.) - Ömür süren, yaşayan, yaşamış. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUARRA :    (Ar.) Ka. - Çıplak, soyulmuş. An, temizlenmiş.
MUATTAR :    (Ar.). - Güzel kokulu, ıtırlı. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUAVİYE :    (Ar.) Er. - Emevi devletinin ilk hükümdarı olup Hind ve Ebu Süfyan´ın oğludur. Mekke´de doğmuştur. Hz. Peygamber (s.a.s.)´in kayınbiraderi ve vahiy katibidir.
MUAZ :    (Ar.) Er. 1. Korunan, sığınan. 2. Çok aziz, izzet sahibi, saygı uyandıran, kıymetli, muhterem, sevgili. Muaz b. Cebel, sahabeden.
MUAZZEZ :    (Ar.) Ka. - (bkz. Muaz). - Ta´ziz edilmiş, izzetlendirilmiş. İzzet ve şeref sahibi. İkram ve izaz olunan, ağırlanan, hürmetle, saygı ile kabul olunan. Kıymetli, değerli, aziz.
MUBAHAT :    (Ar.) Ka. - Günahı, sevabı olmayan, işlemesi ne haram, ne de helal olan (mubah).
MUCİB :    (Ar.) Er. 1. İcabet eden, uyan. İcap eden, gereken. 2. Sebeb olan, vesile teşkil eden. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
MUCİD :    (Ar.) Er. Bir buluş ortaya çıkaran kimse.
MUCİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mucid).
MUCİZE :    (Ar.) Ka. - Hayran bırakan, olağanüstü olay. İnsan aklının alamayacağı.
MUFADDAL :    (Ar.) Er. - Faziletli, fazileti çok adam.
MUHABBET :    (Ar.) Ka. 1. Sevme, sevgi. 2. Dostluk. Dostça konuşma.
MUHACCEL :    (Ar.) Er. 1. Ayağı sekili beyaz at. 2. Gerdeğe konulmuş.
MUHACİR :    (Ar.) Er. - Göç eden, göçmen.
MUHAFIZ :    (Ar.) Er. - Muhafaza eden, değiştirmeyen, koruyan. Bekçi.
MUHAMMED :    (Ar.) Er. 1. Birçok defalar hamdu sena olunmuş, tekrar tekrar övülmüş. 2. Birçok güzel huylara sahip. Hz. Peygamber (s.a.s)´in isimlerindendir. Dedesi Abdülmuttalib tarafından, gökte hak yerde halk övsün niyetiyle bu ad konulmuştur. Kur´an´da dört yerde
MUHARREM :    (Ar.) Er. 1. Tahrim olunmuş, haram kılınmış. 2. Kamer takviminin birinci ayı aşura ayı. Müslümanlıktan önce bu ayda savaşmak yasak olduğu için bu ad verilmiştir. Bu ayın ilk 10 gününde Kerbela vakasının yıldönümünde matem yapılır. 10. gününde aşure pişir
MUHBİR :    (Ar.) Er. - Haber veren, haberci.
MUHLİS :    (Ar.) Er. - Halis, katıksız. Dostluğu, samimiliği ve her hali içten gönülden olan.
MUHLİSE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Muhlis).
MUHSİN :    (Ar.) Er. - İhsan eden, iyilikte, bağışta bulunan.
MUHSİNE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Muhsin).
MUHTAR :    (Ar.) Er. 1. İhtiyar eden, seçilmiş, seçkin. Hareketinde serbest olan, istediği gibi davranan, dilediğini yapan. 2. Köy veya mahalle işlerine bakmak üzere halkın seçtiği kimse. Hz. Peygamber (s.a.s)´in isimlerinden.
MUHTEREM :    (Ar.) Ka. - İhtiram olunmuş. Saygıdeğer, sayılan.
MUHTEŞEM :    (Ar.) - İhtişamlı, tantanalı, debdebeli, görkemli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUHİB :    (Ar.) Er. 1. Seven, sevgi besleyen, dost. 2. Tutkan, yer. 3. Bir tarikata intisap etmemekle birlikte yakınlığı olan.
MUHİDDİN :    (Ar.) - Dini saran, çevreleyen.
MUHYİ :    (Ar.) - İhya eden, dirilten, canlandıran, hayat veren. - Allah´ın isimlerindendir. "Abd" takısı alarak kullanılır. Abdulmuhyi.
MUKADDER :    (Ar.) 1. Takdir olunmuş, kıymeti biçilmiş, kadri değeri bilinmiş, beğenilmiş. 2. Yazılı, yazılıp belirlenmiş ilahi taktir. 3. Yazılı olmayıp sözün gelişinden anlaşılan. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Hz. Peygamberin isimlerinden.
MUKADDES :    (Ar.) - Takdis edilmiş, mübarek kutsal temiz. Mübarek, kutsal kitaplar, Kur´an, Tevrat, Zebur, İncil. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUKAFFA :    (Ar.) Er. - Uyaklı, kafiyeli. - (bkz. Hz. Peygamberin isimlerinden).
MUKAYYET :    (Ar.) Er. 1. Kayıtlı, bağlı, bağlanmış. 2. Ayağında zincir ve pranga bulunan. 3. Bir işe ehemmiyet veren. 4. Kaydolunmuş, deftere geçmiş.
MUKBİL :    (Ar.) Er. - İkballi, kutlu, mutlu, bahtiyar, mes´ud.
MUKBİLE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mukbil).
MUKMİR :    (Ar.) Er. - Ay ışıklı, mehtaplı.
MUKMİRE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mukmir).
MUKTEDİR :    (Ar.) Er. - İktidarlı, gücü yeten, becerebilen.
MUKTEFİ :    (Ar.) Er. 1. İktifa eden. 2. Ardı sıra izinden gidilmiş örnek olan. - Hz. Peygamber (s.a.s.)´in isimlerinden.
MUKİM :    (Ar.) Er. - İkamet eden, oturan. Hz. Peygamberin isimlerinden.
MUKİME :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mukim).
MUNGAR :    (Tür.) Er. - Eli açık, cömert.
MUNTEKA :    (Ar.) Er. - (bkz. Hz. Peygamberin isimlerinden).
MUNİS :    (Ar.) Er. - Ünsiyetli alışılan, yadırganmaz, alışılmış. Cana yakın sevimli. İnsandan kaçmayan.
MUNİSE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Munis).
MURAD :    (Ar.) Er. - Arzu, istek, dilek. Maksat meram. Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.
MURTAZA :    (Ar.) Er. 1. İrtiza edilmiş, beğenilmiş seçilmiş. Güzide. 2. Allah´ın razı olduğu kişi, kendisinden razı olunan kişi. - Aliyyü´l-Murtaza: Hz. Ali´nin lakabı.
MUSA :    (Ar.) Er. - Vasiyet edilmiş. Vasi nasbolunmuş, vasiyeti yerine getirmekle vazifelendirilmiş. Tavsiye olunmuş. Sina yarımadısında, Eymen vadisinde Tur dağında Allah´ın lütfuna mazhar olarak, kavmine "on emir" adı altında Allah´ın şeriatını bildiren peygamb
MUSADDIK :    (Ar.) Er. - Gerçekliğini ve geçerliliğini resmi yazı ile bildiren. Tasdik eden.
MUSLİH :    (Ar.) Er. - İslah eden, iyileştiren, düzeltici, arabulucu. Barıştıran. Bu kelime Kur´an´da birkaç defa zikredilmiştir.
MUSLİHİDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin salahı için çalışan.
MUSTAFA :    (Ar.) Er. 1. Temizlenmiş, seçilmiş, güzide. 2. Hz. Peygamberin isimlerinden. 3. Sa´d Suresi 47. ayette geçer.
MUS´AB :    (Ar.) Er. - Zor. Güçlü, dayanıklı. Ashabdan ünlü şehid Mus´ab b. Umeyr´in adıdır.
MUTA :    (Ar.) Er. - İtaat olunan, boyun eğilen, başkalarının kendisine itaat ettikleri. Hz. Peygamberin isimlerinden.
MUTAHHAR :    (Ar.) - Takdir edilmiş, temizlenmiş, temiz. Temiz mübarek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUTALLA :    (Ar.) Ka. - Yaldızlanmış, yaldızlı.
MUTARRA :    (Ar.) - Çok taze, parlak. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUTASIM :    (Ar.) Er. 1. İtisam eden, eliyle tutan, yapışan. 2. Günahtan çekinen. 3. Allah´ın ipine sımsıkı sarılan.
MUTE :    (Ar.) Er. - Ürdün´de Lut gölünün kuzeyinde verimli bir ova. Peygamberliğin son dönemlerinde hristiyanlarla yapılan savaşın adı.
MUTEBER :    (Ar.) Ka. 1. İtibarlı, hatırı sayılır, saygın. 2. İnanılır, güvenilir. 3. Yürürlükte olan geçer.
MUTENA :    (Ar.) Ka. 1. Özenle dikkatle seçilmiş. 2. Önemli, seçkin. 3. Az bulunur.
MUTLAY :    (Tür.) - Mutlu, sevinçli ay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUTLU :    (Tür.) - Talihli, uğurlu. Bahtiyar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUTTALİB :    (Ar.) - Talepte bulunan, isteyen.
MUTİ :    (Ar.) Er. 1. İtaat eden, baş eğen, veren. Tabi, bağlı. 2. Rahat ve uslu.
MUVAFFAK :    (Ar.) Er. 1. Allah´ın yardımına ulaşmış, işi rast gitmiş kimse. 2. Başaran beceren.
MUVAHHİD :    (Ar.). - Allah´ın birliğine inanan. Allah´tan başka hiçbir ilah ve kanun koyucu tanımayan, yalnız Allah´tan gelen emirleri kabul eden.- Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUVAKKAR :    (Ar.) Er. - Tevkir edilmiş, ağırlanmış, saygı gösterilmiş olan. Vakarlı, ağırbaşlı.
MUİD :    (Ar.) Er. - Öğretmen yardımcısı. Asistan.
MUİN :    (Ar.) Er. - Yardımcı. Çırak.
MUİNE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Muin).
MUİZ :    (Ar.) - Ağırlayıcı, izzet ve ikram edici. Allah´ın isimlerindendir. "Abd" takısı alarak kullanılır. Abdulmuiz.
MUZAFFER :    (Ar.) - Zafer, üstünlük kazanmış, üstün. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUZAM :    (Ar.) Er. - Bir şeyin en büyük kısmı.
MUZİ :    (Ar.) - Işık veren parlayan parlak. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MUŞTU :    (Tür.) Er. - Müjde, sevindirici haber.
MÜBAHAT :    (Ar.) Ka. - Övünme, iftihar etme.
MÜBAREK :    (Ar.) Er. 1. Bereketli, feyizli. Uğurlu, hayırlı, kutlu, mutlu. 2. Beğenilen, sevilen, kızılan şaşılan kimse. Bir şey hakkında sözleşme.
MÜBECCEL :    (Ar.) Ka. - Yücelmiş, saygı gösterilmiş yüce, ulu.
MÜBELLİĞ :    (Ar.) Er. 1. Tebliğ eden, haber veren bildiren. 2. Büyük camilerde imamın söylediğini tekrarlayan kimse. - Hz. Peygamberin isimlerinden.
MÜBERRA :    (Ar.) - Temize çıkmış aklanmış, müstesna, azade, arınmış. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. -Hz. Peygamberin isimlerinden.
MÜBEŞŞİR :    (Ar.) Er. - Müjdeci, muştucu. - Hz. Peygamber (s.a.s)´in isimlerinden.
MÜBTEHİC :    (Ar.) Er. - Sevinçli, sevinmiş, memnun, mesrur, şad. (bkz. Behçet, Şadan).
MÜBİN :    (Ar.) Er. - 1. İyiyi kötüden, doğruyu yanlıştan, hayrı şerden ayıran. 2. Açık anlaşılır, aşikar, belli. 3. Kur´an´ı Kerim´i bazen de peygamber (s.a.s.)´i vasfetmek için kullanılmıştır.
MÜBİNE :    (Ar.) Ka. - (bkz, Mübin).
MÜBŞER :    (Ar.) Er. - İbşar olunmuş, müjdelenmiş, mübeşşer.
MÜCAB :    (Ar.) Er. - Kabul cevabı almış olan. Duası kabul olunan.
MÜCADELE :    (Ar.) Er. 1. Uğraşma, savaşma, çatışma. 2. Kur´an surelerinden birisinin adı.
MÜCAHİD :    (Ar.) Er. 1. Cihad eden, din düşmanlarıyla savaşan. Savaşan, uğraşan, savaşçı. 2. Gayret eden, çok çalışan. 3. Tasavvufta nefsine karşı gelerek kendini terbiye eden ve böylece manevi makamlara erişen kimse, derviş.
MÜCAHİDDİN :    (Ar.) Er. - Din savaşçısı, İslam askeri.
MÜCD :    (Ar.) Ka. - Kıvırcık, kıvrılmış, lülelenmiş saç.
MÜCEDDET :    (Ar.) Ka. - Yeni, henüz kullanılmamış.
MÜCELLA :    (Ar.) Ka. - Parlatılmış, parlak, cilalı.
MÜCEVHER :    (Ar.) Ka. 1. Değerli süs eşyası. 2. Arap alfabesinde noktalı olan harf.
MÜCMEL :    (Ar.) - Kısa ve az sözle anlatılmış, öz, özet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜCTEBA :    (Ar.) Er. - Seçilmiş, seçkin. Hz. Peygamberin isimlerinden.
MÜCTEHİD :    (Ar.) Er. - İctihad eden, gücü yettiği kadar çalışan. Ayet ve hadislerden şer´i hükümler çıkaran din alimi. - İmam-ı Azam gibi.
MÜDAFİ :    (Ar.) Er. - Müdafaa eden, koruyan. Savunan, dayanan.
MÜDEBBER :    (Ar.) Ka. - Tedbir alınmış, düşünce ile hareket edilmiş.
MİDHAT :    (Ar.) Er. - Övme.
MÜDRİK :    (Ar.) Er. - İdrak eden, anlayan, aklı ermiş.
MÜEMMİL :    (Ar.) Er. - Temin edilmiş, sağlanmış, emniyete alınmış. -Hz. Peygamberin isimlerinden.
MÜESSER :    (Ar.) Ka. - Kendisine bir şey tesir etmiş olan.
MÜEYYED :    (Ar.) - Teyid edilmiş, kuvvetlendirilmiş, sağlam. Doğrulanmış. Yardım gören. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜFAHİR :    (Ar.) Er. - Övünen.
MÜFAHİRE :    (Ar.) Ka. - Fahreden, övünen.
MÜFERREC :    (Ar.) Er. 1. Meydanı olan, geniş. 2. Keder gideren.
MÜFERRİH :    (Ar.). - Ferahlık veren, iç açan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MİFTAH :    (Ar.) Er. 1. Anahtar. 2. Şifre cetveli. 3. Dil öğrenirken yapılacak tercüme ve meselelerin halledilmiş şekillerini gösteren kitap. 4. Hz.Peygamber (s.a.s)´in isimlerinden.
MÜFTEHİR :    (Ar.) Er. 1. İftihar eden, övünen. Şanlı, şerefli. 2. Parasız işgören, fahri.
MÜFİD :    (Ar.) Er. 1. İfade eden, anlatan, manalı. 2. Faydalı. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
MÜFİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Müfid).
MÜFİZ :    (Ar.) Er. - Feyizlendiren, feyiz veren. Allah´ın isimlerinden. -"Abd" takısı alarak kullanılır. Abdulmufiz.
MÜGE :    (Fran.) Ka. - İnci çiçeği.
MÜHEYMİN :    (Ar.) - Birini korkudan koruyan. Allah´ın isimlerinden. -"Abd" takısı almadan kullanılmaz. Abdulmüheymin.
MÜHEYYA :    (Ar.) Ka. - Hazır.
MİHNE :    (Ar.) - Düzleştirmek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MİHRACE :    (Sanskritçe.) Ka. - Hindistan´da kral ve prenseslere verilen unvan.
MİHRAN :    (Ar.) - Nehir. Pakis­tan´dan geçen İndus nehrine İslam müellifleri tarafından verilen isim. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜHRE :    (Fars.) Ka. 1. Bir çeşit yuvarlak şey. 2. Cam boncuk. Mühre-i Zar: Güneş.
MİHRİ :    (Fars.) Ka. 1. Güneş. 2. Sev­gi. 3. Eylül ayı. - Mihr ü mah, güneş ile ay.
MİHRİBAN :    (Fars.) Ka. - Şefkatli, merhametli, muhabbetli, güleryüzlü, yumuşak huylu.
MİHRİCAN :    (Fars.) - Sonbahar. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MİHRİMAH :    (Ar.) Ka. - Güneş ile ay.
MİHRİNAZ :    (Fars.) Ka. - Naz güneşi. Çok nazlı.
MİHRİNUR :    (Fars.) Ka. - Işık saçan, aydınlatan güneş.
MİHRİNİSA :    (Fars.) Ka. - Kadınlığın güneşi, erdemli, nitelikli kadın.
MİHRİYE :    (Fars.) Ka. - Güneşe ait, güneşle ilgili.
MİHRİŞAH :    (Fars.) Ka. - Şahların güneşi.
MÜHİB :    (Ar.) Er. 1. Heybetli, korkunç, korkutan. 2. Tehlikeli ve saygı uyandıran.
MÜHİBE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mühib).
MİHİN :    (Fars.) Er. - Büyük, ulu.
MÜJDAT :    (Fars.) Er. - Müjdeler, sevinçli haberler.
MÜJDE :    (Fars.) Ka. 1. Muştu, sevinç haberi, büşra. 2. Hayırlı, sevinçli bir haber getirene verilen bahşiş.
MÜJGÂN :    (Fars.) Ka. - Kirpikler, kirpik.
MÜKÂFAT :    (Ar.) Ka. - Ödül. Değerlendirici, sevindirici davranış.
MÜKAFİ :    (Ar.) Er. - Eşit, beraber.
MİKAT :    (Ar.) Er. 1. Tesbit edilen yer ve zaman. 2. Mekke yolu üzerinde hacıların ihrama girdikleri yer.
MİKAİL :    (Ar.) Er. - Dört büyük me­lekten rızıkların taksimine memur melek.
MÜKERREM :    (Ar.) - Muhterem, aziz sayın, saygıdeğer, sayılan, onurlandıran, hürmet ve tazime erişmiş. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜKREM :    (Ar.) Er. - Kerem ve şeref ile nitelenmiş olan.
MÜKREMİN :    (Ar.) Er. - İkram olunmuş, ağırlanmış.
MÜKRİM :    (Ar.) Er. - İkramcı, ikram eden, ağırlayan-ağırlayıcı, misafirperver.
MÜKRİME :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mükrim).
MÜLAYİM :    (Ar.) Er. 1. Uygun, muvafık. 2. Yumuşak huylu, yavaş kimse. Pekliği olmayan.
MÜLHİM :    (Ar.) Er. - İlham veren, içe doğduran, esinlendiren.
MÜLHİME :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mülhim).
MÜLKET :    (Ar.) Er. - Ülke.
MÜLTEKA :    (Ar.) - Kavuşma, buluşma, birleşme yeri. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜLTEMİ :    (Ar.) Er. - Parlayan, parıldayan.
MİMOZA :    (Lat.) Ka. - Baklagillerden ince ve san yapraklı çiçek açan bir cins süs bitkisi, küstümotu.
MÜMTAZ :    (Ar.) Er. - İmtiyaz tanınmış, ayrı tutulmuş, üstün tutulmuş. Seçkin.
MİNA :    (Ar.) Ka. 1. Camın ana maddesi. 2. Liman, iskele. 3. Gökyüzü.
MÜNCİ :    (Ar.) Er. - İnca eden, kurtaran, halaskar. - Hz. Peygamberin isimlerinden.
MİNE :    (Fars.) Ka. 1. Maden ve çini üzerine vurulan camı andırır cila. 2. Dişlerin üzerindeki ince ve parlak tabaka. 3. İnce ve parlak nakış.
MÜNEVVER :    (Ar.) Ka. - Tenvir edilmiş, nurlandırılmış, aydınlatılmış, ışıklı. Aydın.
MÜNTEHA :    (Ar.) - Son, nihayet, uç, en son, akıbet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜNİB :    (Ar.) Er. 1. İnabe eden, asiliği, azgınlığı bırakarak Allah´a yönelen. 2. Güzel yağan, faydalı yağmur. 3. Taze ve verimli bahar.
MÜNİBE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Münib).
MÜNİF :    (Ar.) Er. 1. Yüksek, ulu, büyük, ali, bülend. 2. Yüksek, büyük hükümler.
MÜNİFE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Münif).
MÜNİM :    (Ar.) Er. - Nimet veren,yedirip içiren. - Takı alarak kullanılır. Abdülmün´im.
MÜNİR :    (Ar.) Er. 1. Nurlandıran, ışık veren, parlak, ziyalar. 2. Kur´an´da peygambere ve ilahi kitaplara sıfat olarak kullanılmıştır.
MÜNİRE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Münir).
MÜNZİR :    (Ar.) 1. Akıbetinin kötülüğünü söyleyerek korkutan. 2. Kafirleri ve münafıkları sapıklıklarından döndürmek için cehennem azabı ile korkutan. Rasulullah için kullanılmıştır. Birçok sahabe de bu ismi kullanmıştır.
MİNŞAR :    (Ar.) 1. Cennet. 2. Şişe sırça. 3. Zümrüt, zebercet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜNŞİ :    (Ar.) Er. - İnşa eden, yapan. Yapısı, üslubu güzel olan, iyi katib.
MİRAÇ :    (Ar.). 1. Merdiven. 2. Göğe çıkan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Hz. Muhammed (s.a.s)´in göğe çıktığı gece ki, Recep ayının 27´sine rastlayan kandil gecesidir. O gecede 5 vakit namaz farz kılınmıştır.
MİRAN :    (Fars.) Er. - Beyler.
MİRAY :    (Fars.) Ka. - Ayın ilk günleri.
MİRCAN :    (Fars.) Ka. - Canın içi.
MÜRDÂZ :    (Fars.) - İran güneş yılının 5. ayı.
MÜREN :    (Tür.) - Akarsu, dere, ırmak. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜREVVA :    (Ar.) Ka. - Aklı, fikri, düşünüşü görünüşü sağlam.
MİRKELAM :    (Fars.) Er. - Güzel, nazik konuşan kimse.
MÜRSEL :    (Ar.) Er. 1. Gönderilmiş yollanılmış. Şeriat sahibi peygamberler. 2. Salıverilmiş suç. 3. Bir yazı sitili. Hz. Peygamberin isimlerinden.
MÜRİD :    (Ar.) Er. 1. İdare eden, emreden buyuran. 2. Bir şeyhe bağlı olan kimse. - Türk dil kurallarına göre "d/t" olarak kullanılır.
MÜRİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mürid).
MÜRÜVVET :    (Ar.) Ka. - İnsaniyet, mertlik, yiğitlik. Cömertlik, iyilikseverlik.
MİRZA :    (Fars.) Er. 1. Emiroğlu beyi, hükümdar soyundan gelen. 2. Doğu Türk devletlerinde asalet unvanı. 3. Dubb-i Ekber yıldız kümesindeki parlak yıldız.
MİR´AT :    (Ar.) Ka. 1. Ayna. 2. Meşhur bir çeşit lali.
MÜRŞİD :    (Ar.) Er. 1. İrşad eden, doğru yolu gösteren kılavuz. 2. Tarikat şeyhi. Gafletten uyandıran.
MÜRŞİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mürşid).
MİSAK :    (Ar.) - Sözleşme, yemin, and, ahid. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MİSBAH :    (Ar.) Er. - Aydınlatma cihazı, ışık çırağı. Hz. Peygamber (s.a.s.)´in isimlerinden.
MÜSEVVER :    (Ar.) Ka. - Çevresine sur, duvar çevrilmiş korunmuş.
MÜSLİM :    (Ar.) Er. - İslam dininde olan.
MÜSTAKİM :    (Ar.) Er. - Doğru, düz, dik. Temiz, namuslu.
MÜSTEAN :    (Ar.) - Kendisinden yardım beklenen, yardım istenen. -Allah´ın sıfatlarındandır.
MÜSTEBŞİR :    (Ar.) Er. - İstibşar eden, müjdeleyen. Müjde ile sevinen.
MÜSTECAB :    (Ar.) Er. - İsticabe edilmiş, kabul olunmuş, (bkz. Mücab).
MÜSTEKBİR :    (Ar.) 1. Kibirlenen kendini büyük gören, büyüklenen. 2. Alah´a karşı büyüklenen kafir ve mülhid. - İsim olarak kullanılmaz.
MÜSTEKFİ :    (Ar.) Er. - Yetecek kadarını isteyen.
MÜSTENİR :    (Ar.) Er. - Işıklı, parlak.
MÜSTESNA :    (Ar.) 1. İstisna edilen, kural dışı bırakılan, bırakılmış. 2. Bütün. 3. Ayrı tutulan, ayrık. 4. Benzerlerinden baskın. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜSTEZIM :    (Ar.) Er. 1. İstizanı eden, büyük gören, büyük tutan, cömert. 2. Kibirli, gururlu.
MÜTEÂL :    (Ar.) Er. - Yüksek, yüce.
MÜTTAKİ :    (Ar.) Er. - İttika eden, sakınan, çekinen. Allah´tan korkan, abid, zahid. - Hz. Peygamberin isimlerinden.
MÜTİM :    (Ar.) Er. - Tamamlayan, tamamlayıcı, tamamlamaya yarayan.
MÜVEDDET :    (Ar.) Ka. - Sevgi, muhabbet, dostluk.
MÜVELLÂ :    (Ar.) - Bir davanın veya anlaşmazlığın halli, bir işin araştırılması konusuna şeriatça vazifelendirilmiş şahıs. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜYESSER :    (Ar.) Ka. - Kolayı bulunup yapılan, kolay gelen, kolaylıkla olan.
MÜZAHİR :    (Ar.) Er. - Zahir olan, arka çıkan, yardım eden, koruyan.
MİZAN :    (Ar.) Er. 1. Terazi. 2. Sağlama.
MÜZDÂD :    (Ar.) Er. - Ziyadeleşmiş, artmış, çoğalmış. - Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.
MÜZEHHER :    (Ar.) Ka. - Çiçekli, çiçeklenmiş, çiçek açmış. - (bkz. Zühre).
MÜZEKKİR :    (Ar.) Er. � Zikreden hatıra getiren anan. Zikreden ibadet eden. - Hz. Peygamberin isimlerinden.
MÜZEMMİL :    (Ar.) Er. 1. Bir şeye sarılmış sargılanmış. 2. Kur´an-ı Kerim´de bir sure adı.
MÜZEYYEN :    (Ar.) Ka. - Zinetlendirilmiş, süslenmiş, süslü.
MÜ´MİN :    (Ar.)Er. - İman etmiş, İslam dinine inanmış, müslüman.
MÜ´MİNE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Mü´min).
MÜŞERREF :    (Ar.) - Şereflendirilmiş kendisine şeref verilmiş, şerefli.
MÜŞFİK :    (Ar.) - Şefkatli, merhametli, acıyan, seven. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜŞTAK :    (Ar.) Er. - İştiyaklı, özleyen, göreceği gelen, can atan.
MÜŞTEHİR :    (Ar.) - İştihar eden, şöhret bulan, meşhur. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
MÜŞİR :    (Ar.) Er. 1. Haber veren, bildiren. 2. Emir ve işaret eden. 3. Mareşal. - Daha çok lakab olarak kullanılır.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #17 : Ağustos 19, 2008, 01:32:45 ÖS »

N

NABİ :     (Ar.) Er. 1. Haberci, haber veren. 2. Yüksek, yüce. 3. Büyük Türk şairidir. 17. asrın ikinci yarısında yaşamıştır.
NABİA :    (Ar.) Ka. - Yerden çıkıp fışkıran, kaynayan, akan.
NABİYE :    (Ar.) Ka. 1. Ulu, şerefli kimse. 2. Sonradan şair olan kimse. 3. Haberci, haber veren.
NACİ :    (Ar.) Er. - Necat bulan, kurtulan, selamete kavuşan. Cehennemden kurtulmuş, cennetlik.
NACİL :    (Ar.) Er. - Soyu sopu temiz olan kimse.
NACİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Naci).
NADAN :    (Fars.) Ka. - Kaba, dobra.
NAĞME :    (Ar.) Ka. - Ahenk güzel ses.
NADİ :    (Ar.) Er. 1. Nida eden, haykı­ran, çağıran. 2. Toplantı, meclis, (bkz. Nida).
NADİDE :    (Fars.) Ka. - Görülmemiş görülmedik. Pek seyrek bulunan, çok değerli.
NADİM :    (Ar.) Er. - Pişmanlık duyan, pişman. Tevbe eden.
NÂDİR :    (Ar.) Er. - Seyrek, az, ender bulunur.
NÂDİRE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Nadir).
NADİYE :    (Ar.) Ka. 1. Bağırıp, çağıran, seslenen. 2. Toplantı, meclis.
NÂFERİZ :    (Fars.) Er. 1. Göbek düşüren. 2. Koku saçan.
NÂFİA :    (Ar.) Ka. - Bayındırlık işleri.
NAFİH :    (Ar.) Er. - Üfleyen, üfleyici.
NAFİLE :    (Ar.) Ka. - Mal, ganimet, ihsan bağış.
NAFİZ :    (Ar.) Er. 1. Delen, delip geçen. İçeriye giren, işleyen. 2. Tesir eden, sözü geçen.
NAFİ´ :    (Ar.) - Yararlı, kârlı. Şifalı, hayır ve fayda verici şeyler yaratan Allah. - Esmaü´l-Hüsna´dandır. "Abd" takısı alarak kullanılır.
NÂGEHAN :    (Fars.) Ka. - Ansızın, birdenbire.
NAHİD :    (Fars.) Er. - Venüs (zühre) gezegeni. (Arapça´da) Yeni yetişen kız. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
NAHİDE :    (Fars.) Ka. - (bkz, Nahid).
NAHİRE :    (Ar.) Ka. - Ayın ilk günü ya da son gecesi.
NAKİ :    (Ar.) Er. 1. Temiz, pak. 2. Çok ince, çok güzel, zarif.
NAKİB :    (Ar.) Er. - Bir kavim veya kabilenin reisi veya vekili. Bir tekkede, şeyhin yardımcısı olan ve en eski derviş veya dede.
NAKİBE :    (Ar.) Ka. 1. İnsan ruhu. 2. Akıl.
NAKŞİDİL :    (Ar.) Ka. - Gönül resmi, gönül süsü.
NÂLÂN :    (Fars.) Ka. - İnleyen, inleyici, ağlayan, feryad eden. Manası dolayısıyla isim olarak kullanılmamalıdır.
NALE :    (Fars.) Ka. - İnleme, inilti.
NALEZEN :    (Fars.) Ka. - İnleyen, inildeyen.
NAMAL :    (Tür.) Er. - Adın duyulsun, ün kazan.
NAMDAR :    (Fars.) Er. - Namlı, ünlü.
NAME :    (Fars.) Ka. - Sevgiliye ve aşka ait yazılmış mektup. Mektup. Kitap, dergi.
NAMIK :    (Ar.) Er. - Yazıcı, katip, yazar
NAMUS :    (Ar.). 1. Kanun nizam. 2. Ar, edep, haya, ırz. 3. Temizlik, doğruluk. 4. Allah´a yakın olan büyük melek.
NAMVER :    (Fars.) Er. - Adlı, ünlü.
NAMİ :    (Fars.) Er. - Namlı, şöhretli ünlü.
NAMİYE :    (Ar.) Ka. - Olma, yerden bitme kuvvetli, gelişme yetişme.
NARDAN :    (Fars.) Ka. 1. Nar taneleri. 2. Gözyaşı damlaları.
NARDANE :    (Fars.) Ka. - Nar tanesi.
NARDİN :    (Fars.) Ka. - Bir çeşit sümbül.
NARGÜL :    (Fars.) Ka. - Ateş renginde, kırmızı gül.
NARİN :    (Fars.) Ka. - İnce, zarif yapılı, nazik. Zayıf çelimsiz.
NARİYE :    (Ar.) Ka. - Ateşle ilgili, cin peri. - İsim olarak kullanılmaz.
NASIH :    (Ar.) Er. - Nasihat eden, öğüt veren. - Nasıh-ı Emin: Hz. Nuh (a.s.).
NASIR :    (Ar.) Er. - Yardımcı, yardım eden (muin). "Abd" takısı alarak kullanılırsa daha iyi olur. Abdünnasır.
NASR :    (Ar.) Er. - Yardım. - Üstünlük (zafer). - Kur´an-ı Kerim´in 110. suresi. Nasrullah: Allah´ın yardımı.
NASRUDDİN :    (Ar.) Er. - (Dine yardımı dokunan. - Dilimizde "Nasreddin" şeklinde kullanılır.
NASRULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın nusreti, yardımı.
NASUH :    (Ar.) Er. 1. Nasihatçı, öğütçü. 2. Halis, temiz.
NASUHİ :    (Ar.) Er. - Bozulmaz şekilde tevbe edici.
NASİB :    (a.i) Er. - Pay hisse. Birinin elde ettiği şey. Allah´ın kısmet ettiği şey. - Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.
NASİBE :    (Ar.) Ka. - Dikili taş. Yollara nişan için dikilen taş.
NATIK :    (Ar.) Er. 1. Söyleyen konuşan. 2. Düşünen. 3. Bildiren, bildirici.
NÂYAB :    (Fars.) - Bulunmaz. Benzeri olmaz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NAİB :    (Ar.) Er. - 1. Vekil, birinin yerine geçen, kadı vekili, Şeriata göre hükmeden hakim. 2. Nöbet bekleyen, nöbetle gelen.
NAİBE :    (Ar.) Ka. - Vekil, birinin yerine geçen.
NAİL :    (Ar.) Er. - Muradına eren, ermiş, ele geçiren. Naili: Divan edebiyatı şairlerinden olup asıl adı Salih´tir. Manastır´da doğmuş, Mısır´da vefat etmiştir.
NAİLE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Nail).
NAİM :    (Ar.) Er. 1. Bollukta yaşayış. 2. Cennetin bir kısmı. Daru´n-Naim: Cennet.
NAİMA :    (Ar.) Er. - Haleb´te doğmuş, asıl adı Mustafa Naim´dir. Naima tarihiyle meşhurdur.
NAYMAN :    (Moğ.) Er. - Sekiz. Batı Moğolistan´da yaşayan sekiz kabileden oluşan Türk topluluğu.
NAİME :    (Ar.) Ka. - Güzel zarif kadın. Nazlı büyütülmüş kadın.
NAİRE :    (Ar.) Ka. - Ateş, alev, sıcaklık.
NAZ :    (Fars.) Ka. 1. Kendini beğendirmek için takınılan yapmacık cilve, işve. 2. Bir şeyi beğenmiyormuş gibi gözükme. Şımarıklık. 3. Yalvarma, rica.
NAZAN :    (Fars.) Ka. - Nazlı.
NAZENDE :    (Fars.) Ka. - Naz edici, nazlı, hoş edalı.
NAZENİN :    (Fars.) Ka. 1. Cilveli, oynak. Çok nazlı yetiştirilmiş, şımarık. 2. Narin ince yapılı.
NAZIDİL :    (Fars.) Ka. - Gönül nazı, gönül cilvesi.
NAZIM :    (Ar.) Er. - Tanzim eden, düzenleyen. Sıra sıra, dizi dizi olan şey.
NÂZIME :    (Ar.) Ka. - (bkz. Nazım).
NAZIR :    (Ar.) Er. 1. Nazar eden, nezaret eden, bakan, gözeten. 2. Vekil bakan. 3. Bir yüzü bir tarafa yönelik olan.
NAZLAN :    (Tür.) Ka. - Kendini beğendir, nazlı ol.
NAZLI :    (Tür.) Ka. - Naz yapan, kendini ağıra satan. Değer verilen sevgili.
NAZMİ :    (Ar.) Er. - Dizme, tertib etme, sıraya koyma. Sıra, tertip. - Vezinli, kafiyeli söz.
NAZMİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Nazmi).
NAZRA :    (Ar.) Ka. - Bir tek bakış.
NAZRET :    (Ar.) - Tazelik. 2. Bakma, bakış. 3. İdare, reislik. 4. Nazırlık. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NAZİF :    (Ar.) Er. - Temiz, pak, nazik, zarif ve şık giyimli.
NAZİFE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Nazif).
NAZİK :    (Fars.) Ka. 1. İnce, narin. 2. Terbiyeli, saygılı. 3. Güzel zarif.
NAZİL :    (Ar.) Er. - Yukardan aşağıya inen. Bir yere konan, bir yerde konaklayan.
NAZİR :    (Ar.). - Er. 1. Taze. 2. Altın. 3. Benzer eş.
NAZİRE :    (Ar.) Ka. 1. Örnek karşılık. 2. Manzum eserde ayrı vezin ve kafiyede benzer olma hali.
NÂŞİD :    (Ar.) Er. - Şiir okuyan, şiir söyleyen, şiir yazan.
NÂŞİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Naşid).
NAŞİR :    (Ar.) Er. - Neşreden, dağıtan, yayan, yayınlayan.
NEBA :    (Ar.) - Haber. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NEBAHADDİN :    (Ar.) Er. - Dinin şanı ve şerefi.
NEBÂHAT :    (Ar.) Ka. 1. Şan, şeref, onur. 2. Şan, şeref sahibi.
NEBÂLET :    (Ar.) Ka. 1. Zekilik. 2. Büyüklük, ululuk. 3. Cömertlik.
NEBİ :    (Ar.) Er. - Haberci. Peygamber.
NEBİH :    (Ar.) Er. - Namlı, şerefli.
NEBİL :    (Ar.) Er. 1. Yüksek meziyet ve onur sahibi. 2. Akıllı, anlayışlı. Bilgili, faziletli.
NEBİLE :    (Ar.) Ka. - (bkz, Nebil).
NECÂBET :    (Ar.) Er. - Soyluluk, soy temizliği.
NECAETTİN :    (Ar.) Er. - Dine girip hidayete eren, kurtulan.
NECÂH :    (Ar.) Er. - İsteğine ulaşma. Kurtulma. İhtiyaçlarını temin edebilmek.
NECAT :    (Ar.) Er. - Kurtulma, kurtuluş. Selamet.
NECATİ :    (Ar.) Er. - Kurtulmaya mensup, kurtuluşla ilgili. Necati: 15 asır meşhur Osmanlı şairi olup asıl adı İsa´dır.
NECCAR :    (Ar.) Er. - Dülger. Marangoz. - Daha çok lakab olarak kullanılır.
NECDET :    (Ar.) Er. - Kahramanllık yiğitlik, efelik. Korkusuz olmak.
NECEF :    (Ar.) Er. - Yüksek, sırt tepe, tümsek. Kufe civarlarında Hz. Ali´nin türbesinin bulunduğu yer.
NECLA :    (Ar.) Ka. - Çocuk, evlat. Kuşak, soy, nesil.
NECMİ :    (Ar.) Er. - Yıldızla ilgili. Necmüddin: Dinin yıldızı. - Dilimizde "Necmettin" şeklinde kullanılmaktadır.
NECMİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Necmi).
NECVE :    (Ar.) Ka. - Tümsek ve yüksek yer.
NECİB :    (Ar.) Er. 1. Soyu sopu temiz pak olan kimse. 2. Asilzade, kıymetli, üstün. 3. Güzel ahlak sahibi.
NECİBE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Necip).
NECİD :    (Ar.). - Yüksek yayla. Arabistan´ın sahil ovasına ve çukur sahaya zıt olan yüksek kısım. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NECİL :    (Ar.) Er. - Soylu, soyu sopu temiz, kişizade. Asıl.
NECİLE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Necil).
NECİY :    (Ar.) Er. - Sırdaş.
NECİYULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın kurtuluş verdiği kişi. Hz. Peygamberin isimlerinden.
NEDA :    (Ar.). - Çiğ, nem rutubet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NEDRET :    (Ar.). - Azlık, seyreklik, az bulunurluk. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NEDVE :    (Ar.) Er. - Görüşme konuşma. Daru´n-Nedve´. Cahiliyye zamanında Mekke´de, kabile işlerini konuşmak için yapılmış olan meşhur bina.
NEDİM :    (Ar.) Er. 1. Meclis arkadaşı, sohbet arkadaşı. 2. Büyükleri fıkra ve hikayeleri ile eğlendiren. Güzel hikayeler anlatan, tatlı konuşan. - Nedim: Osmanlı şairlerinden. Asıl adı Ahmed´tir. Lale devri şairlerindendir.
NEDİME :    (Ar.) Ka. - (bkz. Nedim). -Zengin veya itibarlı bir kadının arkadaşı. Saray hayatında Sultan hanımlarının yardımcıları.
NEFASET :    (Ar.) Ka. - Nefislik, nefis olma hali. Kıymetlilik.
NEFER :    (Ar.) Er. 1. Bir adam, tek kişi. 2. Er, asker.
NEFİ :    (Ar.) Er. - Çıkar ile ilgili faydacı, menfaat, kâr. - Nefi´, Divan edebiyatının başarılı şairlerindendir. 4. Murad zamanında yaşamıştır.
NEFİS :    (Ar.) Ka. - Çok hoş, hoşa giden, beğenilen.
NEFİSE :    (Ar.) Ka. - Pek hoş, çok hoşa giden, en güzel, çok beğenilen.
NEHÂR :    (Ar.) Ka. -Gündüz.
NEHRİ :    (Ar.) Er. - Nehirle ilgili, nehire ait.
NEHİB :    (Ar.) Er. 1. Dehşet, korku. 2. Yağmacı, çapulcu. - Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.
NEHİR :    (Ar.) Ka. - Akarsu, ırmak. Çok bol su.
NEJAD :    (Fars.) Er. - Soy, nesil.
NEMA :    (Ar.) Ka. 1. Artma, çoğalma. 2. Büyüme, uzanma. 3. Faiz.
NEMRUD :    (Ar.) Er. - Babil´in kurucusu olduğu sanılan hükümdar. M.Ö. 2640´ta yaşamış Hz. İbrahim´i ateşe attırmıştır. Babil kulesinin onun zamanında yapıldığı söylenmektedir. -İsim olarak kullanılmaz.
NEMİR :    (Ar.) Ka. - Tatlı su.
NEPTÜN :    (Lat.) Er. - Güneşe yakınlığı 8. sırada olan gezegen.
NERGİS :    (Fars.) Ka. - Nergisgillerden çiçekleri ayrı veya bir köksap üzerinde şemsiye vaziyetinde bulunan ve beyaz san nevilesi de olan bir süs çiçeği.
NERMİ :    (Fars.) Er. - Yumuşak, gevşeklik.
NERMİN :    (Fars.) Ka. - Yumuşak.
NERİM :    (Fars.) Er. - Pehlivan, yiğit, bahadır.
NERİMAN :    (Fars.) Ka. - (bkz. Nerim). - Rüstem´in dedesi olan Şam´ın babası.
NESEFİ :    (Ar.) Er. - Yapı ustası.
NESLİ :    (Ar.) Ka. - Nesle ait, soya ait.
NESLİGÜL :    (a.f.i.) Ka. - Gül soyu, gül gibi güzel soydan gelen.
NESLİHAN :    (a.f.i.) Ka. - Han nesline ait, hanın soyundan.
NESLİŞAH :    (a.f.i.) Ka. - Şah soyundan gelen.
NESRİN :    (Fars.) Ka. - Yaban gülü Ağustos gülü. Mısır gülü. Van gülü.
NESİB :    (Ar.) Er. - Soylu, soyu temiz baba.
NESİBE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Nesib).
NESİF :    (Ar.) Er. - İki kişi arasında olan sır.
NESİL :    (Ar.) Er. - Aynı çağda, aynı yaşta bulunan kimselerin tümü, kuşak.
NESİM :    (Ar.) Er. 1. Hafif rüzgar. 2. Hoş, mülayim insan.
NESİME :    (Ar.) Ka. - (bkz. Nesim).
NEVA :    (Fars.) Ka. 1. Ses, şada, makam, ahenk, name. 2. Refah, zenginlik. Güç, kudret. 3. Doğu müziğinde bir makam.
NEVADİR :    (Ar.). - Az bulunan şeyler. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NEVÂL :    (Ar.). 1. Talih, kısmet. 2. Bahşiş, bağış. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NEVAZ :    (Fars.) Er. - Okşayan, okşayıcı.
NEVBAHAR :    (Fars.) Ka. - İlkbahar. Yeni bahar.
NEVBAHT :    (f.a.i.) Ka. - Yeni şansı açılmış, şansı açık.
NEVBAR :    (Fars.) Ka. 1. Genç kız. 2. Turfanda çıkan meyve ve çiçek.
NEVBARE :    (Fars.) Ka. - Turfanda yemiş. Taze yeşillik.
NEVCİ :    (Fars.) Er. - Makam, ahenk ve nasip ile ilgili. Ali Şakir´in lakabı.
NEVCİVAN :    (Fars.) Er. - Genç, delikanlı.
NEVEDA :    (Fars.) Ka. - Yeni tavır, yeni eda. "Nev" ve "eda" kelimelerinden birleşik isim.
NEVESER :    (Fars.). - Türk müziğinde birleşik bir makam. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NEVFEL :    (Ar.) Er. - Deniz. Sahabe isimlerindendir.
NEVGÜL :    (Fars.) Ka. - Yeni açılmış gül.
NEVHAYAT :    (f.a.i.) Ka. - Yeni hayat, yeni yaşam.
NEVHİZ :    (Fars.) Er. - Genç. Yeni yetişmiş, yeni çıkmış.
NEVNİHAL :    (Fars.) Ka. - Taze fidan, ağacın taze sürgünü.
NEVRA :    (Ar.) Ka. 1. Işıklı olma, parlaklık. 2. Çiçek, özellikle beyaz çiçek.
NEVRED :    (Fars.). - Gezen, dolaşan, yol alan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NEVREDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin ışığı, aydınlığı. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
NEVRES :    (Fars.). - Yeni yetişen, yeni biten. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NEVRUZ :    (Fars.) Ka. 1. Yeni gün. 2. İlkbahar başlangıcı. 3. Türk müziğinin makamlarından.
NEVRİYE :    (Ar.) Ka. - Işıkla, parlaklıkla, aydınlıkla ilgili.
NEVSAL :    (Fars.) Er. - Yeni yıl.
NEVSALE :    (Fars.) Ka. - Genç, taze, küçük.
NEVİDE :    (Ar.) Ka. - İyi, sevinçli haber.
NEVİN :    (Fars.) Ka. - Yepyeni, yeni şey, yeni olan.
NEVİNUR :    (Fars.) Ka. - Renk ışık.
NEVİR :    (Ar.) Ka. 1. Parlaklık. 2.Ağaç çiçeği.
NEVİT :    (Fars.) Er. - İyi, sevinçli haber, müjde.
NEVZAD :    (Fars.) Er. - Yeni doğmuş. Yeni doğan.
NEVZAR :    (Fars.). - Yeni ağlayış, ağlaması güzel olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NEVZENİN :    (Fars.). - Yeni tarz yeni yöntem. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NEVŞAH :    (Fars.) Er. 1. Yeni dal. 2.Yeni bilmiş geyik boynuzu.
NEYYİR :    (Ar.) Er. - Nurlu, parlak. Işıklı cisim. Güneş.
NEYZEN :    (Fars.) Er. - Ney çalan kimse.
NEZAFET :    (Ar.) Ka. - Temizlik, paklık.
NEZÂHAT :    (Ar.) Ka. - Temizlik, paklık. İncelik, rikkat.
NEZÂKET :    (Fars.) Ka. 1. Naziklik. 2. Zariflik, incelik. 3. Terbiye. 4. Ehemmiyet.
NEZİH :    (Ar.) Er. - Temiz, pak.
NEZİHE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Nezih).
NEZİHİ :    (Ar.) Er. - Temizlik, saflık, incelikle ilgili.
NEZİR :    (Ar.) Er. 1. Birini doğru yola (Sırat-ı Müstakim´e) yöneltmek için Allah´ın azabıyla gözdağı vererek korkutmak. 2. (Fıkıh´ta) Adak, dilek, tahsis. 3. Kendisini Allah yoluna adayan kişi. Kur´an´da 40´tan fazla yerde geçmektedir. Hz. Peygamberin isimlerind
NEZİRE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Nezir).
NEZZAM :    (Ar.) Er. - Nizam veren düzenleyen.
NEŞAT :    (Ar.) Er. - Sevinç, neşe, şenlik, keyif. İran şairlerinden birisinin adı.
NEŞE :    (Ar.) Ka. - Neşe keyif, sevinç. Az sarhoşluk, çakırkeyif.
NEŞECAN :    (a.t.i.) Ka. - Canın neşesi, mutluluğu.
NEŞENUR :    (Ar.) Ka. - Işık saçan neşe, sevinç.
NEŞET :    (Ar.) Er. 1. Meydana gelme, gelişme. 2. Kaynak olma, bir mecradan çıkış. Neşet: 19. yy. Türk şairlerinden biri.
NEŞEVER :    (a.t.i.) Ka. - Çok neşeli.
NEŞTERİN :    (Fars.) Ka. - Ağustos gülü, yaban gülü.
NEŞVE :    (Ar.) Ka. - Sevinç.
NEŞİDE :    (Ar.) Ka. - Manzum şiir. Atasözü derecesinde kullanılan meşhur beyit veya mısra.
NUH :    (Ar.) Er. - Nuh peygamber. Kur´an-ı Kerim´de ismi geçen 25 peygamberden baştan 3. sırada gelen kişi. Zamanında Nuh tufanı olmuştur. Kur´an-ı Kerim´in 71. suresinin adı.
NUHAYLE :    (Ar.) Er. - İrak´ta, Kufe´ye yakın bir mevki.
NUHBE :    (Ar.) Ka. - Herşeyin seçilmişi, seçkin, seçilmiş, aydınlanmış.
NUHCAN :    (a.t.i.) Er. - (bkz. Nuh).
NUHİ :    (Ar.) Er. - Nuh´a ait, Nuh ile ilgili. Pek eski.
NUMAN :    (Ar.). 1. Kan. 2. Gelincik. Hanefi Mezhebi´nin imamı, Nu´man b. Sabit.
NUR :    (Ar.) Ka. 1. Aydınlık, parıltı, parlaklık, niran. 2. Mekke´deki Hıra dağı. Işığın bir şeye yansımasından meydana gelen parlaklık. Zünnureyn: Hz. Peygamberin 2 kızıyla evlendiği için Hz. Osman´a verilen unvan, onur sahibi. Kur´an-ı Kerim´in 24. suresinin
NURAL :    (a.t.i.) Ka. - Nur, ışık al, ışıklı ol.
NURALEM :    (Ar.) Ka. - Evrenin nuru, alemi aydınlatan.
NURALP :    (a.t.i.) Er. - Nurlu, yiğit.
NURAN :    (Fars.) Ka. - Işıklı. Nurlu, nura ait.
NURANİ :    (Fars.) Er. - Işıklı, ışık saçan. Saygı uyandıran, nurlu.
NURAY :    (a.t.i.) Ka. - Işık saçan ay. Ayın en çok ışık saçtığı dönem.
NURBAKİ :    (Ar.) Er. - Sürekli aydınlık olan, nurlu sabah.
NURBANU :    (a.f.i.) Ka. - Nur yüzlü hanım, gelin, prenses. - Nur ve ba-nu´dan birleşik isim.
NURBAY :    (a.t.i.) Er. - Nurlu, aydınlık kimse.
NURCAN :    (a.t.i.) Ka. - Canlı, neşeli, hayat dolu.
NURCİHAN :    (a.f.i.) Ka. - Cihan´ın nuru, ışığı. Dünyaya ışık saçan. Türk-Hind imparatoru Cihangir´in zevcesi.
NURÇİN :    (a.f.i.) Ka. - Nur toplayan, ışık derleyen,
NURCİVAN :    (a.f.i.) Er. 1. Parlak, neşeli, genç. 2. Mert, gözüpek, genç.
NURDAĞ :    (a.t.i.) Er. - Nurdağı, Nurdan dağ.
NURDAN :    (a.t.i.) Ka. - Nur´a ait, nurdan yapılmış.
NURDOĞAN :    (a.t.i.) Ka. - Nurlu insan.
NURDİL :    (a.f.i.) Ka. - Nurlu, ışıklı gönül.
NUREDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin nuru, ışığı.
NUREFŞAN :    (a.f.i.) Ka. - Aydınlık veren, ortalığı ışık içinde bırakan. -Nur ve efşan kelimelerinden birleşik isim.
NUREL :    (a.t.i.) Ka. - Nurlu el.
NURER :    (a.t.i.) Er. - Nurlu insan.
NURFER :    (a.f.i.) Ka. - Işık ve aydınlık.
NURFİDAN :    (a.f.i.) Ka. - Taze ve pırıl pırıl genç, zarif hanım.
NURGÜL :    (Fars.) Ka. - Gülün en parlak olanı.
NURGÜN :    (a.t.i.) Ka. 1. Nurlu gün, ışıklı gün. 2. Günün ve bütün hayatın nurlu parlak olması.
NURGÖK :    (a.t.i.) Ka. - Nurlu, aydınlık gökyüzü.
NURHAN :    (a.t.i.) Ka. - Nur´un yöneticisi, hakimi.
NURIŞIK :    (a.t.i.) Ka. - Bol ışık, aydınlık.
NURKAN :    (a.t.i.) Er. - Temiz, berrak soydan gelen.
NURMAH :    (Fars.) Ka. - Işıklı ay, ay gibi güzel ve nurlu.
NURNİGAR :    (a.f.i.) Ka. - Işıklı, aydınlık, sevgili.
NURPERİ :    (a.f.i.) Ka. - Işıklı, peri kadar güzel.
NURSABAH :    (Ar.) Ka. - Aydınlık sabah.
NURSAÇ :    (a.t.i.) Ka. - Işık saç, aydınlat.
NURSAL :    (a.t.i.) Er. - Işık saç, aydınlat.
NURSEL :    (a.t.i.) Ka. - Nur, ışık seli akışı.
NURSEMA :    (Ar.) Ka. - Işıklı, aydınlık gökyüzü.
NURSEN :    (a.t.i.) Ka. - Nurlu, ışıklı, kişi, insan.
NURSER :    (a.f.i.) Ka. - Nurlu, aydınlık, münevver kafalı insan.
NURSEV :    (a.t.i.) Ka. - Işığı sev.
NURSU :    (a.t.i.) Ka. - Nurlu su.
NURSİM :    (Fars.) Ka. - Aydınlık ve gümüş gibi parlak.
NURSİMA :    (Fars.) Ka. - Işıklı, aydınlık yüz.
NURSİNE :    (Fars.) Ka. - Işıklı, aydınlık yürek.
NURTAÇ :    (a.t.i.) Er. - Nurdan taç.
NURTAN :    (a.t.i.) Er. - Işıklı tan.
NURTANE :    (a.t.i.) Ka. - Nurlu, biricik insan.
NURTEKİN :    (a.t.i.) Er. - Aydın ve güvenilir, emin.
NURTEN :    (a.t.i.) Ka. - Beyaz, parlak, ten.
NURULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın nuru.
NURİ :    (Ar.) Er. - Nura ait, nurla ilgili.
NURİNİSA :    (Ar.) Ka. - Nurlu kadın.
NURİYYE :    (Ar.) Ka. - Rufai tarikatı şubelerinden biri.
NURZAT :    (Tür.) Er. - Nurlu, aydınlık kişi.
NURZEN :    (a.f.i.) Ka. - Nurlu, ışıklı kadın.
NURZER :    (Ar.) Ka. - Altın gibi parlak ışık, altın ışık.
NURŞAH :    (Fars.) Er. - Parlak hükümdar.
NURŞEN :    (Fars.) Ka. - Çok çok ışıklı, neşeli insan.
NUSRET :    (Ar.). 1. Yardım. 2. Allah´ın yardımı. 3. Zafer, muzafferiyet. Basan, üstünlük. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NUSRETTİN :    (Ar.) Er. 1. Dinin yardım ettiği. 2. Dinin başarılı temsilcisi.
NUTKİ :    (Ar.) Er. - Söz, lakırdı, konuşma. Nutuk, söylev, söyleyen.
NUYAN :    (Fars.) Er. - Şehzade, prens.
NUŞAT :    (Fars.) Er. - İçkiden sarhoş olmuş, mest olmuş.
NUŞİN :    (Fars.) Er. - Tatlı, hoş, güzel.
NUŞİREVAN :    (f.h.i.) Er. - İran´da 531-579 yıllan arasında hükümdarlık etmiş ve doğruluğuyla şöhret bulmuş olan Sasani Şahı, "adil" lakabıyla anılır.
NİDA :    (Ar.) Ka. 1. Çağırma, bağırma, seslenme. 2. Ses verme.
NİGAH :    (Fars.) Ka. 1. Bakış, bakma. 2. Göz.
NİGAR :    (Fars.) Ka. 1. Resim. 2. Resmedilmiş, resmi yapılmış. Put. 3. Sevgili. 4. Türk musikisinde bir makam. Nigar Hanım: Meşhur kadın şairlerdendir. Osman Paşa´nın kızıdır.
NİHAD :    (Fars.) Er. - Tabiat huy, yaratılış, kişilik, bünye.
NİHAL :    (Fars.) Ka. 1. Sevgili. 2. Taze, düzgün fidan, sürgün.
NİHALE :    (Ar.) Ka. 1. Yeni yetişmiş, düzgün, fidan. 2. Avcı, korkuluğu. 3. Döşeme, döşenecek şey.
NİHAN :    (Fars.) Ka. - Gizli, saklı. Bulunmayan, görünmeyen.
NİHAVEND :    (Fars.) Ka. 1. İran´ın batı yöresinde ünlü bir kent. 2. Musikide bir makam.
NİHAYET :    (Ar.). 1. Son. Sonunda. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NİJAD :    (Fars.) Er. - Soy, nesil, ne-seb. Tabiat, cibilliyet, (bkz. Nejad).
NİKÂN :    (Fars.) - İyiler, hoşlar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NİKBİN :    (Fars.) Ka. - İyimser.
NÜKHET :    (Ar.) Ka. 1. Nükteler, herkesin anlayamayacağı ince, zarif, manalı sözler. 2. Koku.
NİKHU :    (Fars.) - İyi huylu, huyu güzel. - Kadın ve erkek adı olarak kullanılır.
NİL :    (Ar.) Ka. 1. Çivit otu. 2. Mısır´dan geçen Akdeniz´e dökülen meşhur nehir.
NİLAY :    (Ar.) Ka. - İki nil. Seyhan ve Ceyhan nehirleri. Fırat ve Dicle nehirleri.
NİLGÜN :    (Fars.) Ka. - Çividî, çivit renginde, lacivert.
NİLHAN :    (Ar.) Ka. - Nil havzası hanlarından.
NİLÜFER :    (Fars.) Ka. - Çiçek adı.
NİMET :    (Ar.) Ka. 1. İyilik, lütuf, ihsan, bahşiş. 2. Azık, yiyeceğe, içeceğe dair şeyler. 3. Saadet, mutluluk. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NİMETULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın nimeti.
NİMRE :    (Ar.) Ka. - Dişi kaplan.
NİSA :    (Ar.) Ka. 1. Kadınlar. 2. Kur´an-ı Kerim´in 4. suresi.
NİSAN :    (Süry.) Ka. 1. Bolluk, bereket, cömertlik. 2. İlkbaharın 4. ayı.. 3. Sur.
NÜVE :    (Ar.). - Çekirdek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NÜVEYT :    (Ar.). - Çekirdekçik. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
NÜVİD :    (Fars.) Ka. - Müjde, muştu. Hayırlı haber. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Türk dil kuralı açısından son harf olan "d/t" olarak kullanılır.
NİYAZ :    (Fars.) Er. 1. Yalvarma, yakarma. Dua. 2. Bazı tarikatlarda küçüğün büyüğe karşı olan selam, saygı ve duası. 3. İhtiyaç, muhtaçlık.
NİYAZİ :    (Fars.) Er. 1. (bkz. Niyaz). 2. Yalvarıcı, niyaz edici. Sevgili. Türk mutasavvıflarından birisi. 18. yy.´da yaşamıştır.
NİZAM :    (Ar.) Er. 1. Dizi, sıra. Düzen, usul, tertip, yol, kaide. 2. Kanun­lar. 3. Hindistan´daki küçük devletlerin hükümdarlığı. Nizamüddin: Dinin nizamı, düzeni. - Dilimizde "Nizamettin" olarak kullanılır.
NİZAMİ :    (Ar.) Er. 1. Usulüne uygun, terkipli, düzenli. 2. Kanun ve nizama ait, onunla ilgili. Nizami
NÜZHET :    (Ar.). 1. Neşe, eğlence, eğlence yerlerini seyredip gezme. 2, Sevinç, ferahlık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #18 : Ağustos 19, 2008, 01:34:28 ÖS »

O

ODHAN :     (Tür.) Er. - Atak, hareketli ve canlı lider.
ODKAN :    (Tür.) Er. 1. Canlı, coşkulu kimse. 2. Ateş kanlı. 3. Atak. Delidolu
ODMAN :    (Tür.) Er. - Ateş gibi canlı, coşkulu, hareketli kimse.
OĞUÇ :    (Tür.) Er. 1. Oymak. Hısım, akraba. 2. Bereket.
OĞUR :    (Tür.) Er. 1. Uğur. 2. Samimi, içten dost. 3. Bir şey yapabilmek için ele geçen zaman ya da elverişli durum.
OĞURALP :    (Tür.) Er. - Samimi, içten yiğit.
OĞURATA :    (Tür.) Er. - Uğurlu ata.
OĞUZ :    (Tür.) Er. 1. Mübarek, saf ve iyi yaratılışlı. 2. Genç, sağlam, güçlü. 3. Anlayışı kıt, bön. 4. Köylü. Tosun. 5. Türk efsanelerinde geçen büyük bir kahraman. Büyük bir Türk boyu.
OĞUZALP :    (Tür.) Er. - Oğuz boyundan, yiğit, savaşçı.
OĞUZATA :    (Tür.) Er. 1. Oğuz´a mensup, güçlü yiğit baba. 2. Oğuz kahramanı.
OĞUZBALA :    (Tür.) Er. 1. Oğuz çocuğu. 2. Yiğit gürbüz çocuk.
OĞUZBAY :    (Tür.) Er. - Oğuz bay.
OĞUZCAN :    (Tür.) Er. - Oğuz can.
OĞUZER :    (Tür.) Er. - Oğuz er.
OĞUZHAN :    (Tür.) Er. 1. Yiğit han, hakan. 2. Oğuz boylarının efsanevi kahramanı.
OĞUZKAN :    (Tür.) Er. - Damarlarında Oğuz kanı taşıyan.
OĞUZMAN :    (Tür.) Er. - Güçlü, sağlam, iyi yürekli, dost kimse.
OĞUZTAN :    (Tür.) Er. - Görkemli, aydınlık.
OĞUZTÜZÜN :    (Tür.) Er. 1. Sağlam, yiğit. 2. Yumuşak huylu, sakin.
OĞUŞ :    (Tür.) Er. - Erkek çocuk.
OFLAZ :    (Tür.). 1. İyi, güzel, eksiksiz, tam. 2. Gürbüz, yakışıklı, güzel giyinen. 3. Becerikli. 4. Eflatun rengi. 5. İşe yarar uygun. 6. Cesur kabadayı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OFLAZER :    (Tür.) Er. - Oflaz er. Gürbüz, becerikli, eksiksiz, yiğit.
OGANER :    (Tür.) Er. - Oğan er.
OGÜN :    (Tür.). - Anımsanan belirli bir günde doğan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OKAN :    (Tür.) Er. 1. Anlayışlı. Anlama, öğrenme. 2. Tanrı, oğuz.
OKANALP :    (Tür.) Er. 1. Anlayışlı yiğit. 2. Tanrısal gücü olan yiğit.
OKANDAN :    (Tür.) Er. - Tanrı´dan gelen, Tanrı´nın verdiği.
OKATAN :    (Tür.) Er. - Ok atan.
OKATAY :    (Tür.) Er. - Ok atay.
OKAY :    (Tür.). 1. Baht, talih, şans. 2. Bahtlı, talihli. 3. Beğenme. 4. Satürn gezegeni. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OKBAŞ :    (Tür.) Er. - Ok baş.
OKBOĞA :    (Tür.) Er. - Hızlı ve boğa gibi güçlü.
OKBUDUN :    (Tür.) Er. - Birlik içinde olan. Dürüst soya mensup.
OKCAN :    (Tür.) Er. - Canlı, hareketli canı tez.
OKÇUN :    (Tür.) Er. - Uzak, öte, uzakta bulunan.
OKDAĞ :    (Tür.) Er. - Ok dağ.
OKDEMİR :    (Tür.) Er. 1. Demir gibi sağlam ve atak. 2. Demirden yapılmış ok.
OKER :    (Tür.) Er. - Hızlı, canlı, hareketli kimse.
OKERGÜN :    (Tür.) Er. - Ok ergin.
OKGÜÇ :    (Tür.) Er. - Ok gibi güçlü ve hızlı.
OKHAN :    (Tür.) Er. - Hızlı, atak ve güçlü lider, han.
OKKAN :    (Tür.) Er. - Ok kan.
OKMAN :    (Tür.) Er. 1. Ok gibi hızlı, güçlü kimse. 2. Okçu. Kemankeş.
OKSAL :    (Tür.) Er. - Ok sal.
OKSALMIŞ :    (Tür.) Er. - Ok atmakla meşhur.
OKSAR :    (Tür.) Er. - Ok atışına hazırlan.
OKSAY :    (Tür.) Er. - Ok ve Say´dan birleşik isim.
OKSEV :    (Tür.) Er. - Ok ve Sev´den birleşik isim.
OKSU :    (Tür.) Er. - Hızlı ve düzenli akan su.
OKTAN :    (Tür.) Er. - Ok tan.
OKTAR :    (Tür.) Er. - Ok tar.
OKTAY :    (Tür.) Er. - Öfkeli, sinirli, kızgın.
OKTÜREMİŞ :    (Tür.) Er. - Ok türemış.
OKUTAN :    (Tür.) Er. - Eğitici, öğretmen.
OKUTMAN :    (Tür.) Er. - Okutan, öğreten, öğretmen.
OKUYAN :    (Tür.) Er. 1. Okumayı seven. 2. Çağıran, davet eden.
OKUŞ :    (Tür.) Er. 1. Zeka, akıl, anlayışlılık (Öküs´ten). 2. Çağrı, davet.
OKUŞLU :    (Tür.) Er. - Zeki, akıllı, anlayışlı.
OKYALAZ :    (Tür.) Er. - Ateş gibi canlı ve çabuk.
OKYAN :    (Tür.) Er. - Ok yan.
OKYANUS :    (Yun.) - Ana karaları birbirinden ayıran büyük deniz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OKYAR :    (Tür.) Er. - Ok yar.
OKŞAK :    (Tür.) Er. 1. Benzeyiş. 2. Benzeyen, andıran.
OKŞAN :    (Tür.) Ka. - Daima övülen, beğenilen insan ol.
OLCA :    (Tür.) - Savaşta düşmandan ele geçirilen mal, ganimet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OLCAY :    (Tür.) Ka. - Baht, talih, ikbal.
OLCAYTU :    (Tür.) Er. - Bahtlı, şanslı, talihli.
OLCUM :    (Tür.) l. Eli işe yatkın, becerikli, usta. 2. Kendini olduğundan üstün gösteren. 3. Hekimlik taslayan kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OLDAÇ :    (Tür.) Er. - Şişman, büyümeye, gelişmeye elverişli olan.
OLGAÇ :    (Tür.) Er. - Olgun, yetişkin, iyi gelişmiş.
OLGUN :    (Tür.) - Bilgi, görgü ve hoşgörüsü gelişmiş kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OLGUNAY :    (Tür.) - Olgunay, dolunay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır
OLGUNER :    (Tür.) Er. - Olgun er. Yetişmiş, iyi gelişmiş kimse.
OLGUNSOY :    (Tür.) Er. - Tanınmış soydan gelen.
OLGUNSU :    (Tür.) Er. - Olgunsu
OLSAR :    (Tür.) Er. - Adın duyulsun.
OMAÇ :    (Tür.) - Hedef, gaye, amaç. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OMAY :    (Tür.) 1. Seçkin, seçilmiş. 2. Özet, öz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ONAR :    (Tür.) - Daha iyi bir duruma giren, mutlu olan. Hastalıktan, dertten kurtulan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ONARAN :    (Tür.) Er. 1. Düzelten, yararlı bir duruma getiren. İyileştiren, tedavi eden. 2. Başaran, bitiren.
ONAT :    (Tür.) 1. İyi, güzel, düzgün. 2. İyi yaratılışlı. 3. Doğru, dürüst nitelikli. 4. Kolay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ONATKAN :    (Tür.) Er. - Onat kan. Temiz, dürüst soydan gelen.
ONATSÜ :    (Tür.) Er. - Güzel, dürüst asker. Nitelikli asker.
ONAY :    (Tür.). -Uygun bulma, onaylama. Uygun yerinde. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ONBULAK :    (Tür.) Er. - On bulak.
ONGAR :    (Tür.) Er. - Kurtuluş.
ONGAY :    (Tür.) Er. - Kolay.
ONGU :    (Tür.) Ka. 1. Gönül rahatlığı, mutluluk, sağlık. 2. Bayındırlık, gelişmişlik.
ONGUN :    (Tür.) 1. Eksiksiz, tam. 2. Verimli, bol, Bayındır. 3. Kutlu, uğurlu, beğenilen. 4. Kurtulmuş, onmuş. 5. Gelişmiş, gürbüz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ONGUNALP :    (Tür.) Er. - Kutlu, uğurlu, beğenilen yiğit.
ONGUNER :    (Tür.) Er. - Gelişmiş, gürbüz genç.
ONGUNSU :    (Tür.) Er. - Bol ve gür akan su.
ONGÜNER :    (Tür.) Er. - Ongün-er.
ONGÜNEŞ :    (Tür.) Er. - Ongün-eş.
ONUK :    (Tür.) Er. - Sevgili, aziz.
ONUKER :    (Tür.) Er. - Onuk er. Sevilen, sevgili insan, saygı değer.
ONUKTEKİN :    (Tür.) Er. - Sevilen, sayılan güvenilir, emin insan.
ONUL :    (Tür.) - İyileş, iyi ol, sağlıklı ol. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ONULTAN :    (Tür.) Er. - İyileştiren, düzelten, sağlığına kavuşturan.
ONUR :    (Tür.) Er. 1. İnsanın kendisine karşı duyduğu saygı. 2. Başkalarının gösterdiği saygının dayandığı değer, şeref.
ONURAD :    (Tür.) Er. - Onuruyla tanınmış ad.
ONURAL :    (Tür.) Er. - Şan, şeref kazan.
ONURALP :    (Tür.) Er. - Onuruyla tanınmış kimse. Yiğit ve onurlu.
ONURHAN :    (Tür.) Er. - Onurlu han, hükümdar.
ONURKAN :    (Tür.) Er. - Onurlu, soylu kandan gelen.
ONURSAL :    (Tür.) Er. - Onurla ilgili. Saygı için verilen san.
ONURSAN :    (Tür.) Er. - Onuruyla tanınmış, şerefli.
ONURSAY :    (Tür.) Er. - Onur say.
ONURSEV :    (Tür.) Er. - Onur sev.
ONURSOY :    (Tür.) Er. - Onurlu soydan gelen.
ONURSU :    (Tür.) Er. - Onur su.
ONURSÜ :    (Tür.) Er. - Onurlu asker.
ORAK :    (Tür.) Er. 1. Ekin biçme zamanı, hasat. 2. Ekin biçme aracı.
ORAL :    (Tür.) Er. - Kuleyi, şehri ele geçir, zaptet.
ORALMIŞ :    (Tür.) Er. Kale, şehir almış.
ORAN :    (Tür.) Er. 1. Ölçü, nispet, derece. Ölçülü, hesaplı. 2. Tahmin. 3. Anlayışlı. 4. Abartma, abartı. 5. Özel işaret, nişan.
ORAY :    (Tür.) 1. Ateş gibi kızıl renkte ay. 2. Şehirli, şehirde yaşayan. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ORBAY :    , (Tür.) Er. - Ordu komutanı. Ordu beyi.
ORBEK :    (Tür.) Er. - Şehir beyi.
ORBEY :    (Tür.) Er. - Bekçi muhafız.
ORCAN :    (Tür.) Er. 1. Bey can. 2. Üstün, kıdemli kişi.
ORCANER :    (Tür.) Er. - (bkz. Orcan).
ORÇUN :    (Tür.) Er. - Ardıllar, halefler.
ORGUN :    (Tür.) Er. - Gizli saklı.
ORGUNALP :    (Tür.) Er. - Örgün alp.
ORGUNALP :    (Tür.) Er. - Orgun alp.
ORGÜL :    (Tür.) Ka. - Ateş gibi kırmızı renkte gül.
ORHAN :    (Tür.) Er. - Şehrin yöneticisi, hakimi. Orhan Gazi: Osmanlı imparatorluğunun ikinci padişahı.
ORHUN :    (Tür.) Er. 1. Orta Asya´da bir ırmak. 2. Orta Asya Türklerinin kullandığı en eski yazı. 3. Yüksek, yüce Hun anlamında.
ORKAN :    (Tür.) Er. - Or kan.
ORKUN :    (Tür.) Er. - (bkz. Or hun).
ORKUT :    (Tür.) Er. - Kutlu, uğurlu şehir.
ORKUTAY :    (Tür.) Er. - Or kut ay.
ORKİDE :    (Fran.) Ka. - Çiçeklerinin güzelliği nedeniyle seralarda yetiştirilen değerli bir süs bitkisi.
ORTAÇ :    (Tür.) Er. 1. Tepe, ozanların bulunduğu. 2. Mirasçı. 3. Veliaht. 4. Sıfat fiiller.
ORTAN :    (Tür.) Er. - Ateş renginde kızıl tan.
ORTANCA :    (Tür.) 1. Pek çok türü bulunan süs bitkisi. 2. Yaş bakımından üç kardeşin büyüğü ile küçüğü arasındaki kardeş. İsim olarak kullanılmaz.
ORTUNÇ :    (Tür.) Er. - Ateş renginde tunç.
ORUÇ :    (Tür.) Er. - İslam´ın beş şartından birisidir. Tan yerinin ağarmasından güneş batana kadar Allah rızası için yiyip içmekten cinsi münasebetten sakınmak. İbadet. Savm. -Oruç Reis
ORUK :    (Tür.) Er.l. Aile, oymak. Göçmen olarak gelip bir yere yerleşen. 2. Yol, çare, imkan.
ORUN :    (Tür.) Er. 1. Özel, yer. Önemli bir görevlinin çalıştığı yer, makam. 2. Gizli, habersiz. 3. Huy, yaratılış.
ORUS :    (Tür.) Er. - Eski uygur adlarındandır. "Talih, baht, saadet" anla­mındadır.
ORUZ :    (Tür.) Er. - Düşün, düşünce.
OSKAN :    (Tür.) Er. - Akıllı.
OSKAY :    (Tür.) - Neşeli, mutlu. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OSMAN :    (Ar.) Er. 1. Bir tür kuş ya da ejderha. 2. Hz. Muhammed (s.a.s)´in damadı ve Hz. Ömer´den sonra devlet başkanı olan III. halife. 3. Osmanlı devletinin kurucusu, Osman Gazi.
OTAC :    (Tür.). - Hekim, doktor. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OTARAN :    (Tür.) Er. - Hayvanları otlatan çoban.
OTAY :    (Tür.) - Ateş renginde ay. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OYA :    (Tür.) Ka. 1. Genellikle ipek ibrişim kullanılarak iğne, mekik, tığ ya da firkete ile yapılan ince dantel. 2. İnce, güzel, nazik.
OYAL :    (Tür.) - Oy al. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OYALP :    (Tür.) Er. - Oy alp.
OYANALP :    (Tür.) Er. - Oğan alp. Güçlü yiğit.
OYLUM :    (Tür.) 1. Vadi, koyak. Çukur, oyuk. 2. Bir cismin uzayda kapladığı boşluk. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OYMAN :    (Tür.) Er. - Görüş, düşünce sahibi.
OYTUN :    (Tür.) 1. Kutsal, mübarek. 2. Beğenilen, güzel yer. Alçak yer, ova. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OYTUNÇ :    (Tür.) Er. - Oy tunç.
OYUM :    (Tür.) - Oymak işi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
OZAN :    (Tür.) Er. 1. Şiir yazan, şair. Halk şairi. 2. Şakacı, tatlı, güzel konuşan.
OZANALP :    (Tür.) Er. - Şiir söyleyen tatlı dilli yiğit.
OZANER :    (Tür.) Er. - Ozan er.
OZANSOY :    (Tür.) Er. - Güzel konuşan, şiir yazan bir soydan gelen.
OZANSÜ :    (Tür.) Er. - Güzel konuşan, şiir yazan asker.
OZGAN :    (Tür.) Er. - Öne geçen, kazanan, başarılı.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #19 : Ağustos 19, 2008, 01:36:16 ÖS »

Ö

ÖCAL :     (Tür.) Er..- Yapılan kötülü­ğün acısını çıkar, öcünü al.
ÖCALAN :    (Tür.) Er. - İntikam alan.
ÖDÜL :    (Tür.) l Bir basan ya da iyilik karşısında verilen armağan. 2. Yarışma veya müsabakalarda bir tarafın, kazanana verdiği hediye, mükafat. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖĞÜN :    (Tür.) 1. Kendini yücelt, gurur duy. 2. Zaman vakit. 3. Kez, defa. 4. Önde, ileride olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖĞÜT :    (Tür.) - Bir kimseye yapması ya da yapmaması gereken şeyler için söylenen söz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖGE :    (Tür.) 1. Çok akıllı. Yaşlı kimse. 2. Bir ulusun büyüğü, ileri geleni. 3.. Hekim. 4. Ün, şöhret. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖGEDAY :    (Tür.) Er. 1. Çok akıllı, bilgili. 2. Moğol hükümdarı Cengiz Han´ın oğlu.
ÖGER :    (Tür.) Er. - Akıllı, bilgili kimse.
ÖGET :    (Tür.) - Beğenilen, aranılan, övülen, iyi güzel. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖGETÜRK :    (Tür.) Er. - Akıllı, bilgili Türk.
ÖKER :    (Tür.) Er. - Akıllı kimse.
ÖKKEŞ :    (Ar.) Er. 1. Erkek örümcek. 2. Bir dağ adı.
ÖKLÜ :    (Tür.) Er. - Akıllı.
ÖKMEN :    (Tür.) Er. - Akıllı, zeki, bilgili kimse.
ÖKMENER :    (Tür.) Er. - Akıllı, bilgili kimse.
ÖKTEM :    (Tür.) Er. - Güçlü, onurlu, gösterişli, korkusuz.
ÖKTEN :    (Tür.) Er. - Akıllı, bilgili, fazıl, kahraman, cesur.
ÖKTÜRK :    (Tür.) Er. - Akıllı, güçlü Türk.
ÖMER :    (Ar.) Er. - İslam Devleti´nin II. Halifesi Ömer b. Hattab. Dünya durdukça adaletinden dolayı ondan bahsedilecek. Cennetle müjdelenmiştir. Hak ile Batılı çok iyi ayırt edebilen bir alim olduğu için Ömeru´1-Faruk adını almıştır.
ÖMÜR :    (Ar.) 1. Hayat müddeti, yaşama süresi. 2. Hayat, dirilik. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖMÜRAL :    (a.t.i.) Er. - Uzun ömürlü ol.
ÖMÜRCAN :    (a.t.i.) - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖNAL :    (Tür.) Er. - İleri git, lider ol anlamında.
ÖNAY :    (Tür.) - Ayın ilk günlerindeki hali, hilal. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖNCEL :    (Tür.) 1. Birine göre kendinden önce yerini tutmuş olan kimse. 2. Bizden önce yaşamış olanlar. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖNCÜBAY :    (Tür.) Er. - Klavuz, rehber, önder kişi.
ÖNDER :    (Tür.) - Bir davada, fikri siyasi bir harekette önde giden, önayak olan, kitleyi idare eden kimse, lider, şef. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖNEL :    (Tür.) - Bir işin tamamlanması için verilen süre, vade, mühlet. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖNEN :    (Tür.) - Hak, adalet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖNER :    (Tür.) 1. Önde gelen, başta gelen. 2. Yön. 3. Sıra. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖNGAY :    (Tür.) - Jüpiter gezegeni. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖNGEL :    (Tür.) Er. - Ağır başlı.
ÖNGÜ :    (Tür.) Er. 1. İlk, önce, önceki. 2. Direnme, inat.
ÖNGÜL :    (Tür.) 1. Direnen, inatçı kimse. 2. Ön ayak olan, teşvik eden. 3. Kılavuz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖNGÜT :    (Tür.) Er. 1. Saklanarak yanaşma, izinden yürüme. 2. Hücum etmek için elverişli yer.
ÖNSOY :    (Tür.) Er. - İlk soy.
ÖNÜR :    (Tür.) - Kendinden önceki, eski. Öne geçen, ileriye giden. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖREN :    (Tür.) 1. Eski yapı ya da kent kalıntısı. 2. Şehir kent. Köy. 3. Bitek ova. 4. Ormanlık yer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖRENEL :    (Tür.) Er. - Cömert ve geniş el.
ÖRENER :    (Tür.) Er. - Geniş, güven veren yiğit.
ÖRENGÜL :    (Tür.) Er. - Yaban gülü.
ÖRGEN :    (Tür.) Er. 1. Organ. 2. İnce halat, urgan.
ÖRSAN :    (Tür.) Er. - Yüce adı olan.
ÖTÜKEN :    (Tür.) Er. 1. Oğuz destanında Tiyenşan dağlarıyla Orhun havzası arasında bulunduğu belirtilen, ormanlık kutsal bölge. 2. Moğolca´da yer Tanrıçası. - İsim olarak kullanılmaz.
ÖVEÇ :    (Tür.) Er. - 2, 3 yaşındaki erkek koyun.
ÖVÜNÇ :    (Tür.) - Övünmeye yol açan, övünülecek şey. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖYMEN :    (Tür.) Er. - Evcimen, evine bağlı.
ÖZ :    (Tür.) 1. Bir kimsenin betiği, manevi varlığı. 2. Bir şeyin temel öğesi. 3. Kan bağı ile bağlı olan. 4. Katıksız, an. 5. Çay, dere. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZAK :    (Tür.) Er. - Öz ak. Özü temiz, doğru kimse.
ÖZAKAY :    (Tür.) - Özü temiz kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZAKTUĞ :    (Tür.) Er. - Beyaz tuğ.
ÖZALP :    (Tür.) Er. - Özünde yiğit olan kimse.
ÖZALPMAN :    (Tür.) Er. - Özünde yiğit olan kimse.
ÖZALPSAN :    (Tür.) Er. - Yiğitliğiyle tanınan kimse.
ÖZALTAN :    (Tür.) - Sabah seher vöaktinde göğün kızıllaşarak aydınlanması. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZALTAY :    (Tür.) Er. - Altaylara mensup. Öztürk.
ÖZALTIN :    (Tür.) - Özü altın gibi değerli olan kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZALTUĞ :    (Tür.) Er. - Kırmızı tuğ.
ÖZARI :    (Tür.) - Arı gibi çalışkan kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZASLAN :    (Tür.) Er. - Aslan gibi güçlü, soylu kimse.
ÖZATA :    (Tür.) Er. - Ata ve Öz kelimelerinden birleşik isim.
ÖZATAY :    (Tür.) Er. - Özü herkesçe tanınan kimse.
ÖZAY :    (Tür.). - Özü ay gibi temiz, parlak, aydınlık kimse.
ÖZAYDIN :    (Tür.) - Özü temiz, aydınlık kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZBAL :    (Tür.) Er. - Balın özü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZBALA :    (Tür.) Er. - Öz çocuk.
ÖZBAY :    (Tür.) Er. - Yiğit, Türk Alpi.
ÖZBEK :    (Tür.) 1. Yiğit, cesur, özü güçlü. 2. Orta Asya´da yaşayan bir Türk boyu ve bu boydan olan kimse. 3. Dere, çay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZBEKKAN :    (Tür.) Er. - Özbek soyundan gelen.
ÖZBEN :    (Tür.) - Soyluluk ve asalette öz, temel. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZBERK :    (a.f.i.) Er. - Özü güçlü kimse.
ÖZBİL :    (Tür.) - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZBİLEK :    (Tür.) - Güçlü bilek. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZBİLEN :    (Tür.) - Kendisi bilen, kendiliğinden bilen. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZBİLGE :    (Tür.) - Bilgelik taşıyan. Doğasında bilgelik bulunan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZBİLGİN :    (Tür.) - Öz bilgin. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZBİLİR :    (Tür.) - Asıl bilgiye ulaşan, temel bilgi sahibi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZBİR :    (Tür.) Er. - Soy, temel, asıl birliği.
ÖZÇAM :    (Tür.) Er. - Öz çam.
ÖZCAN :    (Tür.) - Candan, samimi, içten. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZCANAN :    (t.f.i.) Ka. - Kişiye en yakın, sevgili.
ÖZCEBE :    (Tür.) Er. - Zırh, cevşen, silah, mühimmat işleriyle uğraşan.
ÖZÇELİK :    (Tür.) Er. - Özü çelik gibi sert ve güçlü.
ÖZÇEVİK :    (Tür.) Er. - Canlı, çevik, hareketli kimse.
ÖZÇIN :    (Tür.) Er. - Özü doğru, saf, temiz kimse.
ÖZDEĞER :    (Tür.) Er. - Bir şeyin gerçek değeri.
ÖZDEK :    (Tür.) Er. 1. Temel, esas, kök. 2. İç, öz, çekirdek. 3. Madde.
ÖZDEL :    (Tür.) - Hediye. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZDEMİR :    (Tür.) Er. - Özü demir gibi güçlü.
ÖZDEN :    (Tür.) 1. Soyca temiz, köleliği olmayan, özgür. 2. Özle, özvarlıkla, gerçekle ilgili. 3. Suların geçtiği yer, su geçidi. 4. Özsu. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZDEŞ :    (Tür.) - Her türlü nitelik bakımından eşit olan, benzer olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZDOĞA :    (Tür.) Er. - Gerçek, bozulmamış tabiat.
ÖZDOĞRU :    (Tür.) Er. - Özünden temiz, dürüst kimse.
ÖZDORUK :    (Tür.) Er. - Zirve. Yüksek şahsiyet.
ÖZDURU :    (Tür.) Er. - Özü duru, katıksız olan.
ÖZDİL :    (Tür.) Er. - Gönülden, içten.
ÖZDİLEK :    (Tür.) - Candan dilenen dilek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZDİLMAÇ :    (Tür.) Er. - Tercüman, çevirmen.
ÖZDİNÇ :    (Tür.) Er. - Özlü, canlı, dinç olan kimse.
ÖZDİNÇER :    (Tür.) Er. - Özü canlı, dinç olan kimse.
ÖZEK :    (Tür.) 1. Güç. 2. Çalışkan. 3. Küçük dere. 4. Ağacın, bitkinin özü, içi. Bitki filizi. 5. Bir şeyin ortası. 6. Sel yarıntısı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZEL :    (Tür.) - l. Yalnız bir kişiye, bir şeye ait ya da ilişkin olan. Devlete değil, kişiye ait olan. 2. Her zaman görülenden, olağandan farklı, dikkate değer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZEN :    (Tür.) 1. Bir işin elden geldiğince iyi olması için gösterilen çaba. 2. İçerlek, tam orta, en içeride olan. 3. İlk söz. 4. Bir birine yakın iki dağın arasındaki uzaklık, ara. Dere, ırmak. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZENAY :    (Tür.) Ka. - Özen ay.
ÖZENDER :    (Tür.) Er. - Ender bulunan yaratılışta olan, değerli.
ÖZENGİN :    (Tür.) Er. - Özü engin, geniş ve derin.
ÖZENLİ :    (Tür.) Er. - Özenle çalışan kimse.
ÖZENİR :    (Tür.) Ka. - Çaba gösteren, en iyisini yapmaya çalışan.
ÖZER :    (Tür.) - Yiğit, doğru kimse. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZERDEM :    (Tür.) Er. - Bütün erdemleri özünde toplayan.
ÖZERDİM :    (Tür.) Er. - Özüne erdim, ulaştım.
ÖZERDİNÇ :    (Tür.) Er. - Özünde canlı, dinç olan erkek.
ÖZEREK :    (Tür.) Er. - Asıl amaç, ulaşılmak istenen şey.
ÖZERHAN :    (Tür.) Er. - Yiğit, cesur han.
ÖZERK :    (Tür.) Er. - Kendi kendini yönetme yetkisi olan.
ÖZERKMEN :    (Tür.) Er. � Özünde güçlü olan.
ÖZERKİN :    (Tür.) Er. - Özgür, güçlü kimse.
ÖZERMAN :    (Tür.) Er. - 1. Bir şeyi çok isteyen. 2. Pişmanlık duyan.
ÖZEROL :    (Tür.) Er. - Gerçek yiğit ol.
ÖZERTEM :    (Tür.) Er. - Özünde erdemli olan.
ÖZGE :    (Tür.). 1. Başka, gayrı, diğer. Yabancı, ağyar. 2. İyi, güzel. 3. İki dağ arasındaki dereciklerin birleştiği yer, derenin başlangıcı. 4. Şakacı. 5. Cana yakın, sıcakkanlı. 6. Yürekli, gözü pek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZGEBAY :    (Tür.) Er. - İyi, güzel, yürekli erkek.
ÖZGEER :    (Tür.) Er. - İyi güzel erkek.
ÖZGEN :    (Tür.) - Özü geniş, rahat, sakin kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZGENALP :    (Tür.) Er. - Sakin, ağırbaşlı yiğit.
ÖZGER :    (Tür.) - İyi, güzel kimse. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZGÜ :    (Tür.) 1. Kutsal. 2. Özellikle birine ya da bir şeye ait olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZGÜÇ :    (Tür.) Er. - Temel güç. Ana kuvvet.
ÖZGÜL :    (Tür.) Ka. 1. Özü gül gibi olan. 2. Özellikle bir türe ait olan.
ÖZGÜLEÇ :    (Tür.) - Güler yüzlü, içten gülen kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZGÜN :    (Tür.) - Nitelikleri bakımından benzerlerinden ayrı ve üstün olan. Yalnız kendine özgü bir nitelik taşıyan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZGÜNEL :    (Tür.) Ka. - Üstün, kerem sahibi cömert el.
ÖZGÜNEŞ :    (Tür.) - Güneş gibi parlak ve kapsamlı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZGÜR :    (Tür.) 1. Kendi kendine hareket etme, davranma karar verme gücü olan. 2. Tutuklu olmayan, hür. Başkasının kölesi olmayan. Bağımsız. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZGİRAY :    (Tür.) Er. - Kuvvetli, kudretli yiğit. Kırım hanlarının kullandığı isimlerden.
ÖZGÜRCAN :    (Tür.) Er. - Özgürlüğüne düşkün kimse.
ÖZGÜREL :    (Tür.) Er. - Özgür davranan kimse.
ÖZGÜVEN :    (Tür.) - Kendine güve­nen. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZHAKAN :    (Tür.) Er. - Hakan soyundan gelen.
ÖZHAN :    (Tür.) Er. - Hükümdar soyundan gelen.
ÖZKAN :    (Tür.) Er. - Temiz kan, soylu kimse.
ÖZKAYRA :    (Tür.) Er. - İçten gelen bağış, iyilik.
ÖZKE :    (Tür.) - Sağlam, sağlıklı. Temiz yürekli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZKER :    (Tür.) Er. - Sağlam, temiz yürekli er.
ÖZKOÇ :    (Tür.) Er. - Cesur, savaşkan yapılı..
ÖZKUL :    (Tür.) Er. - Gerçek kul. Hakkıyla ibadet eden kul.
ÖZKURT :    (Tür.) Er. - Öz kurt.
ÖZKUT :    (Tür.) Er. - Kutsanmış, kadr sahibi.
ÖZKUTAL :    (Tür.) Er. - Gerçek mutluluk senin olsun.
ÖZKUTAY :    (Tür.) Er. - Özü uğurlu ve ay gibi parlak olan.
ÖZKUTLU :    (Tür.) Er. - Kutlu olan şeyin kendisi. Özü kutlu, uğurlu olan.
ÖZKÖK :    (Tür.) Er. 1. Esas, temel, kaynak. 2. Neslin geldiği soy ağacı.
ÖZLEK :    (Tür.) 1. Toprağın özlü, verimli yeri. 2. Zaman. 3. Doğa üstü güç, felek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZLEM :    (Tür.) Ka. - Yeniden görme, tekrar kavuşma arzusu, hasret tahassür. Bir şeye karşı duyulan istek, meyil.
ÖZLEN :    (Tür.) 1. Su kaynağı. Küçük dere. 2. Ağaç kökü. 3. Özlenecek kadar sevilen bir kişi ol. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZLÜ :    (Tür.) Er. 1. Özü benliği olan. 2. İçten gerçek. 3. Verimli.
ÖZLÜER :    (Tür.) Er. - Şahsiyet sahibi, olgun kişi.
ÖZMEN :    (Tür.) - Özlü kimse, özü iyi, sağlam kişilikli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZMERT :    (Tür.) Er. - Mert yapılı.
ÖZMUT :    (Tür.) Er. - Yapısında mutluluk olan.
ÖZNUR :    (Tür.) - Özü ışıklı, aydınlık kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZOĞUZ :    (Tür.) Er. - Oğuz´a mensup. Oğuz´a ait.
ÖZOK :    (Tür.) Er. - Özü ok gibi güçlü olan.
ÖZOL :    (Tür.) Er. - Özün değişmesin, göründüğün gibi ol.
ÖZOZAN :    (Tür.) Er. - Gerçek şair.
ÖZPALA :    (Tür.) Er. - Pala gibi sert ve keskin kişilikli.
ÖZPEKER :    (Tür.) Er. - Özünde çok güçlü olan yiğit.
ÖZPOLAT :    (Tür.) Er. - Özü çelik gibi sağlam olan.
ÖZSAN :    (Tür.) - Adı duyulmuş ünlü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZSEL :    (Tür.). - Özle ilgili, öze ilişkin. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZSELEN :    (Tür.) - Gerçek haber. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZSEVİ :    (Tür.) - İçten gelen sevgi. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZSU :    (Tür.) - Bitki ve hayvan dokularında bulunan sıvılara verilen ad. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZSUNGUR :    (Tür.) Er. - Sakin, soğukkanlı yapısı olan.
ÖZSÜ :    (Tür.) Er. - Gerçek asker. Askeri kişilik ve yapı sahibi.
ÖZTAN :    (Tür.) Er. - Karanlığı bitiren, aydın başlangıç.
ÖZTANIR :    (Tür.) Er. - Gerçeği ayırabilen.
ÖZTARHAN :    (Tür.) Er. - 1. Büyük nüfuz sahibi. 2. Komutan, han. 3. Toprak zengini. - (bkz. Tarhan).
ÖZTEKİN :    (Tür.) Er. - Yapısında emniyet ve güven taşıyan.
ÖZTUNÇ :    (Tür.) Er. - Özü tunç gibi güçlü olan.
ÖZTİMUR :    (Tür.) Er. - Özü demir gibi güçlü.
ÖZTİN :    (Tür.) Er. - Ruhun özü. Sağlam bir ruh yapısı olan.
ÖZTİNER :    (Tür.) Er. - Ruhsal yönden sağlıklı erkek.
ÖZVEREN :    (Tür.) Er. - Özveride bulunan, fedakar.
ÖZVERİ :    (Tür.) - Bir amaç ya da kişi için kendi yararlarından vazgeçme, fedakarlık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZÜAK :    (Tür.) Er. - Özü tertemiz olan kişi
ÖZYAY :    (Tür.) - Yay gibi çevik ve atılgan yapılı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZÜDOĞRU :    (Tür.) Er. - Dürüst ve doğruluğu ilke edinen.
ÖZİL :    (Tür.) - Gerçek ülke. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZİLHAN :    (Tür.) Er. - Ülkenin hanı, reisi.
ÖZİLTER :    (Tür.) Er. - Yurdun gerçek savunucusu, koruyucusu.
ÖZÜM :    (Tür.) - Kardeş gibi tutulup sevilen. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZÜN :    (Tür.) 1. Hakkıyla kazanılmış ün. 2. Şiir. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZİNAL :    (Tür.) Er. - Gerçek arkadaş, dost.
ÖZİNAN :    (Tür.) - Özden gelen inanç, iman. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZÜPEK :    (Tür.) Er. - Ruhen güçlü.
ÖZYURT :    (Tür.) - Anavatan, anayurt. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZYUVA :    (Tür.) - Ata evi, dönülecek asıl yer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZYÜREK :    (Tür.) Er. - Güçlü korkusuz.
ÖZÖĞE :    (Tür.) Er. - Bir şeyin aslı, özü.
ÖZÖNDER :    (Tür.) Er. - Gerçek önder.
ÖZÖZ :    (Tür.) - Gönlü geniş kimse. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÖZŞAHİN :    (Tür.) Er. - Şahin gibi güçlü, atak, çabuk yapılı.
ÖZŞEN :    (Tür.) Er. - Şen yapılı.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #20 : Ağustos 19, 2008, 01:37:41 ÖS »

P

PAKAN :     (Fars.) Er. 1. Temizler, anlar. 2. Veliler, ermişler, evliya.
PAKEL :    (f.t.i.) Er. - İyi işler yapan, doğru kimse.
PAKER :    (f.t.i.) Er. - Temiz, dürüst, iyi kimse.
PAKKAN :    (f.t.i.) Er. - Temiz soydan gelen kimse.
PAKSAN :    (f.t.i.) Er. - Temiz, doğru namuslu tanınmış kimse.
PAKSOY :    (f.t.i.) Er. - Temiz soydan gelen.
PAKSU :    (f.t.i.) Er. - Temiz su. Billur gibi arı duru, şahsiyetli.
PAKSÜT :    (f.ı.i.) Er. - Sütü temiz.
PAKİZE :    (Fars.) Ka. - Temiz, saf, halis, lekesiz.
PALA :    (Tür.) Er. - Kısa ve geniş kılıç.
PALATEKİN :    (Tür.) Er. - Emniyet, güven ve cesaret telkin eden kişi.
PALATİMUR :    (Tür.) Er. - Demir pala. Sert ve katı yapılı, güçlü.
PALAY :    (Fars.) Er. - Yedek at.
PALAZ :    (Tür.) Er. 1. Kimi kuş yavrularının civcivlikten sonraki durumu. 2. Güzel, canlı, gürbüz, şişman. 3. Dağınık.
PALMİYE :    (Fran.) Ka. - Süs olarak kullanılan bir nevi hurma ağacı.
PAMİR :    (Tür.) Er. 1. Orta Asya´da yükseltisi 7000 m´yi geçen yüksek dağlık külle. 2. (Fars.) Dünyanın çatısı.
PAMİRHAN :    (Tür.) Er. - Pamir han.
PAPATYA :    (Tür.) Ka. - İlkbaharda çiçek açan, taç yapraklı, beyaz, ortası sarı kümeçli bir kır çiçeği.
PARLA :    (Tür.) Ka. 1. Işık saç, ışılda. 2. Ün kazan, tanın.
PARLAK :    (Tür.) Ka. 1. Parlayan, ışıldayan. Temiz. 2. Çok başarılı.
PARLANUR :    (Tür.) Ka. - Nur gibi parla. Parla nur.
PARLAR :    (Tür.) Ka. - Işık saçar, ışıldar, aydınlık verir.
PARSA :    (Fars.) Er. 1. Sofu, dinine bağlı. 2. İffetli, namuslu, temiz, doğru.
PARSBAY :    (f.t.i.) Er. - Pars gibi güçlü ve çevik.
PARSKAN :    ( f.t.i.) Er. - Kanında atılganlık, cesaret ve saldırganlık taşıyan.
PAYAM :    (Tür.) Er. - Badem.
PAYAN :    (Fars.) - Son nihayet. Uç, kenar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
PAYE :    (Fars.) 1. Aşama, rütbe, derece. 2. Basamak, merdiven basamağı. 3.. İkizlerin bir yıldızı, cevza burcu. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
PAYİDAR :    (Fars.) 1. Saygın, rütbeli. 2. Sağlam, sürekli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
PAYİZ :    (Fars.) Er. - Güz, sonbahar. Yaşlılık.
PAYZEN :    (Fars.) Er. 1. Tutsak, esir. Suçlu. Ayağına pranga vurulmuş kimse. 2. Rençber.
PAZVANTI :    (Fars.) Er. - Osmanlı devletinde, Rumeli bölgesinde gece bekçilerine verilen ad.
PAŞA :    (Tür.) Er. 1. Osmanlı devletinde yüksek rütbeli askerlere verilen unvan. General. 2.Uslu, ağırbaşlı.
PEDÜK :    (Tür.) Er. - Yüce, yüksek.
PEHLEVİ :    (Fars.) Er. 1. Şehir. 2. Kahraman, yiğit.
PEHLİVAN :    (Fars.) Er. 1. Güreşçi. 2. Boylu boslu, iri yan, güçlü kimse, yiğit.
PEKALP :    (Tür.) Er. - Güçlü, sert, kahraman yiğit.
PEKART :    (Tür.) Er. - Sağlam dönülmez yemin. Pek ant.
PEKDEĞER :    (Tür.) - Çok değerli, çok kıymetli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
PEKDEMİR :    (Tür.) Er. - Sert, sağlam, demir gibi.
PEKEL :    (Tür.) Er. - Güçlü el.
PEKER :    (Tür.) Er. - Güçlü kimse. Gözüpek, cesur yapılı.
PEKERGİN :    (Tür.) Er. - Olgun kimse.
PEKGÖZ :    (Tür.) Er. - Cesur, yiğit.
PEKKAN :    (Tür.) Ka. - Sağlam temiz kandan gelen. Soylu.
PEKOL :    (Tür.) Er. - Sert, sağlam, dayanıklı ol.
PEKTAY :    (Tür.) Er. - Güçlü, sağlam tay.
PEKTAŞI :    (Tür.) Er. - Güçlü, sert taş.
PEKTÜRK :    (Tür.) Er. - Sağlam ve güçlü Türk.
PEKÜN :    (Tür.) Er. - Tanınmış güçlü isim.
PEKİN :    (Tür.) Er. - Üzerinde kuşku duyulmayan, kesinlikle bilinen, kesin.
PEKÜSTÜN :    (Tür.) Er. - Çok üstün, üstünlükte en iyi seviyede olan.
PEKÖZ :    (Tür.) - Özü sağlam kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
PEKŞEN :    (Tür.) - Neşeli, şen-şakrak, mutlu kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
PELİN :    (Tür.) Ka. - Birleşikgillerden, keskin ve güzel kokulu, bir çeşit bitki.
PELİT :    (Tür.) - Çınar, meşe vb. ağaçların meyvesi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
PEMBE :    (Tür.) Ka. - Beyaz ve kırmızının karışmasından oluşan açık renk.
PERÇEM :    (Fars.) Ka. 1. Kâkül. Yele. 2. Mızrak, bayrak gibi şeylerin başlarına konan püskül.
PERDAH :    (Fars.) Er. 1. Cila, parlaklık, parlama. Parlatma, parlaklık verme. 2. Budanmış asmadan yeni süren çubuk.
PEREN :    (Fars.) Ka. - Ülker yıldızı, pervin, Süreyya.
PERK :    (Tür.) Er. - Katı, sert, güçlü berk.
PERKEL :    (Tür.) Er. - Güçlü er.
PERKER :    (Tür.) Er. - Güçlü kimse.
PERKİN :    (Tür.) Er. - Çok güçlü kuvvetli, sağlam kimse.
PERMUN :    (Fars.) Ka. - Bezek, süs.
PERRAN :    (Fars.) Ka. - Uçan, uçucu.
PERRİN :    (Fars.) Ka. - Nezaket, nazlılık.
PERTAV :    (Fars.) Er. 1. Atılma, sıçrama. 2. Uzağa düşen ok.
PERTEV :    (Fars.) Er. - Işık. Parlaklık.
PERVA :    (Fars.) 1. Korku. Çekingenlik. 2. İlgi, bağ.
PERVER :    (Fars.) Er. - Besleyen, besleyici, yetiştiren, yetiştirici, koruyan, terbiye eden.
PERVİN :    (Fars.) Ka. - Ülker süreyya.
PERVİZ :    (Fars.) Er. 1. Üstün. 2. Elek. Süzgeç. 3. Balık. 4. Güzellik. Cilve. 5. İran hükümdarı Hüsrev´in lakabı.
PERİ :    (Fars.) Ka. 1. Dişi cin (güzel ve iyilik severlik sembolü olarak kabul edilirler). 2. Güzel kadın veya kız.
PERİDE :    (Fars.) Ka. - Uçmuş, soluk, solmuş.
PERİHAN :    (Fars.) Ka. - Peri padişahı. Büyücü.
PERİNÇEK :    (Tür.) Er. - Özverili, fedakar, sadık.
PERİRU :    (Fars.) Ka. - Peri yüzlü, çok güzel.
PERİVEŞ :    (Fars.) Ka. - Peri gibi, çok güzel.
PERİZ :    (Fars.) Er. 1. Bağırma, haykırma. 2. Su kenarında yetişen yeşil saz, ot.
PERİZAT :    (Fars.) Ka. 1. Peri çocuğu. 2. Güzel, çok güzel.
PERİZE :    (Fars.) Ka. 1. Kırmızı altın. 2. Ateşte pişirilen ekmek.
PESEN :    (Tür.) Kırağı, çiğ. Sis. İnce ince yağan kar, çisenti. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
PESENT :    (Fars.) Ka. 1. Beğenen, beğenmiş. Beğenme, seçme. 2. Esmerleşmiş. 3. Altın, mat altın.
PESİN :    (Fars.) - Sonraki, en son. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
PETEK :    (Tür.) Ka. 1. Kovanda arıların içine bal yaptıkları göz, mum tekerleği. Kovan. 2. Minarenin şerefe ile külah arasındaki kısmı. Bacalarda külahın altındaki çıkıntılı kısım.
PEYAM :    (Fars.) Er. - Haber, başkasından alınan bilgi, nebe.
PEYAMİ :    (Fars.) Er. - Haberle, bilgi ile ilgili.
PEYDA :    (Fars.) Ka. - Meydanda açıkta. Hazır, mevcut.
PEYGAMBER :    (Fars.) - Allah tarafından kullarına haber götürmekle görevlendirilmiş seçkin insan. Nebi, Rasul. - Yalnız Peygamberlere mahsus bir isimdir.
PEYKAN :    (Fars.) Er. - Temren, başak, okun ucundaki sivri demir.
PEYKE :    (Fars.) Ka. - Kuru kanepe, tahta sedir.
PEYKER :    (Fars.) Ka. - Yüz, surat.
PEYMA :    (Fars.) Ka. - Ölçen, ölçücü.
PEYMAN :    (Fars.) Er. - Yemin, and, ahd.
PEYMANE :    (Fars.) Ka. - Büyük kadeh, şarap bardağı.
PEYREV :    (Fars.). - Ardı sıra giden. Arkasından giden, izinden yürüyen. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
PEYZAJ :    (Fran.) Ka. - Kır resmi.
PEŞREV :    (Fars.) Er. 1. Türk müziğinin en meşhur saz eseri formu. 2. Güreşten önce güreşçilerin yaptıkları gösteri.
PEŞİN :    (Fars.) Er. - Keykubat´ın üçüncü oğlu.
PINAR :    (Tür.) Ka. - Yerden kaynayıp çıkan su, kaynak, çeşme. Bir suyun çıktığı yer, su başı. Kaynak suyunun devamlı aktığı yer.
PIRILTI :    (Tür.) Ka. - Parıldayan şeyin çıkardığı ışık. Anlık ışık geçişi.
PIRLANTA :    (hal.) Ka. - Değerli bir tür elmas.
PIRNAL :    (Tür.) Ka. - Meşe ağacı çalısı.
PITIRCA :    (Tür.) Ka. - Koyu pembe renkli bir bahar çiçeği.
PLATİN :    (Lat.) Ka. - Beyaz ve çok değerli bir maden.
POLAT :    (Fars.) Er. - Çelik. Güç, kuvvet.
POLATALP :    (Tür.) Er. - Çelik gibi güçlü yiğit.
POLATKAN :    (Tür.) Er. - Çelik gibi güçlü soydan gelen.
POLATKILIÇ :    (Tür.) Er. - İyi cins çelikten yapılma kılıç.
POYRAZ :    (Yun.) 1. Kuzeydoğudan esen soğuk rüzgar. 2. Kuzey. � Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
POZAN :    (Tür.) Er. - Üzüm bağı.
PİNHAN :    (Fars.) Ka. - Gizli.
PİRANE :    (Fars.) Er. - Yaşlılara yakışır şekilde, olgunca tavır.
PİRAYE :    (Fars.) Ka. - Süs, zinet.
PÜRÇEK :    (Tür.) Ka. - Şakaklardan sarkan saç, zülüf. Ağaç ve bitkilerin saçak gibi ince kökleri. Oya, püskül, saçak.
PÜRÇİN :    (Fars.) Ka. - Çok düşünceli, öfkeli. Kırışık.
PÜRDİL :    (Fars.) Er. - Yürekli, cesur.
PÜREN :    (Tür.) Ka. - Kimi ağaçlarda yapraklardan ayrı olarak süren ince yaprak. Çalılık ve sık otlu yerler. Sarı, kırmızı, çiçek açan ufak yapraklı anların çok sevdiği bir tür ot. Meşe ağacı filizi.
PÜRFER :    (Fars.) Ka. - Çok parlak, aydınlık.
PİRUZ :    (Fars.) Er. - Kutlu, hayırlı, uğurlu.
PİRUZE :    (Fars.) Ka. - Mavi renkli ve değerli bir süs taşı.
PÜSER :    (Fars.) Er. - Oğul, erkek çocuk.
PİYALE :    (Fars.) Ka. - Kadeh, şarap bardağı.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #21 : Ağustos 19, 2008, 01:39:15 ÖS »

R

RABBANİ :     (Ar.) Er. 1. Allahla ilgili. 2. Kendini bütün varlığıyla Allah´a teslim eden. Putçu inanıştan uzak, şalin amel işleyen, Allah´tan geleni kabul edip, O´nun dinine muhalif olana karşı çıkan.
RABIT :    (Ar.) Er. - Rabteden, bağlayan, birleştiren. Nefsini dünyadan menedip ahirete bağlamış olan.
RABITA :    (Ar.) Ka. 1. İki şeyi birbirine bağlayan şey, bağ. 2. Münasebet, ilgi. 3. Bağlılık, mensub olma. 4. Sıra, tertip, usul, düzen.
RABİ :    (Ar.) Er. - Dördüncü.
RABİA :    (Ar.) Ka. 1. Dördüncü. Saatteki salisenin 2. Tanzimattan sonra memurlukta kolağası derecesinde bir rütbe. 3. Ünlü kadın mutasavvuf.
RABİH :    (Ar.) Er. - Yararlı, kazançlı, karlı.
RÂCİ :    (Ar.) 1. Rica eden, yalvaran, dileyen. 2. Dönen, geri gelen. 3. Nis-bet ve ilgisi bulunan, dokunan.
RACİFE :    (Ar.) Ka. - Sur´un kıyamette bütün canlıları öldürecek olan ilk üflenişi.
RACİH :    (Ar.) Er. - Değerli, üstün. Fıkıhta: Delil ve Burhanların tercihinde delili öncelik kazanan taraf.
RACİYE :    (Ar.) Ka. 1. Rica eden, yalvaran. 2. Umutlu.
RAĞBET :    (Ar.) Ka. - İstek, arzu. İstekle karşılama.
RAĞIB :    (Ar.) Er. - Arzulu, isteyen, rağbet eden.
RADİ :    (Ar.) Er. - Boyun eğen, kabul eden, rıza gösteren.
RADİFE :    (Ar.) Ka. - Kıyamette üfürülecek surun ikincisi
RADİYE :    (Ar.) Ka. - Rıza gösteren, kabul eden, boyun eğen.
RAFEDDİN :    (Ar.) Er. - İslam dininin vermiş olduğu acıma, esirgeme duygusu. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
RAFET :    (Ar.) Er. - Acıma, merhamet etme, esirgeme anlamında. Kur´an-ı Kerim´de Nur suresi 2. ayet. Hadid suresi 27. ayette geçmekledir.
RAFIZ :    (Ar.) Er. - Bırakan, salıveren.
RÂFİ :    (Ar.) Er. - Kaldıran, yücelten, yükselten. Allah´ın isimlerinden. Rafi´ b. Hadic, sahabeden.
RAFİA :    (Ar.) Ka. - Her çeşit ayaklık ve destek.
RAFİH :    (Ar.) Er. - Rahat ve huzurlu yaşayan.
RAHATEFZA :    (a.f.i.) - Rahat artıran. Türk müziğinin bileşik makamlarından. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RAHDAN :    (Fars.) Er. - Yol bilen.
RAHE :    (Ar.) Ka. - Avuç içi, el ayası.
RAHMAN :    (Ar.) Er. - Bütün canlılara merhamet eden, koruyan. Kur´an-ı Kerim´de 55´ten fazla yerde zikredilmiştir. Yine Kur´an-ı Kerim´in 55. suresinin adıdır. - Allah´ın isimlerinden "abd" takısı alarak isim olarak kullanılır, (bkz. Abdürrahman).
RAHMANİ :    (Ar.) Er. - Allah´tan gelen, kutsal, Allah´a özgü.
RAHMET :    (Ar.). - Acıma, esirgeme, koruma, yarlığama. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RAHMETULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın esirgemesi, koruması.
RAHMETİ :    (Ar.) Er. - Rahmetle ilgili.
RAHMİ :    (Ar.) Er. - Acımayla ilgili.
RAHMİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Rahmi).
RAHİ :    (Ar.) Er. - Rahat, huzurlu, dingin.
RAHİLE :    (Ar.) Ka. - Rahat, sakin.
RAHİM :    (Ar.) Er. - Esirgeyen, acıyan, koruyan, merhametli. Kur´an´da 220 yerde zikredilmiştir. Allah´ın isimlerinden.
RAHİME :    (Ar.) Ka. - Hafif sesli, latif konuşan kadın demektir, (bkz. Rahim).
RAHİYE :    (Ar.) Ka. - Bal arısı.
RAHŞAN :    (Fars.) Ka. - Parıltılı. Işıltı.
RAHŞENDE :    (Fars.) Ka. - Parıldayan, parıldayıcı.
RAKÎB :    (Ar.) Er. - Herhangi bir alanda üstünlük sağlamaya çalışan taraflardan herbiri. Koruyucu. "Görüp gözeten" Allah´ın isimlerinden.
RAKIM :    (Ar.) Er. - Yazan, çizen. -Yükselti.
RAKİ :    (Ar.) Er. - Namazda eğilen, rüku´ eden. Kur´an-ı Kerim´de 4 yerde bu anlamda zikredilmiştir.
RAKİD :    (Ar.) Er. - Hareketsiz, durgun, yavaş.
RAKİDE :    (Ar.) Ka. - Durgun, sessiz, hareketsiz.
RAKİK :    (Ar.) Er. 1. İnce. Yufka yürekli. 2. Köle veya cariye.
RAKİKA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Rakik).
RAM :    (Fars.) Er. - İtaat eden, boyun eğen, kendisini başkasının emrine bırakan. -İki isimlerde kullanılır. Ramcan, Ramcanan gibi.
RAMAZAN :    (Ar.) Er. - Hicri (kameri) ayların dokuzuncusu, oruç ayı. Kur´an´da Bakara suresi 185. ayette ismi geçen ay ismi.
RAMİ :    (Ar.) Er. - Atan, atıcı.
RAMİZ :    (Ar.) Er. 1. Akıllı, zeki. 2. İşaretlerle simgelerle gösteren.
RAMİZE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Ramiz).
RÂNÂ :    (Ar.) Ka. 1. Güzel, hoş latif, parlak. Çok iyi, çok ala. 2. Arapça´da "er´an" kelimesinin mücnnesi olup "ahmak, sünepe kadın" demektir. Erkek adı olarak da kullanılır.
RASÂFET :    (Ar.) Ka. - Sağlamlık, dayanıklılık.
RASÂNET :    (Ar.) Ka. - Sağlamlık, dayanıklılık, melanet.
RAST :    (Fars.) 1. Sağ. 2. Haklı, doğru. Uygunluk. 3. Türk müziğinin en eski makamlarından. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RASTAN :    (Fars.) Er. - Doğru olanlar, haklı olanlar, haklılar.
RASTBİN :    (Fars.) - Herşeyin doğrusunu gören. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RASTKÂR :    (Fars.) Er. - Doğru adam.
RASTİ :    (Fars.) Er. - Doğruluk, gerçeklik, istikamet.
RASİ :    (Ar.) Er. - Kımıldamayan, oynamayan, sabit. Lenger atmış olan, demir üzerinde bulunan gemi.
RASİA :    (Ar.) Ka. - Kabara. Kabara gibi yer yer konulan süs.
RASİF :    (Ar.) Er. 1. Sağlam dayanıklı. 2. Denizin yüzüne çıkmış kayalar. 3. Taş, temel, rıhtım.
RASİFE :    (Ar.) Ka. - Rıhtım, su içine yapılan set.
RASİH :    (Ar.) Er. 1. Sağlam, temeli güçlü, dayanıklı. 2. Bir bilimde, özellikle din alanında çok derinleşmiş olan (kimse). Kur´an´da Rasihûn olarak geçer.
RÂSİM :    (Ar.) Er. - Resim yapan.
RÂSİME :    (Ar.) Ka. 1. Âdet, töre. Merasim, tören. 2. Formalite.
RASİN :    (Ar.) Er. - Sağlam, dayanıklı, güçlü.
RASİYE :    (Ar.) Ka. - Büyük dağ.
RATİB :    (Ar.) Er. 1. Sıralayan, düzenleyen (kimse). 2. Sabit, sağlam, yerleşmiş. - Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.
RATİBE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Ratib).
RAUF :    (Ar.) Er. - Esirgeyen acıyan, çok merhametli. - Allah´ın isimlerinden. "Abd" takısı alarak kullanılır. -(bkz. Abdürrauf). Kur´an-ı Kerim´de 10´dan fazla yerde geçmektedir.
RAVEND :    (Fars.) Er. - Kökleri ve sapları ilaç olarak kullanılan karabuğdaygillerden bir bitki.
RAVZA :    (Ar.) Ka. - Çimeni, ağacı bol olan yer, bahçe. Ravza-i Mutahhara
RAİD :    (Ar.) Er. - Gürleyen, gürüldeyen.
RAİDE :    (Ar.) Ka. - Gürleyen bulut.
RAYET :    (Ar.) - Bayrak. Sancak. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RAİF :    (Ar.) Er. - Acıması olan, merhametli.
RAİFE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Raif).
RAİK :    (Ar.) Er. - Sade, saf, halis.
RAİKA :    (Ar.) Ka. - Sade, saf, katışıksız.
RAYİHA :    (Ar.) Ka. - Güzel koku.
RAYİHAN :    (a.f.i.) Er. - Han bayrağı, han sancağı.
RÂZÎ :    (Ar.) Er. - Boyun eğen, kabul eden, rıza gösteren. İslam dünyasında meşhur bir isimdir.
RAZİYE :    (Ar.) Ka. - Kabul eden, rıza gösteren, boyun eğen.
RAŞAN :    (Ar.) Ka. - Titreme, titreyiş.
RAŞİD :    (Ar.) Er. 1. Olgun, ergin, akıllı. 2. Doğru yolda olan. 3. Hak din olan İslam´ı kabul eden. Kur´an´da Hucurat suresi ayet 7´de geçmektedir. Ayrıca 4 halife için Raşid halifeler denmiştir.
RAŞİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Raşid).
REBAB :    (Fars.) Ka. 1. Bir çeşit kemençe. 2. Arapça´da dostlar anlamına gelir. Hz. Hüseyin´in hanımının ismidir
REBİ :    (Ar.) Er. - Bahar, ilkyaz.
REBİA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Rebi).
REBİYE :    (Ar.) Ka. 1. Kış sonlarında yapılan ekim. 2. Eskiden ozanların bahara girerken büyüklere sundukları kaside.
RECA :    (Ar.) Er. - Umut, umma. İstek, dilek.
RECAİ :    (Ar.) Er. - İsteyen, rica eden, yalvaran. Allah´a yalvaran. As-hab´ın kullandığı isimlerdendir.
RECEP :    (Ar.) Er. 1. Hicri kameri ayların yedincisi, üç ayların ilki. 2. Gösterişli, haybetli.
REFAH :    (Ar.) Ka. - Bolluk, rahatlık, sıkıntı içinde olmamak.
REFAHET :    (Ar.) Ka. - Bolluk, gürlük.
REFAKAT :    (Ar.) Ka. - Refildik arkadaşlık, yoldaşlık.
REFET :    (Ar.) Er. - Acıma, merhamet etme, esirgeme. Kur´an-ı Kerim´de Nur suresi ayet 2 ve ve Hadid suresi 27. ayette geçmektedir.
REFHAN :    (Ar.) Ka. - Varlık içinde yaşayan.
REFREF :    (Ar.) 1. İnce, yumuşak kumaş. 2. Kenar saçağı. 3. Döşek, döşeme, minder, yastık. 4. Kuşu çok olan çimenlik. 5. Dallan salkım salkım olan ağaç. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
REFTAR :    (Fars.) Ka. - Salınarak, edalı yürüyüş.
REFİ :    (Ar.) Er. - Yüksek, yüce, saygın.
REFİA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Refı).
REFİG :    (Ar.) Er. - Bolluk ve rahat içinde geçinen.
REFİK :    (Ar.) Er. 1. Arkadaş, yol arkadaşı, yoldaş. Muavin, yardımcı. 2. Koca. 3. Ortak. 4. Mesleğe yeni giren kimsenin rehber olarak tanıdığı kişi. Kur´an´da geçen bir isimdir.
REFİKA :    (Ar.) Ka. - Eş, kan, zevce.
REGAİP :    (Ar.) 1. Çok istek gören, beğenilen. 2. Armağanlar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
REHA :    (Fars.) Er. 1. Kurtulma, kurtuluş. 2. (Ar.) Bolluk, genişlik, varlık.
REHAMET :    (Ar.) Ka. - Sesin ince, yavaş ve tatlı olması.
REHASET :    (Ar.) Ka. 1. Tazelik, yumuşaklık. 2. Ucuzluk.
REHAVİ :    (Fars.) Er. - Türk müziğinin en eski birleşik makamı.
REHAYİ :    (Fars.) - Kurtulma, necat. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
REHBER :    (Fars.) Er. - Yol gösteren, kılavuz.
REKÂNET :    (Ar.) Ka. - Ağırbaşlılık, gururluluk.
REKİN :    (Ar.) Er. - Gururlu, ağırbaşlı. Yüce, yüksek.
REKİZ :    (Ar.) Er. 1. Gizli, gömülü define. 2. Sağlam, adamakıllı.
REMİDE :    (Fars.) Ka. - Ürkmüş, korkmuş.
REMİZ :    (Ar.) Er. l. İşaret, meramını isteğini işaretle ifade etme. 2. Alamet, amblem.
REMZİ :    (Ar.) Er. - Remizle ilgili, remze ait, sembolik, simgesel.
REMZİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Remzi).
RENÂN :    (Ar.) Er. - İnleyen, çınlayan.
RENGİDİL :    (Fars.) Ka. - Türk müziğinde bir makam.
RENGİN :    (Fars.) Ka. 1. Renkli, parlak renkli. 2. Güzel, hoş. Süslü.
RENGİNAR :    (Tür.) Ka. - Nar renginde olan.
RESÂ :    (Fars.) Ka. - Yetişen, yetiştiren, erişen.
RESAN :    (Fars.) - Erişenler, yetişenler, ulaşanlar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RESANE :    (Fars.) Ka. - Özlem, hasret.
RESANET :    (Ar.) Ka. - Sağlamlık, metanet.
RESAİ :    (Ar.) Er. - Süsler, süs.
RESMİ :    (Ar.) Er. 1. Devletle ilgili olan. 2. Törenle yapılan. 3. Çok ciddi.
RESMİGÜL :    (Fars.) Ka. - Gül gibi güzel, gül biçiminde.
RESUL :    (Ar.) Er. - Bir kimsenin sözünü başka bir kimseye tebliğ eden kişi. Elçi, Allah elçisi peygamber. Yeni bir kitap ve şeriatle gönderilen peygamber.
RESULHAN :    (a.f.i.) Er. - Hükümdarların elçisi.
REVA :    (Fars.) Er. - Yakışır, uygun, yerinde.
REVAH :    (Ar.) Er. 1. Bir şeyi elde etmeden doğan neşe. 2. Güneş battıktan sonra gece oluncaya kadar geçen zaman.
REVAHA :    (Ar.) Er. - (bkz. Revah). Ünlü sahabi Abdullah b, Revaha´nın babası.
REVAHİ :    (Ar.) Er. - Bal arıları.
REVAN :    (Fars.) 1. Akan, su gibi akıp giden. 2. Ruh, can. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
REVAİD :    (Ar.) Er. - Gürleyen bulutlar.
REVHA :    (Ar.) Er. - Rahatlık. Gönül rahatlığı.
REVNAK :    (Ar.) Ka. - Parlaklık, güzellik, tazelik, süs.
REVİŞ :    (Fars.) Er. - Biçim, tarz, üslup. Tutum, davranış, yol.
REVZEN :    (a.f.i.) Ka. - Pencere.
REYAN :    (Ar.). - Herşeyin evveli, ilk zamanı, tazelik zamanı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
REYHAN :    (Ar.) Ka. 1. Fesleğen, güzel kokulu bir süs bitkisi. 2. Rızık, geçimlik, rahmet anlamına da gelir.
REİS :    (Ar.) Er. - Başkan, baş.
REYYA :    (Ar.) Ka. - Güzel koku, reyhan.
REYYAN :    (Ar.) - Suya kanmış, suya doymuş. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
REZAN :    (Ar.) Er. - Ağırbaşlı, gururlu.
REZZAK :    (Ar.) Er. - Bütün canlıların rızkını veren , onları nimetlendiren anlamında. Allah´ın isimlerinden. "Abd" takısı alarak kullanılır, (bkz. Abdürrezzak).
REZZAN :    (Ar.) Ka. - Ağırbaşlı, ağır, onurlu.
REŞAD :    (Ar.) Er. 1. Doğru yolda, hak yolda yürüme. 2. Sultan Reşad
REŞAT :    (Fars.) Er. - Layık, değer, yakışır.
REŞİD :    (Ar.) Er. 1. Cenab-ı Hakk´ın isimlerinden. 2. İyi ve doğruyu seçebilen, malını idare gücü olan, rüşd yaşına ulaşmış akil ve baliğ (kişi) ergin, erişkin. 3. Akıllı hareket eden doğru yolda giden. - Abdürreşid olarak kullanılır.
REŞİDE :    (Fars.) Ka. - Yetişmiş, olgunlaşmış, ermiş.
REŞİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Reşid).
REŞİDUDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin akıllı kişisi, dini olgunluğa ulaşmış kişi.
REŞİK :    (Ar.) Er. - Uzun boylu, yakışıklı.
RIDVAN :    (Ar.) Er. 1. Rıza, razılık, razı olma. 2. Cennet kapısında bekleyen melek. Kur´an´da 10´dan fazla yerde geçmektedir.
RIFAT :    (Ar.) Er. - Yükseklik, yücelik, itibar, yüksek mertebe.
RIFKI :    (Ar.) Er. - Yumuşaklık, mülayimlik, yumuşak başlılık, naziklik, tatlılık.
RIZA :    (Ar.) Er. - Razılık, razı olma, hoşnutluk, memnuniyet, muvafakat, kabul. Bir şeyin olmasına muvafakat etme. Kadere mukadderata boyun eğme.
RIZKULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın verdiği nimet. Nimetler veren Allah´ın kulu.
RUHAN :    (Fars.) Ka. - Güzel kokan, güzel kokulu.
RUHANİ :    (Fars.) Er. - Ruhla ilgili. Gözle görülmeyen.
RUHCAN :    (Tür.) Er. - Ruh ve can isimlerinden bileşik isim.
RUHFEZA :    (Tür.) Ka. - Yükselen ruh, yüksek ruh.
RUHNEVAZ :    (Fars.) Ka. 1. Ruh okşayan. 2. Türk müziğinde bir makam.
RUHSADE :    (Fars.) Ka. - Yanağını, yüzüne süren, yüzünü sürmüş.
RUHSAL :    (Tür.) Ka. - Ruhla ilgili olan, ruhi.
RUHSAR :    (Fars.) Ka. - Yanak. Yüz, çehre.
RUHSAT :    (Ar.) - İzin, müsaade. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RUHUGÜL :    (Ar.) Ka. - Güzel, temiz, latif kimse, gül ruhlu.
RUHUNUR :    (Tür.) Ka. - (bkz. Ruhinur).
RUHİ :    (Ar.) Er. - Ruhsal, ruhla ilgili.
RUHİDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin ruhu, özü.
RUHİNUR :    (f.a.i.) Ka. - Nurlu, aydınlık yüzlü.
RUHİYE :    ( Ar.) Ka. - (bkz. Ruhi).
RUHİŞEN :    (a.f.i.) Ka. - Şen, neşeli, canlı kimse.
RUHŞAN :    - (Ar.) Er. - Yüce, üstün, şanlı, ruh.
RUHŞEN :    (a.f.i.) Ka. - (bkz. Ruhişen).
RUKİYE :    (Ar.) Ka. - Peygamberimizin kızlarından birinin adıdır.
RUZAN :    (Fars.) Ka. - Günler, gündüzler.
RUZİ :    (Fars.) Er. 1. Gündüze ait, gündüzle ilgili. 2. Rızık, azık, kısmet, nasip.
RUZİYE :    (Fars.) Ka. - Gündüze ait, gündüzle ilgili.
RUŞEN :    (Fars.) Er. - Aydın, parlak. Belli, aşikar.
RUŞENİ :    (Fars.) Er. 1. Aydınlık, açıklık. Belli olma. 2. Bir tarikatın adı. Halvetiyyenin Ruşeni kolunun kurucusu olan Aydınlı Ömer Dede´dir.
RİAYET :    (Ar.) 1. Gütme, gözetme. 2. Sayma, saygı, itibar. 3. Ağırlama. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RİCAL :    (Ar.) Er. 1. Erkekler. 2. Onur sahibi kimseler.
RÜÇHAN :    (Ar.) Er. - Üstünlük, üstün olma.
RÜCUM :    (Ar.) Er. - Akan yıldız.
RİKAB :    (Ar.) Er. - Büyük, saygın bir kimsenin huzuru, önü. - Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.
RİKKAT :    (Ar.) Ka. - İncelik, naziklik. Sevecenlik, acıma duygusu.
RÜKNEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin temel direği.
RÜKNİ :    (Ar.) Er. l. Bir şeyin en sağlam yanı. 2. Saygın, güçlü, önemli kimse
RÜKUNET :    (Ar.) Ka. - Ağırbaşlılık, gururluluk.
RİMAYET :    (Ar.) Ka. - Atıcılık, ok, kurşun, gülle gibi şeyleri almada usta.
RİNDAN :    (Fars.) Ka. - Dünya işini boş görenler, alçakgönüllüler, kalenderler.
RİSALE :    (Ar.) Ka. 1. Mektup. 2. Kısa yazılmış, küçük kitap. 3. Dergi, mecmua.
RİSALEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin elçisi, peygamberi. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
RİSALET :    (Ar.) Er. - Elçilik. Peygamberlik.
RÜSTEM :    (Fars.) Er. - Yiğit, kahraman. İran´ın ünlü pehlivanı ve savaşçısı.
RÜSTİ :    (Fars.) Er. - Yiğitlik. Üstünlük. Kuvvet.
RÜSUHİ :    (Ar.) Er. 1. Sağlam, güçlü. 2. Becerikli, yetenekli.
RİVA :    (Ar.) - Suya kanmışlar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RÜVEYDA :    (Ar.) Ka. - Hoş, ince, nazik, Rüveyde.
RÜVEYHA :    (Ar.) Ka. - Zariflik, incelik.
RÜYA :    (Ar.) Ka. 1. Uyku sırasında görülen şey, düş. 2. Hayal, umut.
RİYASET :    (Ar.) - Reislik, başlık, baş olma, başkanlık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RİYAZ :    (Ar.) Er. - Bahçeler, ağaçlık çimenlik yerler, ravza.
RİYAZET :    (Ar.) - Nefis kırma, dünya lezzetlerinden ve rahatından sakınma, perhizle, kanaatle yaşama. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RÜYET :    (Ar.) - Görme, seyretme, bakma, görüş. Basiret, isabetli düşünme hassası. Kalp gözüyle manevi alemi görme, müşahade. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
RÜZGÂR :    (Fars.) Er. 1. Zaman, devir. 2. Dünya, alem. 3. Talih. 4.
RÜŞTÜ :    (Ar.) Er. - Doğru yolda olan. Akıllı, ergin.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #22 : Ağustos 19, 2008, 01:41:20 ÖS »

S

SAADEDDİN :     (Ar.) Er. - Dinin uğurlu ve kutlu kişisi.
SAADET :    (Ar.) Ka. - Mutluluk, kutluluk, bahtiyarlık.
SABA :    (Ar.) Er. - Gündoğusundan esen hafif rüzgar. Türk müziğinin en eski makamlarından.
SABAH :    (Ar.) - Gündüzün ilk saatleri, günün başlangıcı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SABAHADDİN :    (Ar.) Er. - Dinin güzelliği.
SABÂHAT :    (Ar.) Ka. - Güzellik, letafet.
SABAHNUR :    (Ar.) Ka. - Sabah ışığı, aydınlığı.
SABBAR :    (Ar.). 1. Çok sabırlı. 2. Atlas çiçeği. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SABRİ :    (Ar.) Er. - Sabırla ilgili, sabra ilişkin.
SABRİNNİSA :    (Ar.) Ka. - Kadınların sabırlısı.
SABRİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Sabri).
SABİ :    (Ar.) Er.-Yedinci.
SABİA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Sabi).
SABİH :    (Ar.) Er. - Güzel, şirin.
SABİHA :    (Ar.) Ka. - Güzel, latif, şirin.
SABİHAT :    (Ar.) Ka. 1. Gemiler. 2. Yıldızlar. 3 İmanlıların ruhları.
SABİR :    (Ar.) Er. 1. Sabreden, tahammül eden, Katlanan sabırlı. 2. Acele etmeyen.
SÂBİRE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Sabır).
SABİT :    (Ar.) Er. 1. Değişmeyen, kımıldamayan. 2. Kanıtlanmış, anlaşılmış.
SABİTE :    (Ar.) Ka. 1. Hareket etmeyen yıldız, gezegen olmayan yıldız. 2. Matematik formülünde değeri değişmeyen miktar.
SABİYE :    (Ar.) Ka. - Küçük kız çocuğu, küçük kız.
SAÇI :    (Tür.) Ka. - Düğün armağanı. Gelinin başına saçılan şeker, arpa, para gibi şeyler.
SACİD :    (Ar.) Er. - Secde eden, alnını yere koyan.
SACİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Sacid).
SADA :    (Ar.) Ka. - Ses, yankı.
SADAK :    (Tür.) Er. 1. Ok koymaya yarayan meşin torba. 2. Sabah yeli.
SADAKAT :    (Ar.) Dostluk, içten bağlılık, doğruluk, vefalılık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SAĞAN :    (Tür.) Er. - Hızlı uçan, uzun dar kanatlı küçük kuş.
SADBERK :    (Fars.) Ka. 1. Yüz yapraklı, katmerli. 2. Katmerli bir gül türü.
SAĞBİLGE :    (Tür.) Er. - Hekim, doktor.
SAĞCAN :    (Tür.) Er. - Sağlıklı kimse.
SADEDİL :    (a.f.i.) Ka. 1. Temiz yürekli. 2. Saf, bön.
SADEGÜL :    (a.f.i.) Ka. - Bir gül kadar sade, temiz ve güzel.
SÂDERU :    (a.f.i.) Er. - Genç delikanlı.
SADEYN :    (Ar.). 1. "İki uğurlular". 2. Venüs (Zühre) ile Jüpiter (Müşteri) gezegenleri. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SÂDIK :    (Ar.) Er. - Doğru gerçek hakiki, yalan olmayan, sahte olmayan. Sadakatli, samimi, bağlı.
SAĞINÇ :    (Tür.) Er. - Emel, istek, amaç, düşünce.
SÂDIR :    (Ar.) Er. - Hayrette kalan, şaşıran.
SAĞIT :    (Tür.) Er. - Silah.
SAĞLAM :    (Tür.) Er. 1. Hasta veya sakat olmayan. Kolayca hasara uğramayan, bozulmayan, dayanıklı. 2. Doğru, gerçek, sahih. 3. Güvenilir, emin. 4. Mutlaka, muhakkak, herhalde.
SAĞMAN :    (Tür.) Er. - Sağlıklı kim­se. Eksiksiz, kusursuz, güvenilir kim­se.
SADREDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin önderi, başı, ileri kişisi.
SADRİ :    (Ar.) Er. 1. Göğüsle ilgili, göğse ait. 2. Anneye nisbetle çocuk.
SADULLAH :    (Ar.) Er. - Tanrının kullu, talihli kıldığı kimse.
SAĞUN :    (Tür.) Er. - Saygın, kutsal.
SADUN :    (Ar.) Er. - Mübarek, kutlu, uğurlu.
SADİ :    (Ar.) Er. - Mutlulukla, uğurla ilgili, uğurlu.
SADİS :    (Ar.) Er. - Altıncı.
SADİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Sadi).
SAFA :    (Ar.) Er. Üzüntü ve kederden uzak olma, endişesizlik, rahat, huzur, iç ferahlığı. 2.Saflık, berraklık. 3.Mekke´de mübarek tepenin adı.
SAFBESTE :    (a.f.i.) Er. - Saf bağlanmış, sıra sıra dizilmiş.
SAFDER :    (Ar.) Er. - Düşman saflarını yaran, yiğit.
SAFER :    (Ar.) Er. l. Hicri takvimde ikinci ay, sefer. 2. Temiz yürekli, dürüst kimse.
SAFEVİ :    (Ar.) Er. - Safı adındaki kimsenin soyundan olan, Fars hükümdarı Şah İsmail´in soyu.
SAFFET :    (Ar.) Er. - Saflık, temizlik, arılık.
SAFVET :    (Ar.) Er. - Saflık, temizlik, paklık, arılık, halislik.
SAFVETULLAH :    (Ar.) Er. - Hz. Muhammed (s.a.s)´in isimlerinden.
SAFİ :    (Ar) Er. 1. Katışıksız, katıksız, halis, temiz. 2. Yalnız, sadece, sırf. 3. Kesintilerden sonra kalan kısım, net.
SAFİGÜL :    (a.f.i.) Ka. - Gül gibi, katıksız, saf, duru, temiz.
SAFİH :    (Ar.) Er. 1. Gökyüzü. 2. Yassı ve düz halde bulunan şey.
SAFİHA :    (Ar.) Ka. - Yassı düz ve geniş yüz, levha. Levha halinde bulunan maden, saç.
SAFİNAZ :    (Fars.) Ka. - Çok nazlı, çok naz eden.
SAFİNUR :    (Ar.) Ka. - Çok nurlu, çok aydınlık, temiz kimse.
SAFİR :    (İbr.) - Mavi renkli, değerli bir süs taşı, göktaşı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SAFİRE :    (Ar.) Ka. 1. İnce güzel ses. 2. Islık.
SAFİYE :    (Ar.) Ka. - Katışıksız, katıksız, halis, temiz. Saflık, halislik.
SAFİYET :    (Ar.) Ka. - Saflık, temizlik, masumluk.
SAFİYULLAH :    (Ar.) Er. 1. Temiz yürekli. 2. Hz. Âdem´in lakabı.
SAFİYÜDDİN :    (Ar.) Er. - Dini temiz, dini pak.
SAHABE :    (Ar.) Er. 1. Sahipler, sahip çıkanlar, tutanlar. 2. Asr-ı saadet döneminde yaşamış ve Hz. Muhammed´i görmüş mü´min kimse.
SAHABET :    (Ar.) Ka. - Sahip çıkma. Koruma, arka olma, yardım etme.
SAHAVET :    (Ar.) Er. - El açıklığı, cömertlik.
SAHBA :    (Ar.) Ka. 1. Al, kızıl. 2. Şarap, kırmızı şarap.
SAHRA :    (Ar.) Ka. - Kır, ova, çöl.
SAHRE :    (Ar.) Er. - Kaya. Kütle.
SAHRETULLAH :    (Ar.) Er. - Beytü´l-Makdis´de Beni İsrail peygamberlerinin ibadet ettikleri meşhur kaya. Hz. Peygamber (s.a.s) Miraç gecesinde semaya buradan çıkmıştır.
SAHUR :    (Ar.) Er. 1. Gece uyanıklığı, uykusuzluk. 2. Ay ağılı, hale. Dünya´nın Ay´a düşen, Ay tutulmasını meydana getiren gölgesi.
SAHİBE :    (Ar.) Ka. 1. Sahip. Koruyan, gözeten. 2. Bir iş yapmış olan. 3. Herhangi bir niteliği olan.
SAHİBKIRAN :    (f.a.i.) Er. 1. Her zaman basan, üstünlük kazanan hükümdar. 2. Ünlü bir çeşit lale.
SAHİL :    (Ar.) Ka. - Deniz, nehir, göl kıyısı.
SAHİR :    (Ar.) Er. - Gece uyumayan, uykusuz.
SAHİRE :    (Ar.) Ka. 1. Geceleri uyumayan, uykusuz. 2. Büyücü, büyüleyici güzel.
SÂKIB :    (Ar.) Er. 1. Delen, delik açan. 2. Çok parlak. - Türk dil kuralı açısından "b/p" olarak kullanılır.
SAKIBA :    (Ar.) Ka. 1. Parlak, ışıklı. 2. Delen, delik açan.
SAKMAN :    (Tür.) Er. 1. Uyanık, akıllı kimse. 2. Sessiz sakin kimse.
SAKİ :    (Ar.) Er. - Su veren, su dağıtan. Kadehle içki sunan.
SAKİN :    (Ar.) Er. 1. Hareketsiz olan, oynamayan. 2. Uslu kendi halinde yavaş. 3. Bir yerde yerleşen, oturan.
SAKİNE :    (Ar.) Ka. 1. Hareketsiz, kımıltısız, durgun. Sessiz. 2. Heyecanı veya kızgınlığı olmayan.
SALABET :    (Ar.) 1. Peklik, katılık, sağlamlık. 2. Manevi kuvvet, dayanma. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SALAH :    (Ar.) Er. 1. Düzelme, iyileşme, iyilik. 2. Barış. 3. Dine olan bağlılık.
SALAHADDİN :    (Ar.) Er. - Dinine bağlı kimse.
SALAR :    (Fars.) Er. - Baş, kumandan, başbuğ, önder.
SALÂT :    (Ar.) Er. - Namaz.
SALCAN :    (Tür.) Er. - (bkz. Salar).
SALDAM :    (Tür.) Er. - Ciddilik, ağırbaşlılık.
SALIK :    (Tür.) Er. - Haber, bilgi. Haberci.
SALKIM :    (Tür.) Ka. - Üzüm gibi birçoğu bir sap üzerinde bir arada bulunan yemiş. Üzerinde kısa saplı dallar bulunan çiçek. Akasya.
SALMAN :    (Tür.) Er. - Başıboş, serbest, özgür.
SALTAR :    (Tür.) 1. Tek, yalnız. 2. Yalnız başına giden. 3. Temiz, saf. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SALTI :    (Tür.) Er. - Gezgin, yolculuk eden.
SALTIK :    (Tür.) Er. 1. Kendi başına var olan, bağımsız, koşulsuz, mutlak. 2. Salıverilmiş, bırakılmış, azat edilmiş, özgür.
SALTUK :    (Tür.) Er. - Erzurum ve yöresinde Selçuklular devrinde Saltuklular beyliğini kuran Türk beyi Emir Saltuk (1072).
SALUR :    (Tür.) Er. 1. Kılıç. 2. Oğuzların Üçok boyuna bağlı bir Türk kabilesi.
SALVECÂR :    (Ar.) Er. - Çevgan, cirit oynanılan eğri sopa.
SALİH :    (Ar.) Er. 1. Yarar, yakışır, elverişli, uygun. Salahiyeti bulunan, yetkili. 2. Dinin emir ve yasaklarına uyan, iyi ahlak sahibi, muttaki.
SÂLİHA :    (Ar.) Ka. - Dinin emir ve yasaklarına uyan, iyi ahlak sahibi (kadın).
SALİM :    (Ar.) 1. Hasta veya sakat olmayan, sağlam. 2. Ayıpsız, kusursuz, noksansız. 3. Korkusuz, endişesiz, emin. 4. Aruzda cüzlerinden hiçbiri zihafa uğramayan vezin.
SALİSE :    (Ar.) Ka. 1. Üçüncü. 2. Saniyenin altmışta biri. 3. Binbaşılık derecesinde mülki rütbe.
SAMAHAT :    (Ar.) Ka. - Cömertlik, el açıklığı, iyilikseverlik.
SAMAN :    (Fars.) Er. 1. Zenginlik. Rahat, dinç. 2. Düzen.
SAMED :    (Ar.) Er. - Ezeli, ebedi ve yüce olan ve hiç kimseye veya şeye ihtiyacı olmayan, mutlak malik olan yüce Allah. - Allah´ın isimlerindendir. "abd" takısı almadan kullanılmaz. Abdüssamed.
SAMİ :    (Ar.) Er. 1. İşiten, duyan dinleyen. Dinleyici. 2. Yüksek, yüce.
SÂMİA :    (Ar.) Ka. - İşitme duygusu, hissi.
SAMİH :    (Ar.) Er. - Cömert, eli açık.
SAMİM :    (Ar.) Er. - Bir şeyin merkezi, içi, asli kısmı.
SAMİN :    (Ar.) Er. - Sekizinci.
SAMİRE :    (Ar.) Ka. - Meyveli, meyva veren.
SAMİYE :    (Ar.) Ka. - Yüksek, yüce.
SANAÇ :    (Tür.) - Dağarcık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SÂNAHÂT :    (Ar.) - Çok düşünmeden fikre doğan, akla gelen şeyler. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SANAK :    (Tür.) Er. 1. Kısa zaman, az süre. 2. Fikirsiz, düşüncesiz.
SANAL :    (Tür.) Adın duyulsun, ün kazan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SANAT :    (Ar.) - Sanat, ustalık, hüner, marifet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SANBAY :    (Tür.) Er. - Ünlü kimse.
SANBERK :    (Tür.) Er. - Gücüyle tanınmış, ün yapmış.
SANCAKTAR :    (Tür.) Er. - Sancak taşıyan kimse. Sancak taşıma görevlisi.
SANCAR :    (Tür.) Er. 1. Kısa kama. 2. Saplar, batırır, yener. 3. Selçuklu sultanlarından birisinin adı.
SANEM :    (Ar.) 1. Put. 2. Çok güzel kadın. - İsim olarak kullanılmaz.
SANER :    (Tür.) Er. - Ünlü, tanınmış kimse.
SANEVBER :    (Ar.) Ka. 1. Çam fıstığı. Çam fıstığı kozalağı. 2. Sevgilinin boyu-posu.
SÂNEVİ :    (Ar.) Er. - İkinci.
SANNUR :    (Tür.) Ka. - Nurlu, ışıklı, güzel.
SANİ :    (Ar.) Er. 1. İkinci. 2. Yapan, işleyen, meydana getiren. 3. Yaratan. Allah´ın isimlerinden. Saniullah veya Abdüssani şeklinde isim olur.
SANİA :    (Ar.) Ka. - Düzme, uydurma iş, tuzak, hile.
SANİH :    (Ar.) Er. - Zihin ve düşüncede oluşup çıkan, fikre doğan.
SANİYE :    (Ar.) Ka. 1. Bir dakikanın veya derecenin altmışta biri. 2. İkinci derecede mülki rütbe.
SARA :    (İbr.) Ka. 1. Prenses. 2. (Fars.) Hz. İbrahim´in hanımı. 3. Halis, katkısız, temiz.
SARAÇ :    (Ar.) Er. 1. Koşum, eğer takımlarıyla benzeri şeyler yapan veya satan kimse. Meşin üzerine süsleme yapan kimse. 2. Sirac kelimesinin değişikliğe uğramış şekli. Kandil.
SARAHAT :    (Ar.) - Açıklık, ibarede açıklık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SARÂMET :    (Ar.) Er. - Yiğitlik.
SÂRBAN :    (Fars.) Er. - Deve sürücüsü. Deveci.
SARÇE :    (Fars.) Ka. - Serçe.
SARDUÇ :    (Tür.) Er. - Bülbül.
SARGAN :    (Tür.) Er. 1. Çorak yerlerde biten bir ot. 2. Bir tür balık.
SARGIN :    (Tür.) 1. Candan, içten, yürekten. 2. Çekici cazibeli. 3. Kapalı, puslu hava. 4. İstekli, hevesli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SARGUT :    (Tür.) Er. - İhsan, bağış, ödül.
SARIALP :    (Tür.) Er. - Sarışın yiğit. Ruhi Sarıalp´, Türk atlet ve yönetici.
SARIÇİÇEK :    (Tür.) Ka. 1. Sarı renkli çiçek. 2. Artvin ve çevresinde oynanan bir tür halk oyunu.
SARKAN :    (Tür.) Er. - Kovan.
SARMAŞIK :    (Tür.) Ka. - Koyu yeşil renkli, değişik biçimli yapraklan olan tırmanıcı bir bitki.
SARP :    (Tür.) Er. 1. Çetin, sert, şiddetli. 2. Dik, çıkılması ve geçilmesi zor.
SARPER :    (Tür.) Er. - Sert, güçlü erkek.
SARPHAN :    (Tür.) Er. - (bkz. Sarper).
SARPKAN :    (Tür.) Er. - Sert, güçlü soydan gelen.
SARRA :    (Ar.) Ka. - Sevindirici, sevinçli.
SARTIK :    (Tür.) Er. - Azad olunmuş, salıverilmiş, özgür.
SARU :    (Tür.) Er. - Sarı benizli, tenli insan.
SARUBATU :    (Tür.) Er. - Osman Beyin kardeşi.
SARUHAN :    (Tür.) Er. - Harizm´den gelip Anadolu´ya yerleşen Saruhanoğulları beyliğinin kurucusu.
SARVAN :    (Tür.) Er. - Deve süren, deveci.
SÂRİF :    (Ar.) Er. - Sarfeden, harcayan. Değiştiren.
SARİH :    (Ar.) Er. 1. Açık, meydanda. Belli, hüveyda. 2. Saf, halis. Saf, halis Arap kanı (at).
SARİHA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Sarih).
SARİM :    (Ar.) Er. - Keskin, kesici.
SATI :    (Tür.) Ka. 1. Satma, satış. Alışveriş. 2. Düğün armağanı.
SATILMIŞ :    (Tür.) Er. - Uzun ömürlü olması için doğumundan önce ermişlere adanan çocuk, satı.
SATVET :    (Ar.) Er. - Ezici kuvvet, zorluluk.
SAV :    (Tür.) 1. Söz, haber, dedikodu. İleri sürülerek savunulan düşünce. 2. Sağlam. 3. Şöhret, ün. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SAVAT :    (Tür.) Er. - Gümüş üstüne yapılan çizgiler, süsler.
SAVAŞ :    (Tür.) Er. - İki taraf teşkilat, ülke veya ülkeler topluluğu arasında meydana gelen silahlı vuruşma, cenk, muharebe, harb. Doğuş, kavga. Mücadele uğraş.
SAVAŞER :    (Tür.) Er. - Savaşan asker, insan, savaşçı.
SAVER :    (Tür.) Er. - Sağlam, zinde, güçlü erkek.
SAVGAT :    (Tür.) Er. - Hediye, armağan, bahşiş, ihsan.
SAVLET :    (Ar.) Er. - Şiddetli saldırı, hücum.
SAVNİ :    (Ar.) Er. - Koruma, gözetme ile ilgili.
SAVTUNA :    (Tür.) Er. - Sözünde duran kimse.
SAVTUR :    (Tür.) Er. - Sağlıklı kal, hoşça kal.
SAYAR :    (Tür.) - Saygılı, hürmet eden. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SAİB :    (Ar.) Er. - Hedefe doğru ulaşan. İsabetli olan, doğru olan, hata etmeyen. - Türk dil kuralı açısından "b/p" olarak kullanılır.
SAİD :    (Ar.) Er. - Mübarek, kutlu, uğurlu. Mübarek, mesut. Sevap kazanmış, Allah katında makbul tutulmuş. Sahabe isimlerinden
SAİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Said).
SAYE :    (Fars.) 1. Gölge. 2. Sahip çıkma, koruma, siyanet. Yardım. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SÂYEBÂN :    (Fars.) Ka. 1. Sayvan, gölgelik. Büyük çadır. 2. Koruyan.
SÂYEDÂR :    (Fars.) Er. 1. Gölgeli, gölgesi olan, gölge eden. 2. Koruyan, sahip çıkan.
SÂYEZÂR :    (Fars.) Ka. - Gölgelik.
SAYFİ :    (Ar.) Er. - Yaza ait, yazla ilgili.
SAYFİYYE :    (Ar.) Ka. - Yazlık, yazlık ev.
SAYGI :    (Tür.) - İnsanlara karşı dikkatli, ölçülü, özenli davranmaya neden olan sevgi duygusu değer yargısı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SAYGIN :    (Tür.) - Saygı gören, sayılan, hatırlı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SAYGÜL :    (Tür.) Ka. -Nadir, eşsiz gül, sayılı gül.
SAYHAN :    (Tür.) Er. - Adaletli yönetici, hükümdarların adili, ölçülüsü.
SAYIL :    (Tür.) - Saygı gör, sözün dinlensin, değerin artsın. Değerli, saygıdeğer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SAYILGAN :    (Tür.) Er. - Kendini saydıran, saygın kimse.
SAYINBERK :    (Tür.) Er. - Kendisine saygı gösterilen insan.
SAYINER :    (Tür.) Er. - Değerli, saygı duyulan kimse.
SAİK :    (Ar.) Er. - Sevk eden, götüren. Süren sürücü.
SAİKA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Saik).
SAYKAL :    (Tür.) Er. - Düz, düzgün, pürüzsüz. Gösterişli.
SAYKUT :    (Tür.) Er. - Uğurlu, kutlu, saygıdeğer kimse.
SÂİM :    (Ar.) Er. - Oruç tutan kimse, oruçlu.
SAYMAN :    (Tür.) Er. - Hesap işleriyle uğraşan kimse.
SÂİME :    (Ar.) Ka. - (bkz. Saim).
SAİR :    (Ar.) Er. - Seyreden, hareket eden, yürüyen.
SAYRAÇ :    (Tür.) - Öten, cıvıldayan, şakıyan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SAYYAD :    (Ar.) Er. - Avcı.
SAZAK :    (Tür.) Er. 1. Kuvvetli ve soğuk esen yel. Soğuk yelle birlikte yoğun hafif kar. 2. Bataklık, sazlık. 3.Küçük pınar, kaynak.
SAZAN :    (Tür.) Er. - Göllerde ve sazlık yerlerde yaşayan bir tatlısu balığı.
SÂZKÂR :    (Fars.) Er. 1. Uygun, münasip. 2. Türk müziğinde birleşik bir makam. 3. Saz çalan sanatkar.
SA´D :    (Ar.) Er. - Kutlu, uğurlu. İyilik, kuvvetlilik. Ashab isimlerinden, Sa´d b. Ebi Vakkas. Aşere-i Mübeşşere (Cennetle müjdelenmiş olanlar) dandır.
SEBA :    (Ar.) Ka. - Yedi. İslam öncesi Sami ve Arap kavimleri yedi sayısının kutsal bir nitelik taşıdığına inanırlardı, "yedi" sayısı.
SEBATİ :    (Ar.) Er. - Sebatlık, sözünde kararında durma. Sebatlı, sözünde duran.
SEBLA :    (Ar.) Ka. - Uzun, kirpikli göz.
SEBRE :    (Ar.) Er. - Ölçülü, deneyimli. Sahabeden bu ismi taşıyanlar olmuştur.
SEBUÇE :    (Fars.) Ka. - Küçük kap. Küçük testi.
SEBİH :    (Ar.) Er. - Yüzme, yüzüş.
SEBÜK :    (Tür.) Er. 1. Hafif, yeğni. Çabuk hızlı. Ağırbaşlı olmayan. 2. Sevgili, aziz.
SEBÜKALP :    (Tür.) Er. - Hızlı, atak, yiğit.
SEBİL :    (Ar.) 1. Yol, büyük cadde. 2. Su dağıtılan yer. Hayır için parasız dağıtılan su. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SECAHAT :    (Ar.) Er. -Yumuşak huyluluk.
SECÂVEND :    (Fars.) Er. - Kur´an-ı Kerim´i manasına uygun olarak okumak için konulan durak işaretleri.
SECCAC :    (Ar.). - Çağlayan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEÇGÜL :    (Tür.) Ka. - Seçilmiş gül.
SEÇKİN :    (Tür.) Er. - Seçilmiş, ayrılmış benzerlerinden üstün olduğu için ayrılmış, mümtaz, güzide.
SEÇİL :    (Tür.) Ka. - Benzerleri arasından seçil, beğenil, üstün ol, sevgi ve saygı gör.
SECİYE :    (Ar.) Er. - Yaratılış, huy, karakter tabiat. İyi huy.
SEDA :    (Ar.) Ka. - Ses. Yankı.
SEDACET :    (Ar.) Ka. - Sadelik.
SEDAD :    (Ar.) Er. - Doğruluk, hak. Doğru ve haklı.
SEDEF :    (Ar.) Ka. 1. Bazı deniz hayvanlarının (midye, istiridye gibi) sert, beyaz ve parlak kabuğu. 2. Bu kabuktan yapılmış veya süslenmiş eşya.
SEDEN :    (Tür.) Ka. - Uyanık, tetikte, gözü açık olan.
SEDİD :    (Ar.) Er. - Doğru hak.
SEFA :    (Ar.) Er. 1. Gönül rahatlığı, rahatlık, kaygısız ve sakin olma. 2. Eğlence, zevk, neşe.
SEFER :    (Ar.) Er. 1. Bir yerden bir yere gitme, yolculuk, seyahat. 2. Savaş hazırlığı. Savaşa gitme. Harp, savaş. 3. Gemilerin kalktıkları limana tekrar dönünceye kadar yaptıkları fiil. 4. Istılahta: Şer´i bakımdan üç gün üç gecelik (veya onsekiz saatlik) yola g
SEFFAH :    (Ar.) Er. - Güzel söz söyleyen, hatip. Cömert, eli açık.
SEFİNE :    (Ar.) Ka. 1. Vapur, gemi. 2. Uzayın güney yarımı.
SEFİR :    (Ar.) Er. - El içi. Yabancı diplomat
SEGBAN :    (Fars.) Er. 1. Seymen, yeniçeri ocağına bağlı asker. 2. Osmanlı saraylarında av köpeklerine bakan bakıcı.
SEHÂ :    (Ar.) Er. - Sehavet, kerem, cömertlik.
SEHÂB :    (Ar.) 1. Bulut. 2. Karanlık. 3. Bulut gibi uçan böcekler. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEHÂBE :    (Ar.) Ka. - Tek bulut.
SEHAVET :    (Ar.) Er. - Cömertlik.
SEHER :    (Ar.) Ka. - Sabahın gün doğmadan önceki zamanı, tan ağartısı.
SEHHAR :    (Ar.) Er. - Kuvvetle kendine çeken, büyüleyici.
SEHHARE :    (Ar.) Ka. - Çok güzel, büyüleyici kadın.
SEHL :    (Ar.) Er. - Kolay, sade. Sahabe isimlerindendir.
SEHLE :    (Ar.) Ka. - 1. Yumuşak. 2. Kolay. 3. Taze, körpe. Habeşistan´a hicret eden kadın sahabelerden.
SEHRAN :    (Ar.) Er. - Geceleri uyanık duran.
SEKİNE :    (Ar.) Ka. - Sakin olma, sükunet. Huzur, gönül rahatlığı.
SELAHADDİN :    (Ar.) Er. - Dinine bağlı kimse.
SELAM :    (Ar.) Er. 1. İnsanların birbirleriyle karşılaştıklarında kullandıkları yakınlık dostluk, saygı ifade eden söz, yaptıkları işaret veya hareket. 2. Emniyet, huzur, selamet, esenlik, sağlık, sağlamlık. 3.Selam: Yüce Allah´ın isimlerinden, Fani olmama, ze-va
SELAMEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin kurtuluşu.
SELAMET :    (Ar.) Esenlik. Her türlü korku, tasa ve tehlikeden uzak, güvenlik içinde olma. Kurtulma, kurtuluş. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SELAMULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın selamı.
SELAMİ :    (Ar.) Er. - İyilik, barış ve rahatlıkla ilgili.
SELATİN :    (Ar.) Er. - Sultanlar.
SELCAN :    (Tür.) - Coşkun, taşkın yaratılışlı kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SELÇUK :    (Tür.) Er. 1. Güzel konuşma yeteneği olan. 2. XI. Anadolu, Kafkaslar ve Orta Doğu´da imparatorluk kuran Türk topluluğunun hükümdarı.
SELDA :    (Tür.) Ka. - Sel, taşkın su.
SELDAĞ :    (Tür.) Ka. - Dağları aşan sel, coşku.
SELDANUR :    (Tür.) Ka. - Nur seli.
SELEN :    (Tür.) - Sel gibi coşkun, taşkın kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SELLEM :    (Ar.) - "Selamete erdirsin" manasıyla dualarda geçen. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SELMA :    (Ar.) Ka. 1. Barış içinde bulunma, huzur, erinç. 2. Güzel, hoş (kadın).
SELMAN :    (Ar.) Er. - Barış içinde bulunma, huzur, erinç.
SELMANİ :    (Ar.) Er. - Niyaz kabul eden derviş. İran İsfahan´ından olup, Rasulullah´la birlikte İslami mücadelede üzerine düşeni fazlasıyla yapmış büyük mücahid ve sahabi. Selman-ı Farisi´ye nispetle bu ad kullanılmıştır.
SELMİ :    (Ar.) Er. - Barışla ilgili, barışçıl.
SELMİN :    (Ar.) Ka. - Barış yanlısı, barış ve sevgi duygusuyla dolu.
SELNUR :    (Tür.) Ka. - Nur seli, ışık seli.
SELSAL :    (Ar.) - Tatlı, lezzetli, hafif su. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SELSEBİL :    (Ar.) 1. Tatlı ve hafif su. 2. Cennette bir çeşmenin adı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SELVA :    (Ar.) Ka. 1. Bal. 2. Büyük bıldırcın. Tih çölünde bulundukları sürece, israiloğullarına Allah tarafından kudret helvasıyla birlikte, karınlarını doyurmak için gönderilen kuş. 3. (İsp.) Ekvator da sık balta girmemiş orman
SELVET :    (Ar.) Ka. - Gönül rahatı.
SELİKA :    (Ar.) - Güzel konuşma ve yazma kabiliyeti. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SELİL :    (Ar.) Er. - Yeni doğmuş erkek çocuğu, ilker.
SELİLE :    (Ar.) Ka. - Yeni doğmuş ilk kız çocuğu.
SELİM :    (Ar.) Er. 1. Kusuru, noksanı olmayan, sağlam, doğru. 2. Tehlikesiz, zararsız, kurtulmuş. 3. Temiz, samimi.
SELİN :    (Tür.) Ka. 1. Gür akan su. 2. Orta Asya´da yetişen, bodur, sürekli yeşil kalan bitki.
SELİS :    (Ar.) Er. 1. Kolay yumuşak. 2. Bağlı, boyun eğmiş.
SEMA :    (Ar.) Ka. 1. İşitme, duyma. Musiki dinleme. 2. Gökyüzü. 3. Felek. 4. Mevlevilikte musiki eşliğinde icra edilen dönme hareketi.
SEMAHAT :    (Ar.) - Cömertlik, el açıklığı, iyilikseverlik. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEMAÎ :    (Ar.) Er. 1. Semaya, göğe havaya ait. 2. Gökten düşmüş. Allah tarafından olan, ilahi. 3. - İşitme esasına dayalı olarak öğrenilen, (bkz. Semavi).
SEMÂN :    (Fars.) Er. 1. Gökyüzü. 2. Güneş ayının 27. günü. 3. Bıldırcın.
SEMÂVÂT :    (Ar.) Ka. - Gökler.
SEMAVİ :    (Ar.) Er. - Semaya mensup, sema ile ilgili.
SEMÂZEN :    (a.f.i.) Er. - Sema yapan, törenle dönen mevlevi.
SEMEN :    (Fars.) Ka. - Yasemin.
SEMENBER :    (Fars.) Ka. - Göğsü yasemin gibi beyaz olan.
SEMENBU :    (Fars.) Ka. - Yasemin kokulu.
SEMENTEN :    (Fars.) Ka. - Yasemin renkli.
SEMERAT :    (Ar.) Ka. 1. Yemişler, meyveler. Faydalar, verimler. 2. Neticeler. 3. Devlete ait mülklerden alınan vergiler.
SEMERE :    (Ar.) Er. - (bkz. Semerat).
SEMRA :    (Ar.) Ka. - Esmer.
SEMURE :    (Ar.) Ka. - Çoğalan, zengin olan, meyve veren verimli. Ashabın kullandığı isimlerden.
SEMİ :    (Ar.) Er. - İşiten, işitme kuvveti olan. Allah´ın isimlerinden, (bkz. Abdüssemi).
SEMİH :    (Ar.) Er. - Eli açık, cömert.
SEMİHA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Semih).
SEMİN :    (Ar.) Er. - Pahalı, kıymetli. Çok değerli.
SEMİNE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Semin).
SEMİR :    (Ar.) Er. 1. Arkadaş. 2. Nitelikli. 3. Yamaç, dağ silsilesi.
SEMİRAMİS :    (İbr.) Ka. - Doğu mitolojisinde adı geçen, dünyanın 7 harikasından biri olan Babil´in asma bahçelerini kurduran Asur kraliçesi.
SEM´AN :    (Ar.) Er. - İşiterek. Dinleyerek.
SENA :    (Ar.) 1. Övgü ile ilgili. 2. Şimşek parıltısı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SENABİL :    (Ar.) Ka. - Başaklar.
SENAHAN :    (a.f.i.) Öven, metheden. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SENAN :    (Ar.) Ka. - Işıklı, parlak.
SENÂVER :    (a.f.i.) Ka. - Öven, metheden.
SENAY :    (Tür.) Ka. - Sen aysın, ay gibi güzelsin.
SENEM :    (Ar.) - Put. İsim olarak kullanılmaz.
SENEVÂT :    (Ar.) Ka. - Seneler, yıllar, sinin.
SENEVİ :    (Ar.) Er. - Seneye mensup, sene ile ilgili, bir yıllık.
SENGÜL :    (Tür.) Ka. - Sen gülsün, gül gibi güzelsin.
SENİH :    (Ar.) Er. 1. Süs, bezek. 2. İnci.
SENİHA :    (Ar.) Ka. - İnciler, süs, bezek.
SENİYE :    (Ar.) Ka. - Yüksek, yüce, ali, bülend.
SEPİD :    (Fars.) Er. - Beyaz, ak, beyza.
SEPİDE :    (Fars.) Ka. - Tan vakti.
SERA :    (Fars.) Ka. - Saray. Büyük konak. Köşk.
SERAB :    (Fars.) Ka. - Çöllük arazide, ışık kırılması sonucu görülen aldatıcı gerçek olmayan hayal, ılgım, salgım.
SERÂÇE :    (Fars.) Ka. - Saraycık, küçük saray, konak.
SERALP :    (Tür.) Er. - Baş yiğit.
SERAN :    (Ar.) Ka. - Işıklı, parlak.
SERÂSER :    (Fars.) Er. 1. Baştan başa, büsbütün. 2. Altın veya gümüş telle dokunmuş kıymetli bir çeşit kumaş.
SERAY :    (Fars.) Ka. 1. Ay gibi güzellerin başı. 2. Büyük konak. Saray.
SERAYA :    (Ar.) Er. - Düşman üzerine gönderilen küçük süvari müfrezeleri.
SERAZAT :    (Fars.) Er. - Serbest, özgür. Rahat, dertsiz.
SERBÜLEND :    (Fars.) Er. - Başta gelen, yüce üstün. - Türk müziğinde eski bir makam, zamanımızda örneği yoktur.
SERCAN :    (Tür.) Er. - Sevgili, sevilen, başcan.
SERDAR :    (Fars.) Er. - Başkumandan, başbuğ. Sefer zamanında padişah yerine ordunun başında sefere giden veziri azamlara verilen unvan, serdar-ı ekrem.
SERDENGEÇTİ :    (Tür.) Er. - Fedai, akıncı, yiğit.
SERDİL :    (Fars.) Ka. - Baş, gönül.
SERDİNÇ :    (f.t.i.) Er. - Başı dinç, sakin, rahat, huzurlu.
SEREN :    (Tür.) Er. 1. Uzun, kalın ve silindir şekilli çam kerestesi. Yelkenlilerde ana direğe dik şekilde tutturulan ve yelken germeye yarayan ağaç. Seren yapılan köknar kerestesi. 2. Orun, makam.
SERENGÜL :    (Tür.) Ka. - Baş gül. Güllerin birincisi.
SERGEN :    (Tür.) Er. 1. Laf. 2. Vitrin. 3. Tepelerdeki düzlük yer. 4. Yorgun, perişan.
SERHAD :    (f.a.i.) Er. - Hudut, sınır, sınırbaşı
SERHAN :    (Ar.) Er. 1. Kurt, canavar. 2. Baş okuyucu, şarkıcı başı.
SERHENK :    (Fars.) Er. 1. Çavuş. 2. Türk müziğinde çok eski birleşik makam.
SERHUN :    (Fars.) Er. - Asil kan, soylu kan.
SERKAN :    (f.t.i.) Er. - Soylu kan, başkan.
SERKIZ :    (f.t.i.) Ka. - Baş kız, kızların, güzellerin başı.
SERKUT :    (Fars.) Er. - Mutlu, talihli, kutlu insan.
SERMA :    (Fars.) Ka. - Soğuk kış.
SERMED :    (Ar.) Er. - Ebedilik, ebediyet, sonsuzluk. - Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.
SERMELEK :    (Fars.) Ka. - Meleklerin başı, melek kadar güzel ve iyi.
SERMİN :    (Tür.) Ka. - Nermin, Şermin gibi adlara benzetilerek yapılmıştır.
SERNAZ :    (Fars.) Ka. - Çok nazlı.
SERNEVAZ :    (Fars.) Ka. - Baş okşayan, sevecen.
SERNUR :    (Fars.) Ka. - Baş ışık. İlk ışık.
SEROL :    (f.t.i.) Er. - Önder ol, baş ol.
SERPİL :    (Tür.) Ka. - İyi geliş, büyü, güzelleş.
SERPİN :    (Tür.) Ka. - Yağmur.
SERRA :    (Ar.) Ka. - Genişlik, kolaylık.
SERRAÇ :    (Fars.) Ka. 1. Çok sevilen, sayılan kimse, baştacı. 2. (Ar.) Saraç.
SERTAÇ :    (Fars.) Er. - Baştacı, çok sevilen, sayılan.
SERTAP :    (Tür.) Er. - İnatçı, direngen.
SERTEL :    (Tür.) Er. - Sert, katı, acımasız el.
SERTER :    (Tür.) Er. - Katı, sırt, acımasız.
SERTUĞ :    (Tür.) Er. - Baş tuğ.
SERVA :    (Fars.) Ka. - Söz, masal.
SERVER :    (Fars.) Er. - Baş, başkan, reis, ulu.
SERVET :    (Ar.) - Zenginlik, varlık. Zenginliği meydana getiren mal, mülk, para. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SERVİ :    (Fars.) - Koyu yeşil yapraklı, ince uzun bir ağaç türü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SERVİNAZ :    (Fars.) Ka. 1. Dallan yana sarkan servi. 2. Uzun boylu sevgili.
SERİ :    (Ar.) Er. - Çabuk, hızlı.
SERİM :    (Tür.). 1. Serme işi. 2. Sabırlı. 3. Genellikle öykülerde başlangıç bölümüne verilen ad. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SERİMER :    (Tür.) Er. - Sabırlı kimse.
SERİR :    (Ar.) Er. Taht. Yatacak yer.
SERİYE :    (Ar.) Ka. - Hz. Peygamber (s.a.s)´in bulunmadığı küçük askeri birliklere verilen ad.
SETTAR :    (Ar.) Er. - Örten. Günahları örten, Allah. - Allah´ın isimlerinden "abd" takısı alarak kullanılır. Abdüssettar.
SEVA :    (Ar.) Er. - Denklik, beraberlik, beraber olma.
SEVAD :    (Ar.) Er. - Esmerlik, kara renkli adam. - Sahabe isimlerindendir.
SEVAL :    (Tür.) Ka. - Severek al, hep sev.
SEVAN :    (Tür.) - Severek al, hatırla. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEVAY :    (Tür.) Ka. - Sevimli ay.
SEVBAN :    (Ar.) Ka. - Giyinen, kuşanan. Hz. Peygamber´in azatlısının adı.
SEVCAN :    (Tür.) - Sevgili insan, sevimli Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEVDA :    (Ar.) Ka. 1. Bir şeye karşı hissedilen şiddetli arzu. 2. Şiddetli sevgi, aşk. 3. Aşırı istek, heves. 4. Kara sevda, mali hülya, melankoli. 5. Hüzün. İptila.
SEVDE :    (Ar.) Ka. - Siyah, esmer, esmer güzeli. Mü´minlerin annelerinden birisi Hz. Sevde.
SEVDEKAR :    (a.f.i.) Ka. - Sevdalı.
SEVEN :    (Tür.) - Sevgi duyan, sevgi dolu kimse. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEVENER :    (Tür.) Er. - Sevgi duyan, sevgi dolu kimse.
SEVENGÜL :    (Tür.) Ka. - Sevimli gül, sevgiyi hatırlatan gül.
SEVGEN :    (Tür.) Er. - Sevmiş, seven.
SEVGİ :    (Tür.) Ka. - Sevme hissi, aşk muhabbet.
SEVGİNAZ :    (Tür.) Ka. - Çok nazlı, sevgili.
SEVGÜR :    (Tür.) - Çok seven. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEVKAN :    (Tür.) - Sevgili, asil kan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEVNAZ :    (Tür.) Ka. - Çok nazlı sevgili.
SEVNUR :    (Tür.) Ka. - Sevgi nuru, ışığı, aygınlığı.
SEVTAP :    (Tür.) Ka. - Tapılacak kadar sevgi duyulan.
SEVİK :    (Tür.) Er. 1. Dost, arkadaş. 2. Unutkan, saf kimse. 3. Sevgili, sevilen.
SEVÜKTEKİN :    (Tür.) Er. - Çok sevilen, tek tutulan.
SEVİL :    (Tür.) Ka. - Her zaman sevilen, beğenilen biri olma temennisi.
SEVİLAY :    (Tür.) Ka. - Ay gibi her zaman sevil.
SEVİM :    (Tür.) Ka. 1. Sevme, muhabbet. 2. Başkalarının sevmesine sebeb olan vasıf, cazibe.
SEVİNÇ :    (Tür.) Ka. - Bir halden hoşnut olmanın doğurduğu heyecan.
SEYEHÂT :    (Ar.) Er. 1. Seyahat, gezi. 2. Gölgenin güneşle beraber dönmesi.
SEYFEDDİN :    (Ar.) Er. - Dini koruyan, dinin kılıcı.
SEYFULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın kılıcı. - Ali (r.a.)´nin ve Hz. Halid b. Velid´in lakabı.
SEYFİ :    (Ar.) Er. 1. Kılıçla ilgili kılıç şeklinde. 2. Askerlikle ilgili. Askeri.
SEYHAN :    (Ar.) 1. Ürdün´ün ötesinde Hz. Musa´nın mezarının bulunduğu şehir. 2. Adana ovasını yararak İskenderun körfezine dökülen nehir. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEYLÂB :    (Fars.) Er. - Sel, sel suyu. -Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.
SEYLAN :    (Ar.) - Akma, akış. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEYRAN :    (Ar.) - Gezme, bakıp seyretme. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEYYÂL :    (Ar.) Ka. - Akan, akıcı, akışkan.
SEYYARE :    (Ar.) Ka. - Güneşin çevresinde belli bir eğri çizerek dolaşan yıldız, gezegen.
SEYİDHAN :    (Ar.) Er. - Hanların başı, önderi.
SEYYİD :    (Ar.) Er. 1. Bir topluluğun ileri gelen kişisi, lider. 2. Hz. Peygamber´in soyundan olan kimse.
SEYYİDE :    (Ar.) Ka. - Muhterem (kadın).
SEZA :    (Fars.) Er. - Münasip, uygun, yaraşır.
SEZAL :    (Tür.) Er. - Sezgili.
SEZAN :    (Tür.) Ka. - Sezgili.
SEZAVAN :    (Fars.) Er. - Münasip uygun, yaraşır.
SEZAİ :    (Fars.) Er. - Uygun yaraşan, münasip.
SEZEK :    (Tür.) - Çabuk sezen, duyarlı, hassas. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEZEN :    (Tür.) - Duyan, hisseden, anlayan, sezgili. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEZER :    (Tür.) - Duyar, hisseder, anlar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEZGEN :    (Tür.) - Sezen, hisseden, duyan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEZGİ :    (Tür.) 1. Sezme kabiliyeti, seziş. 2. Deneme ve akıl yürütme sonucu olmayıp doğrudan bilme, anlama ve kavrama, tahaddüs. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEZGİN :    (Tür.) - Sezme yeteneği olan, duygulu anlayışlı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SEZMEN :    (Tür.) Er. - Sezen, anlayan kimse.
SIBGATULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ ın boyasıyla boyanan, Allah´ ın emrettikleriyle bezenen, emredilenleri yapan
SIDAL :    (Tür.) Er. 1. Güç, kuvvet, dayanıklılık. 2. Olgunlaşmaya, erginleşmeye başlayan. 3. Öfkeli, sinirli.
SIDAM :    (Tür.) Er. - Sade, yalın, düz, süssüz.
SIDAR :    (Tür.) Er. - Dayanıklı.
SIDDIK :    (Ar.) Er. 1. Çok doğru olan, hiç yalan söylemeyen. Hakikati kabul eden ve onaylayan kişi. 2. Kur´an´da peygamberleri vasfetmek, iman edenlerin sıfatı ve şehitlikten önde gelen makam kastedilerek zikredilmiştir. Ebu Bekir Sıddık: Hz. Ebu Bekir´in lakabı.
SIDDIKA :    (Ar.) Ka. - Çok doğru, yalan söylemeyen. Hz. Aişe ve Hz. Meryem´in lakabı.
SIDK :    (Ar.) Er. 1. Doğruluk, gerçeklik. 2. Temiz kalplilik, halisiyet. 3. Sadakat.
SIDKI :    (Ar.) Er. - İç, yürek temizliğiyle, doğrulukla ilgili. - Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır.
SIDKİYE :    (Ar.) Ka. - İç yürek temizliğiyle doğrulukla ilgili, (bkz. Sıdıka).
SILA :    (Ar.). - Doğup büyüdüğü yere gidip ayrı kaldığı yakınlarına kavuşma. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SINGIN :    (Tür.) Er. 1. Kırık, dökük. 2. Dağınık. 3. Sıkıntılı, kederli. 4. Çekingen, gözü korkmuş.
SIRALP :    (Tür.) Er. - Sır saklayan yiğit
SIRAT :    (Ar.) Er. - Yol, tarik.
SIRATULLAH :    (Ar.) Er. - Dosdoğru yol. Allah´ın yolu.
SIRMA :    (Tür.) Ka. 1. Altın yaldızlı veya yaldızsız ince gümüş tel. 2. Rütbe gösteren sarı şerit. Sırmadan yapılmış.
SIRRI :    (Ar.) Er. 1. Sırla ilgili, sırra ait. 2. Mistik.
SIYANET :    (Ar.) Ka. - Koruma, korunma.
SOHBET :    (Ar.) Ka. - Görüşüp, konuşma, arkadaşlık.
SOLAY :    (Tür.) - Ay ışığının azalması, solması. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SOLMAZ :    (Tür.) Ka.- Her zaman taze, körpe ve genç.
SOMAY :    (Tür.) - Ay gibi kusursuz, eksiksiz güzel. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SOMEL :    (Tür.) Er. - Doğru, katışıksız, güçlü el.
SOMER :    (Tür.) Er. - Doğru, katışıksız güçlü kimse.
SONALP :    (Tür.) Er. - Sonuncu, son doğan yiğit, erkek çocuk.
SONAT :    (Tür.) Er. - Bir ya da iki çalgı için yazılmış, üç ya da dört bölümden oluşan müzik yapıtı.
SONAY :    (Tür.) - Ay´ın son günleri. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SONGUR :    (Tür.) Er. 1. Şahin. 2. Ağır, hantal.
SONGÜL :    (Tür.) Ka. - Sonbahar´ın sonlan, kış başlangıcında uçan gül.
SONGÜN :    (Tür.) Er. - Sonuncu, son olan. Eğilim, yetenek.
SONTAÇ :    (Tür.) Ka. - Eşsiz taç.
SONVER :    (Tür.) Ka. - Son olması istenen çocuklara verilen isimlerden.
SORGUN :    (Tür.) Er. 1. Bir tür söğüt ağacı. 2. Sıtkı, sert. 3. Çok uzun ve güzel saç.
SOYHAN :    (Tür.) Ka. - Han soyundan gelen.
SOYKAN :    (Tür.) Ka. - Asil, soylu.
SOYSAL :    (Tür.) Er. - Uygar, medeni.
SOYSALDI :    (Tür.) Er. - Soyu genişledi, tanındı.
SOYSALTÜRK :    (Tür.) Er. � Uygar Türk.
SOYSAN :    (Tür.) Er. - Tanınmış soy.
SOYSELÇUK :    (Tür.) Er. - Selçuklu soyundan.
SOYTEKİN :    (Tür.) Er. - Cesur, yiğit.
SOYUER :    (Tür.) Er. - Yiğit soydan gelen.
SOYURGAL :    (Tür.) Er. - İhsan, bağış, hediye, armağan.
SUAD :    (Ar.) Ka. - Mutlulukla, saadetle ilgili, mutlu. Sa´d isminin müennesidir.
SUALP :    (Tür.) Er. - Güçlü, yiğit asker.
SUAVİ :    (Ar.) Er. - Herkesin işine koşan, yardım eden.
SUAY :    (Tür.) - Suya düşen ay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SUBHİ :    (Ar.) Er. - Sabah vakti, şafak ile ilgili.
SUBUTAY :    (Tür.) Er. - Cengiz Han´ın ünlü Moğol generalinin adı.
SUCA :    (Tür.) Er. - Uzun düzgün boy.
SUDAN :    (Tür.) Ka. - Su gibi güzel, parlak.
SUDEKA :    (Ar.) Er. - Doğru, hakiki dostlar.
SUĞRÂ :    (Ar.) Ka. - Daha, pek, en küçük.
SUDUR :    (Ar.) Er. 1. Göğüsler. 2. Sadrazamlar. 3. Kazasker. 4. Sadır olma, meydana gelme.
SUDİ :    (Ar.) Er. - Yararlı, faydalı, kazançlı.
SUERGİN :    (Tür.) Er. - Olgun asker.
SUFİ :    (Ar.) Er. - Tasavvuf erbabı, mutasavvıf.
SUHAN :    (Tür.) Er. - Suyun hakimi, su kaynaklarının yönetimini elinde bulunduran.
SUHANSERÂ :    (Fars.) Ka. - Ahenkli söz söyleyen.
SUHEYB :    (Ar.) Er. - Arkadaş, dost. Rasulullah´ın azatlısının adı.
SUHULET :    (Ar.) Er. 1. Kolaylık. Yumuşaklık. Mülayemet. 2. Uygunluk. Elverişlilik.
SUKA :    (Ar.) Er. - Çarşı adamı, esnaf.
SUKUTİ :    (Ar.) Er. - Susmayı seven, az konuşan.
SULBİ :    (Ar.) Er. - Birinin sulbünden gelme, kendi evladı, oğlu.
SULEHÂ :    (Ar.) Ka. - Salih, iyi, yarar, selahiyet, günah işlemeyen.
SULHİ :    (Ar.) Er. - Barışa özgü, barışla ilgili, barışçı.
SULTAN :    (Ar.) Ka. - Padişah, hükümdar.
SUNA :    (Tür.) Ka. - Erkek ördek. Görünüşündeki zerafet sebebiyle bayan ismi olarak kullanılmıştır.
SUNAR :    (Tür.) Ka. - Saygılı bir biçimde verir, takdim eder.
SUNAY :    (Tür.) - Ay´ı sun, getir. Sun ve ay kelimelerinden birleşik isim. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SUNER :    (Tür.) Er. - Sunucu, sunan.
SUNGU :    (Tür.) - Armağan, bağış, ihsan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SUNGUN :    (Tür.) Er. 1. Yetenek. 2. Bağış, ihsan.
SUNGUR :    (Tür.) Er. 1. Sakin, soğukkanlı (kimse). 2. Akdoğan.
SUNGURALP :    (Tür.) Er. - Soğukkanlı ve doğankuşu gibi güçlü, yiğit.
SUNUHİ :    (Ar.) Er. - Hatırlayan, gönül alan, kolay anlayan.
SUNULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın yarattığı.
SUUD :    (Ar.) Er. 1. Kutsal sayılan yıldızlar. 2. Yukarı çıkma, yükselme.
SUYURGAL :    (Tür.) Er. - İhsan, bağış, hükümdarca bağışlanan dirlik.
SUYURGAMIŞ :    (Tür.) Er. Lütufta, ihsanda bulunan, bağış yapan kimse. Acıyan, merhamet eden.
SUZAN :    (Fars.) Ka. - Yakan, yakıcı. Yanan, yanıcı.
SUZEN :    (Fars.) Er. - Topluca yapılan av.
SUZNÂK :    (Fars.) Ka. 1. Yakan, yakıcı. Dokunaklı. 2. Türk müziğinde basit bir makam.
SUZİ :    (Fars.) Er. 1. Yanma, tutuşma ile ilgili. 2. (Mecazen): Ateşli kimse.
SUZİDİL :    (Fars.) Ka. 1. Türk musikisinin şed makamlarından biri. 2. Gönül ateşi, gönül sıcaklığı.
SÛZÜLAY :    (Tür.) Ka. - Gökte süzülen ay.
SİBEL :    (Tür.) Ka. 1. Buğday başağı. 2. Henüz yere düşmemiş yağmur damlası. 3. Eski Türklerdeki bir tanrıça.
SİDRE :    (Ar.) Ka. - Arabistan kirazı.
SÜEDA :    (Ar.) Ka. - Kutlu, uğurlu insanlar.
SÜEL :    (Tür.) Er. - Asker eli.
SÜER :    (Tür.) Er. - Yiğit asker.
SÜERDEM :    (Tür.) Er. - Erdemli asker.
SÜERKAN :    (Tür.) Er. - Soylu kandan gelen asker.
SÜERSAN :    (Tür.) Er. - Yiğitliğiyle ünlü asker.
SÜFYAN :    (Ar.) Er. - Ashab-ı kiramın meşhurlarından bazılarının ismi. Süfyan-ı Sevri: Kelamcı, muhaddis, alim.
SÜHA :    (Ar.) Er. - Büyükayı takım yıldızının en küçük yıldızı.
SÜHAN :    (Fars.) Er. - Söz, lakırdı. Şiir.
SÜHANDAN :    (Fars.) Ka. - Söz sahibi, güzel söz söyleyen.
SÜHEYL :    (Ar.) Er. - Sema´nın güney yarımküresinde bulunan sefineyi Nuh burcundaki parlak ve büyük yıldızın adı.
SÜHEYLA :    (Ar.) Ka. - Yumuşak, iyi huylu kadın.
SÜHUNET :    (Ar.) - Sıcaklık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SİKA :    (Ar.) Er. - Güven, emniyet. İnanılır, güvenilir kimse.
SÜKAR :    (Tür.) Er. - Asker soyundan gelen, yiğit yürekli asker.
SİKAYE :    (Ar.) Ka. - Su içecek kab. İçilecek suyun toplanması için yapılan yer.
SİKAYET :    (Ar.) Ka. 1. Birine içecek su verme vazifesi. 2. Ka´be sakalığı, Mekke´de hacılara zemzem dağıtma işi.
SÜKEYNE :    (Ar.) Sessiz, sakin, ağırbaşlı, onurlu. Hz. Hüseyin (r.a.)´in kızının adıdır.
SÜLASİ :    (Ar.) Er. - Üçlü, üç şeyden meydana gelen.
SÜLEYMAN :    (Ar.) Er. 1. İbranice "huzur, sükun". 2. Kur´an-ı Kerim´de ismi geçen peygamberden biri. Ulu´l-Azm peygamberlerdendir.
SÜLVAN :    (Ar.) Er. - Yüreğe ferahlık veren ruh, iç açıcı ilaç.
SÜLÜNAY :    (Tür.) Ka. - Ay gibi güzel, uzun boylu, endamlı.
SÜLÜNBİKE :    (Tür.) Ka. - Sülün gibi boylu endamlı kadın.
SİMA :    (Fars.) Ka. 1. Yüz, çehre, beniz. 2. Kimse, insan, tip.
SİMAVİ :    (Fars.) Er. - Yüz, çehre, benizle ilgili.
SİMAY :    (Tür.) Ka. - Gümüşten ay, gümüş gibi parlak ay.
SİMBER :    (Fars.) Ka. - Göğsü gümüş gibi olan.
SÜMBÜL :    (Fars.) Ka. l. Zambakgillerden, salkım çiçekli, keskin kokulu, soğanlı otsu bitki. 2. Güzellerin saçı.
SÜMBÜLVEŞ :    (Fars.) Ka. - Sümbüle benzeyen, sümbül gibi güzel.
SÜMER :    (Tür.) - Eski tarihlerde aşağı Mezopotamya´da yaşamış olan bir kavim. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SÜMEYRE :    (Ar.) Ka. 1. Meyve çağlası. 2. Kıvrılmış yaprak.
SÜMEYYE :    (Ar.) Ka. - İslam´ın ilk şehidi. Ammar b. Yasir´in annesi ve ilk müslüman olan hanım sahabelerden.
SİMGE :    (Tür.) Ka. - İşaret, sembol.
SÜMRE :    (Ar.) Er. - Esmerlik, karayağızlık.
SİMRUY :    (Fars.) Ka. - Gümüş yüzlü, gümüş gibi parlak, ışıltılı yüzü olan.
SİMTEN :    (Fars.) Ka. - Teni gümüş gibi güzel, parlak olan.
SİMURG :    (Fars.) Er. - Anka kuşu, masal kuşu.
SİMİN :    (Fars.) Ka. - Gümüşten, gümüş gibi, gümüşe benzeyen parlak ışıltı.
SİNA :    (Ar.) Er. 1. Arap yarımadasının Mısır ile birleştiği yerde bir üçgen oluşturan yanmada. 2. Bu yarımadada bulunan dağ. 3. Hz. Musa´ya Allah´tan levhaların (sözlerin) geldiği dağ.
SİNAN :    (Ar.) Er. - Mızrak, süngü vb. silahların sivri ucu.
SİNCAN :    (Tür.) Ka. - Gülgillerden, Doğu Anadolu bölgesinde yetişen, kırmızı ya da kan kırmızısı renkte çiçekleri olan çok yıllık ıtırlı bir bitki.
SÜNDÜS :    (Ar.) Ka. - Eskiden altın veya gümüş tellerle nakışlı olarak dokunan bir çeşit ipekli kumaş. Kur´an´da cennet elbisesi anlamında Kehf: 31, Duhan: 53, İnsan suresi 21. ayetlerde mezkurdur.
SİNE :    (Fars.) Ka. 1. Göğüs. 2. Gönül, yürek. İç derinlik.
SİNEM :    (f.t.i.) Ka. - Gönlüm, yüreğim, çok sevdiğim.
SÜNNET :    (Ar.) Er. 1. İyi ahlak, iyi tabiat. 2. Hz. Muhammed´in sözleri, işleri ve tasvipleri.
SÜNNETULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın koyduğu nizam.
SİPAHİ :    (Fars.) Er. - Osmanlı İmparatorluğu´nda tımar sahibi bir sınıf atlı asker.
SİPAR :    (Fars.) Ka. 1. Feda eden, veren. 2. Suya kanmış. 3. Taze, körpe.
SİPÂS :    (Fars.). - Şükretme, dua etme. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SÜPHAN :    (Tür.) Er. - Doğu Anadolu´da Van gölünün kuzey kıyısındaki sönmüş volkan.
SİRAC :    (Fars.) Er. 1. Işık meşale, kandil, çerağ. 2. Nur saçan anlamında Rasulullah için kullanılmıştır.
SİRACEDDİN :    (Ar.) Er. � Dinin kandili, dinin verdiği aydınlık, ışık, ışıklandıran, aydınlatan.
SİRAN :    (Ar.) Er. - Kaleler, hisarlar.
SÜREHA :    (Ar.) Er. - Saf ırklar.
SİREN :    (Tür.) Ka. - Mitolojide geçen, denizde kayalar üzerinde gemicilere şarkılar söyleyen, belden aşağısı balık biçiminde kadın, deniz kızı.
SİRET :    (Ar.) Er. Bir kimsenin manevi durumu, hal ve hareketleri, tabiatı ahlak ve karakteri. Hal ve gidiş. Hal tercümesi. - Hz. Muhammed´in hal tercümesi.
SÜREYYA :    (Ar.) - Ülker yıldızı, pervin. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SİRFİRAZ :    (Fars.) Ka. - Başını yukarı kaldıran yükselten, benzerlerinden üstün olan. Aslı Serfıraz´dır.
SÜRRE :    (Ar.) Er. 1. Para kesesi. 2. Hediye. 3. Osmanlı devletinde halifelik makamınca Mekke ve Medine fakirleri ile alimlerine gönderilen para.
SÜRSOY :    (Tür.) Er. - Soyun sürsün, soyun genişlesin.
SÜRURİ :    (Ar.) Er. Sevinçle, neşeyle ilgili. - VIII. yy.´ın ünlü Osmanlı şairi.
SÜRÜR :    (Ar.) Er. - Sevinç.
SÜSEN :    (Tür.) Ka. - Çiçekleri iri, güzel görünüşlü ve kokulu bir süs bitkisi. Zambak.
SİTÂRE :    (Fars.) Ka. - Yıldız.
SİTAREGÂN :    (Fars.) Ka. - Yıldızlar.
SİVA :    (Ar.) Ka. - Başka, gayrı özge.
SÜVARİ :    (Fars.) Er. 1. Atlı. Atlı asker. 2. Gemi kaptanı.
SÜVEYDA :    (Ar.) Ka. 1. Kalbin ortasında var kabul edilen siyah nokta. 2. Tohumun ortasında bulunan tanecik. 3. Kalpteki gizli günah. - İsim olarak kullanılması uygun değildir.
SİYADET :    (Ar.) Ka. 1. Efendilik, beylik, seyyidlik, sahiplik. 2. Hz. Hasan vasıtasıyla Hz. Peygamber soyundan olma. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SİYAMİ :    (Ar.) Er. - Oruç tutan, oruçlu, kötülükten kaçınan.
SİYASET :    (Ar.) 1. Seyislik, at idare etme, at işleriyle uğraşma. 2. Memleket idaresi. 3. Ceza, idam cezası. 4. Politika. Diplomatlık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SÖKMEN :    (Tür.) Er. - Yiğitlere verilen san. Selçuklulara bağlı Hasankeyf Artuklu Beyliğinin kurucusunun adı.
SÖKMENER :    (Tür.) Er. - Yiğit kimse.
SÖKMENSU :    (Tür.) Er. - Yiğit asker, yiğit subay.
SÖNMEZ :    (Tür.) - Parlaklığım, ışığını hiç yitirmeyen, her zaman canlı. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
SÖNMEZAY :    (Tür.) Ka. - Işığı hiç sönmeyen ay.
SÖZEN :    (Tür.) Er. - Söylev veren, güzel konuşan hatib.
SÖZER :    (Tür.) Er. - Sözünde duran.
SÖZMEN :    (Tür.) - Güzel, etkili konuşan kimse.
ŞAHİN :    (Ar.) Er. 1. Kadın. 2. Sık. Katı, pek.
ŞAHİNE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Şahin).
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #23 : Ağustos 19, 2008, 01:43:25 ÖS »

Ş

ŞABAN :     (Ar.) Er. 1. Aralık, fasıla. 2. Hicri, Kameri ayların sekizincisi, üç ayların ikinci ayı.
ŞABEDDİN :    (Ar.) Er. - Din topluluğu, cemaati.
ŞÂDÂB :    (Fars.) Er. - Suya kanmış, sulu, taze.
ŞÂDÂN :    (Fars.) Ka. - Keyifli, neşeli, sevinçli.
ŞADKÂM :    (Fars.) Ka. - Çok sevinçli.
ŞÂDNÂK :    (Fars.) Ka. - Gönlü memnun.
ŞADUMAN :    (Ar.) Ka. - Sevinçli, neşeli, memnun.
ŞADİ :    (Fars.) Er. - Sevinç, mutluluk.
ŞADİYE :    (Ar.) Ka. 1. Memnunluk, sevinç, gönül ferahlığı. 2. Güzel sesle şarkı okuyan, şiir söyleyen.
ŞAFAK :    (Ar.) - Güneş doğmadan az önce ufukta beliren aydınlık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞAFAKGÜN :    (a.t.i) Er. - Şafak renkli, kızıl.
ŞAFAKNUR :    (Ar.) Ka. - Şafak aydınlığı.
ŞAFİ :    (Ar.) Er. 1. Suçlunun bağışlanması için araya girip yalvaran kimse. 2. İyileştiren, şifa veren. 3. İnandırıcı, inandıran.
ŞAFİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Şafi).
ŞAH :    (Fars.) Er. 1. Hükümdar. - Birleşik isimlerde 1. ve 2. isim olarak da kullanılır: Şahbanu - Selimşah gibi.
ŞAHABEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin yıldızı.
ŞAHADEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin tanıklığı. Dinin belirtisi, işareti.
ŞAHADET :    (Ar.). 1. Şahitlik etme, şahitlik, tanıklık, Kelime-i şehadet. 2. Açık, belirti. 3. Şehit olma, şehidlik. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞAHAMET :    (Ar.) Er. - Şişmanlık, topluluk.
ŞÂHÂN :    (Fars.) Er. 1. Şahlar. 2. Oldukça büyük boylu, yırtıcı bir kuş. (bkz. Şahin).
ŞAHANDE :    (Fars.) Ka. - Mutlu, memnun.
ŞAHANE :    (Fars.) Ka. - Hükümdarlara yakışacak kadar güzel, eksiksiz olan.
ŞAHAP :    (Ar.) Er. 1. Alev, ateş parçası. 2. Kayan yıldız, akan yıldız. 3. Cesur yürekli kimse.
ŞAHAT :    (f.t.i.) Er. - Güçlü, güzel cins at, atların şahı.
ŞAHBANU :    (Fars.) Ka. - Hükümdar eşi, şah hanımı.
ŞAHBAZ :    (Fars.) Er. 1. Beyaz ve iri doğan. 2. Yakışıklı. Yiğit, serdengeçti. 3. Kabadayı. 4. Cömert. 5. Büyük, gösterişli, güzel mükemmel.
ŞAHBENDER :    (Fars.) Ka. - Konsolos.
ŞAHBEY :    (f.t.i.) Er. - Üstün nitelikli, saygın, yüce.
ŞAHDANE :    (Fars.) Ka. - İri inci tanesi.
ŞAHDAR :    (Fars.) Er. - Dallı, budaklı ağaç.
ŞAHESER :    (Fars.) Ka. - Değerli, üstün nitelikli. Kalıcı, değerli, üstün yapıt.
ŞAHHANIM :    (Fars.) Ka. - Hanım sultan. - Şah ve hanım kelimelerinden birleşik isim.
ŞAHIGÜL :    (Fars.) Ka. - Gül dalı.
ŞAHKAR :    (Fars.). - Baş eser, en güzel eser. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞAHMELEK :    (f.a.i.) Ka. - Melekler kadar güzel, güzellikte lider.
ŞAHNAZ :    (Fars.) Ka. - Çok nazlı.
ŞAHNUR :    (a.f.i.) Ka. 1. Kaynak, ışık kaynağı. 2. Münevver.
ŞAHNİSA :    (f.a.i.) Ka. 1. Hükümdar kadın, hükümdar karısı. 2. Kadınların şahı, üstün nitelikli, değerli kadın.
ŞAHRAH :    (Fars.) Er. 1. Büyük işlek yol, ana yol, cadde. 2. Şaşırılması mümkün olmayan doğru ve açık yol.
ŞAHRUH :    (f.a.i.) Er. - Yüce ruhlu, görkemli, üstün kişilikli kimse.
ŞAHSAR :    (Fars.). - Dallık, ağaçlık, koruluk. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞAHSINUR :    (Ar.) Ka. - Nurlu kişi, aydınlık kimse.
ŞAHSUVAR :    (Fars.) Er. - İyi ata binen yiğit kimse.
ŞAHVAR :    (Fars.) Er. 1. Şaha, hükümdara yakışacak surette. 2. İri ve iyi cins inci.
ŞAHVELET :    (f.a.i.) Er. - Hükümdar çocuğu.
ŞAHİ :    (Fars.) Er. - Şah´a hükümdara mensup, şah ile ilgili. Şahlık hüküm­darlık.
ŞAHİD :    (Ar.) Er. 1. Bir yerde bulunan, bir şeyi gören ve gördüğü ve bildiği şeyler konusunda bilgi veren kimse, tanık. 2. Bir akdin yapılması sırasında taraflardan birinin yanında hazır bulunan. 3. Doğrulayan, isbat eden. 4. Hz. Muhammed´in sıfatlarından.
ŞAHİDÜDDİN :    (Fars.) Er. - İslam´ı seçmiş olan ve İslam´ın hak din olduğuna şahidlik eden.
ŞAHİKA :    (Ar.) Ka. - Zirve, doruk, dağ tepesi.
ŞAHİN :    (f.t.i.) Er. - Büyük boylu, kanca gagalı, yırtıcı bir kuş.
ŞAHİNALP :    (f.t.i.) Er. - Şahin gibi güçlü yiğit, cesur.
ŞAHİNER :    (f.t.i.) Er. - Şahin gibi güçlü, yiğit er.
ŞAHİNHAN :    (f.t.i.) Er. - Güçlü, yiğit kimse.
ŞAHİNKAN :    (f.t.i.) Er. - Yiğit soydan gelen, güçlü, kahraman.
ŞAHİNTER :    (Fars.) Er. - Çok yiğit, kahraman, şahin gibi.
ŞAHİSTAN :    (Fars.) Er. - Şah ülkesi.
ŞÂHZÂDE :    (Fars.) Er. - Şehzade, şah oğlu, hükümdar çocuğu.
ŞAHZAT :    (f.a.i.) Er. - Saygıdeğer kimse. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
ŞAKAR :    (Tür.) - Yiğit, cesur. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞAKAYIK :    (Ar.) Ka. - Bahçelerde yetiştirilen, pembe, kırmızı alaca çiçekler açan, çok yıllık süs bitkisi.
ŞAKRAK :    (Ar.) Er. - San asma nevinden bülbül gibi öten bir kuş.
ŞAKİR :    (Ar.) Er. - Şükreden, durumundan memnun olan. Allah´a şükreden. Kur´an´da çok sık geçen kelimelerden biridir.
ŞAMİH :    (Ar.) Er. - Yüksek, görkemli.
ŞAMİHA :    (Ar.) Ka. 1. Yüksek, gösterişli. 2. Kibirli.
ŞAMİL :    (Ar.) Er. - Şümulü bulunan, içine alan, kaplayan, havi. Ünlü Kafkas Türk liderlerinden Dağıstan aslanı Şeyh Şamil.
ŞANAL :    (Tür.) - Ünün yayılsın, tanınmış şanlı bir insan ol. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞANALP :    (Tür.) Er. - Ünlü, şanlı, tanınmış kimse.
ŞANER :    (Tür.) Er. - Ünlü kimse.
ŞANLI :    (Tür.) 1. Ün, şöhret. 2. Hal durum. 3. Debdebe, gösteriş, haşmet. 4. Yüksek makam rütbe. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞANLIBAY :    (Tür.) Er. - Tanınmış, ünlü kimse.
ŞANVERİ :    (Fars.) Ka. 1. İri ve iyi cins inci. 2. Hükümdara yakışan, hükümdara uygun.
ŞAPÛR :    (Fars.) Er. - İran hükümdarlarından üç şahsın adıdır.
ŞARANİ :    (Ar.) Er. - Gür ve uzun saçlı kimse. İslam tarihinde bu isimde birçok meşhur vardır.
ŞARBAY :    (Tür.) Er. - Kentli, şehirli kimse.
ŞARIK :    (Ar.) Er. - Doğup parlayan, parlak.
ŞATIR :    (Ar.) Er. 1. Neşeli, şen. 2. Büyük bir kimsenin atı yanında gitmekle vazifeli ağa.
ŞÂTİ :    (Ar.) Er. - Kıyı, kenar.
ŞAYAN :    (Fars.) Ka. - Uygun, yakışır, münasip, layık.
ŞÂYESTE :    (Fars.) Ka. - Layık uygun, münasip.
ŞÂYGÂN :    (Fars.) Ka. 1. Layık, yakışır, münasip, yansır. 2. Ucuz, bol, çok.
ŞAİK :    (Ar.) Er. - İstekli, hevesli.
ŞAİKA :    (Ar.) Ka. - İstekli, hevesli, şevkli.
ŞAYLAN :    (Tür.). 1. Çok övünen, gururlu kimse. 2. Sevinçli, neşeli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞAİR :    (Ar.) Er. - Şiir yazan kimse, ozan.
ŞAİRE :    (Ar.) Ka. - Kadın şair, daha çok unvan olarak kullanılır.
ŞAZİMET :    (Ar.) Ka. - Kimseye benzemeyen, farklı, tek, eşsiz.
ŞEBAB :    (Ar.) Er. - Gençlik, tazelik. -Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.
ŞEBEFRUZ :    (Fars.) - Geceyi aydınlatan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞEBHAN :    (Fars.) Er. - Gece öten bir cins bülbül.
ŞEBNEM :    (Fars.) Ka. - Havada buhar durumundayken gecenin serinliğiyle yerde ya da bitkilerin üzerinde toplanan su damlacıkları, çiğ.
ŞEBNUR :    (a.f.i.) Ka. - Gecenin nuru, gecenin ışığı, aydınlığı.
ŞEBİB :    (Ar.) Er. - Gençlik, tazelik.
ŞEBYELDA :    (Fars.) Ka. - Yılın en uzun gecesi (22 Aralık).
ŞECAADDİN :    (a.b.i.) Er. - Dinin kahramanı, dinin yiğidi.
ŞECAAT :    (Ar.) Er. - Yiğitlik, cesurluk, korkusuzluk, kalb metinliği.
ŞECİ :    (Ar.) Er. - Cesur, yürekli, yiğit.
ŞEFAADDİN :    (Ar.) Er. - Dinin, Allah ile kul arasınadaki aracılığı, dinin şefaati. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
ŞEFAAT :    (Ar.) - Birinin suçunun bağışlanması ya da dileğinin yerine getirilmesi için o kimseyle başkası arasında yapılan aracılık, dua. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞEFAATİ :    (Ar.) Er. - Şefaatle ilgili.
ŞEFAKAT :    (Ar.) Ka. - Şefkat, acıyarak ve esirgeyerek sevme.
ŞEFKAT :    (Ar.). - Sevecenlik, acıma ve sevgi duygusu. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞEFİK :    (Ar.) Er. - Şefkatli, acıması olan, esirgeyici.
ŞEFİKA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Şefik).
ŞEHALEM :    (f.a.i.) Er. - Evrenin hükümdarı.
ŞEHAMET :    (Ar.) Er. - Zeka ve akılla birlikte olan yiğitlik, cesaret.
ŞEHBA :    (Ar.) Er. 1. Kır, akçıl. 2. Haleb şehri.
ŞEHBAL :    (Fars.) Ka. - Kuş kanadının en uzun tüyü.
ŞEHLÂ :    (Ar.) Ka. 1. Koyu mavi ela göz. 2. Hafif, tatlı şaşı.
ŞEHLEVENT :    : (Fars.) Er. - Leventlerin şahı, boylu poslu, canlı, yakışıklı.
ŞEHMUZ :    (Fars.) Er. - Şah, hükümdar soyundan gelen.
ŞEHNAZ :    (Fars.) Ka. 1. Türk musikisinde mürekkep bir makam ve perde. 2. Çok nazlı.
ŞEHPER :    (Fars.) Ka. - Kuş kanadının en uzun tüyü.
ŞEHRAR :    (Fars.). - Şehri süsleyen, şehre süs veren. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞEHRAZAT :    (Fars.) Ka. - Kendi kendine yaşayan, özgür.
ŞEHRUD :    (Fars.) Er. - Büyük çay, nehir.
ŞEHRİ :    (Fars.). 1. Şehirli. 2. Nazik, terbiyeli. 3. Aya ait, aylık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞEHRİBAN :    (Fars.) Er. - Şehrin büyüğü, ileri geleni.
ŞEHRİNAZ :    (Fars.) Ka. - Türk müziğinin en eski makamlarından.
ŞEHRİYAR :    (Fars.). - Padişah, hükümdar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞEHİD :    (Ar.). 1. Allah yolunda canını feda eden müslüman, İslam uğruna ölen müslüman, şehadet mertebesine erişen kimse. 2. Fikri, inancı, ülkesi uğruna ölenler için de teşmilen kullanılmaktadır. Vatan şehidi. 3. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Ayrıca isim
ŞEHİM :    (Ar.) Er. - Akıllı ve kurnaz yiğit.
ŞEHİNŞAH :    (Fars.) Er. 1. Şahların şahı, en büyük hükümdar. 1. Daha çok unvan olarak verilir.
ŞEKÛR :    (Ar.) Er. - Şükreden, şükredici. Allah´ın isimlerinden.
ŞEKÛRE :    (Ar.) Ka. - Çok şükreden, şükredici, değer bilen.
ŞEKİB :    (Fars.) Er. - Sabır, tahammüllü, dayanıklı.
ŞEKİBE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Şekib).
ŞEKİME :    (Ar.) Ka. - Dayanıklılık, dayanma, karşı koyma.
ŞELALE :    (Ar.) Ka. - Büyük bir akarsuyun yüksekten düşmesiyle meydana gelen büyük çağlayan, çavlan.
ŞEMAİL :    (Ar.) Er. 1. Huylar, davranışlar, alışkılar. 2. Bir kimsenin dış görünüşünün özellikleri.
ŞEMDİN :    (Ar.) Er. - Dinin mumu, dinin aydınlığı.
ŞEMS :    (Ar.) Er. - Güneş.
ŞEMSEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin güneşi, dinin insanlara verdiği aydınlık. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır (Şemsettin).
ŞEMSPARE :    (a.f.i.)- Güneş parçası. Çok parlak. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞEMSİ :    (Ar.) Er. - Güneşe ait, güneşle ilgili.
ŞEMSİFER :    (a.f.i.) Güneşin aydınlığı, parlaklığı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞEMSİNUR :    (Ar.) Ka. - Güneşin ışığı, nuru.
ŞEMSİNİSA :    (f.a.i.) Ka. - Kadınların güneşi. Güneş gibi kadın.
ŞEMİ :    (Ar.) Er. 1. Mumla, ışıkla ilgili, ışıklı. 2. Mum yapan ya da satan kimse.
ŞEMİM :    (Ar.) Er. - Güzel kokan, güzel kokulu, güzel koku.
ŞEMİME :    (Ar.) Ka. - Güzel kokulu şey.
ŞEMİNUR :    (Ar.) Ka. - Mum ışığı, mum aydınlığı.
ŞEN :    (Fars.) Ka. - Neşeli, sevinçli. -Daha çok iki isimlerde kullanılır. Şener, Şenol.
ŞENALP :    (f.t.i.) Er. - Neşeli, canlı yiğit.
ŞENAY :    (f.t.i.) Ka. - Ayın parlaklığı, güzelliği.
ŞENBAY :    (f.t.i.) Er. - Neşeli, sevinçli, mutlu, varlıklı kimse.
ŞENCAN :    (f.t.i) - Canlı, neşeli, hareketli yapısı olan kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞENDOĞAN :    (f.t.i.) - Sevinçli, neşeli ol. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞENDUR :    (f.t.i.) Er. - Neşeli, sevinçli olması devam etti, sürdü.
ŞENEL :    (f.t.i.) Er. - Şen ve mutlu ev. Bölge, il.
ŞENER :    (f.t.i.) - Mutlu, neşeli kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞENGİL :    (f.t.i.) Er. - İyi yürekli, hoş sohbet kimse.
ŞENGÜL :    (f.t.i.) Ka. - Gülün en güzel hali.
ŞENGÜN :    (f.t.i.) Ka. - Sevinçli, ferah gün.
ŞENKAL :    (f.t.i.). - Her zaman neşeli kal. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞENNUR :    (f.a.i.) - Neşeli ve nurlu insan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞENSAL :    (f.t.i.) Er. - Neşeni çevrene yay, herkes neşelensin.
ŞENSOY :    (f.t.i.) Er. - Neşeli soydan gelen kimse.
ŞENTÜRK :    : (f.t.i.) Er. - Neşeli, canlı, mutlu türk.
ŞENYAŞAR :    (f.t.i.) Er. - Yaşamı, neşeli mutlu geçen kimse.
ŞENYURT :    (f.t.i.) Er. - Neşeli, mutlu insanların yurdu
ŞENİZ :    (Fars.). - Sevinçli, mutlu iz, hatıra. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞERAFEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin şereflisi, büyüğü.
ŞERAFET :    (Ar.) Er. - Şerefli olma hali. Soydanlık, asalet. Hz. Muhammed (s.a.s)´in soyundan olma.
ŞERARE :    (Ar.) Ka. - Kıvılcım.
ŞEREF :    (Ar.) Er. 1. Yücelik, ululuk, izzet, seçkinlik. İyi ahlak ve faziletler sonucu meydana gelen manevi yücelik. 2. İyi ün. İftihar edilecek şey.
ŞEREFHAN :    (a.t.i.) Er. - Büyük, yüce hükümdar.
ŞEREFNAZ :    (a.f.i.) Ka. - Çok nazlı.
ŞEREN :    (Tür.) Er. - Tezcanlı, çevik.
ŞERMENDE :    (Fars.) Ka. - Utangaç, çok utanan, mahcup.
ŞERMİN :    (Fars.) Ka. - Utangaç, mahcup.
ŞERİF :    (Ar.) Er. - Şerefli, kutsal. Soylu temiz.
ŞERİFE :    - Şerefli, kutsal. Soylu temiz.
ŞETARET :    (Ar.) Ka. - Neşe, sevinç, şenlik.
ŞEVKET :    (Ar.) Er. - Azamet, büyüklük, ululuk, debdebe, haşmet.
ŞEVKİ :    (Ar.) Er. - Şevkle ilgili, şevke ait, neşeli.
ŞEVKİDİL :    (a.f.i..) Ka. - Gönül neşesi, gönül sevinci.
ŞEVKİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Şevki).
ŞEVVAL :    (Ar.). - Hicri takvime göre yılın 10. ayı, ilk üç günü şeker bayramıdır. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞEYBAN :    (Ar.) Er. - Saçlarına ak düşmüş yaşlı kimse. Moğol hükümdarlarından birisi.
ŞEYBE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Şeyban).
ŞEYDA :    (Fars.) Ka. - Aşk çılgını, çok tutkun, aşık.
ŞEYH :    (Ar.) Er. 1. Yaşlı adam, ihtiyar. 2. Kabile ve aşiret reisi. 3. Bir sahada üst seviyeye gelmiş, otorite. 4. Tekke ve zaviye reisi.
ŞEYMA :    (Ar.) 1. Bedeninde ben veya benzer bir izi olanlar. 2. Hz. Peygamber´in süt kardeşi.
ŞEZA :    (Ar.) Ka. - Kokulu şeylerin kokusu.
ŞEZERÂT :    (Ar.) Ka. - İşlenmeden maddenin içinde toplanan altın parçaları. Süs olarak kullanılan inci ve altın taneleri.
ŞEZRE :    (Ar.) Er. - İşlenmemiş ham altın. Süs için asılan inci ve altın.
ŞÜCA :    (Ar.) Er. 1. Cesaretli, cesur, yiğit. 2. Aslan ve yengeç arasında yıldız kümesi.
ŞÜCEYNE :    (Ar.) Ka. - Ağaçcık, nihal.
ŞİDE :    (Fars.) Er. - Parlak, ışıklı, güneş.
ŞİFA :    (Ar.) Ka. - İyi olma, kurtulma.
ŞİHAB :    (Ar.) Er. 1. Kıvılcım. Akan yıldız. 2. Cesur, yürekli.
ŞİHABEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin parlak yıldızı.
ŞİHBAN :    (Ar.) Ka. 1. Kıvılcımlar. 2. Akan yıldızlar.
ŞÜKRAN :    (Ar.). - İyilik bilme, gönül borcu, minnettarlık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ŞÜKRÜ :    (Ar.) Er. - Şükretme, minnettarlıkla ilgili.
ŞÜKRİYE :    (Ar.) Ka. - İyilik bilme, minnettarlıkla ilgili, iyilik bilen.
ŞÜKUFE :    (Fars.) Ka. - Çiçek. Süslemede çiçek motiflerine dayanan bir tarz.
ŞÜLE :    (Ar.) Ka. - Alev, yalım. Alevli ateş.
ŞİMŞEK :    (Tür.) Er. 1. Yağmurlu havada, buluttan buluta ya da yere elektrik boşalırken oluşan, geçici ve şiddetli elektrik akımı. 2. Canlı, hızlı, coşkulu, hareketli kimse.
ŞİMŞEKER :    (Tür.) Er. - Çok hareketli, canlı, hızlı kimse.
ŞİMŞEKKAN :    (Tür.) Er. - Hareketli, canlı soydan gelme.
ŞİNAS :    (Fars.) Er. - Anlayan, tanıyan, bilen.
ŞİNASİ :    (Fars.) Er. 1. Tanımaya, anlamaya özgü, tanımak, bilmekle ilgili. 2. Tanzimat döneminin ünlü şairi ve gazetecisi.
ŞİNAVER :    (Fars.) Er. - Suda yüzen, yüzücü.
ŞİNİD :    (Fars.) Er. - İşitme, semi.
ŞİRAZ :    (Fars.) Er. - Türk müziğinde eski bir makam.
ŞİRAZE :    (Fars.) Ka. 1. Kitap ciltlerinin iki ucunda bulunan ve yaprakları muntazam tutan, ibrişimden örülmüş ince şerit. 2. Pehlivan kispetinin parçası. 3. Esas, düzen, nizam.
ŞİRVAN :    (Fars.) Er. 1. İran´da bir kent adı. 2. Aslan barınağı.
ŞİRİN :    (Fars.) Ka. - Sevimli, cana yakın.
ŞİRZAT :    (a.f.i.) Er. - Aslan gibi güçlü, kişilikli kimse.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #24 : Ağustos 19, 2008, 01:45:34 ÖS »

T

TABİYE :     (Ar.) Ka. - Yerli yerine koyup hazırlama, düzenleme.
TACAL :    (Tür.) Er. - Üstün ol, baş ol.
TACAVER :    (Fars.) Er. - Padişah, hükümdar.
TACEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin tacı.
TACISER :    (Ar.) Ka. - Baş tacı, en çok sevilen, sayılan.
TAÇKIN :    (Tür.) Er. - Gurur.
TAÇNUR :    (Ar.) Ka. - Işıktan nurdan taç.
TACİ :    (Ar.) Er. - Taçla ilgili.
TACİK :    (Fars.) Er. - İran ve Türkistan´da yaşayan İran asıllı, Farsça konuşan halktan olan kimse.
TACİM :    (Ar.) Er. - Noktalama, noktalatma.
TACİR :    (Ar.) Er. - Ticareti meslek edinmiş olan,
TAĞALAP :    (Tür.) Er. - Dağ alp. Dağ gibi güçlü, gösterişli, heybetli yiğit.
TAĞAR :    (Tür.) Er. - Kapı, çanak, çömlek.
TAĞMAN :    (Tür.) Er. - Dağ gibi iriyarı, gösterişli.
TAFDİL :    (Fars.) - Birini diğerinden üstün tutma. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAFLAN :    (Tür.) - Gülgillerden kışın yaprağını dökmeyen bir bitki. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAFRA :    (Ar.) Er. 1. Yukarıya sıçrama, atlama. 2. Yukarıdan atıp tutma, gururlu davranış. 3. İlmiyyede rütbe, derece alma.
TAFTE :    (Fars.) 1. Bükülmüş, katlanmış. 2. Yanmış, yanık. 3. Aydınlık, parlak. 4. Üzgün, ciğeri yanmış, aşık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAFTİN :    (Ar.) Er. - Akıl erdirme, anlama, tefhim.
TAHA :    (Ar.) Er. - Kur´an-ı Kerim´in 20. suresi. - Hz. Ömer´e müslüman olmadan önce okunan ilk sure. Hz. Ömer bu sureden etkilenmiş ve müslüman olmuştur.
TAHRİM :    (Ar.) Er. 1. Haram kılma, kılınma. 2. Kur´an-ı Kerim´in 66. sûresi.
TAHRİME :    (Ar.) Ka. - Namaza başlarken "Allahu ekber" deme.
TAHSİN :    (Ar.) Er. - Güzel bulma, beğenme. Aferin deme alkışlama.
TAHSİR :    (Ar.) Er. - Hasret bırakma, bırakılma. Hasret etme, edilme.
TAHUR :    (Ar.) Er. - Pek temiz, temizleyici.
TAHİR :    (Ar.) Er. 1. Temiz, pak. 2. Türk musikisinde basit bir makam. 3. Her türlü günah ve ayıptan arı olduğundan Rasulullah (s.a.s)´a bu isim verilmiştir.
TAHİRE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Tahir).
TAHİYYE :    (Ar.) Ka. 1. "Allah ömür versin" demek. Selam verme, hayır dua etmek. 2. Mülk, malikiyyet.
TAHZİR :    (Ar.) Er. - Yeşil renk verme.
TAKAT :    (Ar.) Er. - Güç, kuvvet.
TAKDİR :    (Ar.) Er. 1. Beğenme, değer verme. 2. Allah´ın isteği, Allah´ın yazdığı. İnsan için tesbit edilen hayat çizgisi.
TAKRİN :    (Ar.) Er. - Beraber bulundurma, yaklaştırma.
TAKVA :    (Ar.). - Allah korkusuyla dinin yasak ettiği şeylerden çekinme. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAKİ :    (Ar.) Er. - Günahtan haramdan kaçınan, dinine bağlı.
TAKİYYUDDİN :    (Ar.) Er. - Dinde muttaki, Allah´tan hakkıyla korkan kişi.
TALAC :    (Fars.) Er. 1. Ses, seda, çığlık. 2. Meşale. 3. Kavga.
TALAT :    (Ar.) - Yüz, çehre. Yüz güzelliği. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TALAY :    (Tür.) Er. 1. Deniz, büyük nehir, taloy. 2. Çok fazla.
TALAYER :    (Tür.) Er. - Deniz eri, denizci.
TALAYHAN :    (Tür.) Er. � Denizlerin hakanı, hükümdarı.
TALAYKAN :    (Tür.) Er. - Denizci kanı taşıyan.
TALAYKUT :    (Tür.) Er. - Kutsal deniz.
TALAYMAN :    (Tür.) Er. � Deniz adamı, denizci.
TALAZ :    (Tür.) Er. - Kasırga, fırtına.
TALAŞ :    (Tür.) Er. 1. Yelin kaldırdığı toz. Fırtına, kasırga. 2. Can sıkıntısı. 3. Köşe. 4. Oğuzların 24 boyundan biri.
TALHA :    (Ar.) Er. 1. Zamk ağacı. 2. Talha b. Ubeydullah. İslam dinini kabul eden ilk 10 kişiden biri, cennetle müjdelenmiştir.
TALU :    (Tür.). 1. Seçkin, seçilmiş, güzel. 2. İki kürek kemiği arası. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TALUT :    (İbr.) Er. - Bakara suresinde İsrailoğulları hükümdarlığına Allah tarafından tayin edilen ve az bir askerle Calut´un ordularını yok eden komutan.
TALUY :    (Tür.) Er. - Deniz, okyanus, talay.
TALİA :    (Ar.) Ka. 1. Tulu eden, öncü. 2. Talih, şans, kısmet.
TALİB :    (Ar.) Er. 1. Talep eden arayan, isteyen
TALİBE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Talib).
TALİH :    (Ar.) Er. - Şans, kader.
TALİHA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Talih).
TALİK :    (Ar.) Er. 1. Güleryüzlü. 2. Düzgün söz söyleyen.
TALİYE :    (Ar.) Ka. 1. Sonradan gelen, bir şeyin arkası sıra giden. İkinci derecede olan. 2. Kur´an okuyan.
TAMAY :    (Tür.). - Dolunay, ayın ondördü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAMER :    (Tür.) Er. - Nitelikli, saygın kişi.
TAMERK :    (Tür.) Er. - Güçlü, kuvvetli kimse.
TAMKOÇ :    (Tür.) Er. - Koç gibi güçlü.
TAMKUT :    (Tür.) Er. - Çok mutlu, talihli kimse.
TAN :    (Tür.) 1. Güneş doğmadan önceki alacakaranlık, şafak vakti. 2. Sabah, akşam esen serin esinti. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TANAÇAN :    (Tür.) Er. - Sabah alacakaranlık.
TANAK :    (Tür.) Er. - Garip, tuhaf, şaşırtıcı.
TANALP :    (Tür.) Er. - Aydın, bilge yiğit.
TANAY :    (Tür.) - Şafak ve ay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TANAYDIN :    (Tür.) Er. - Aydınlık şafak.
TANBERK :    (Tür.) Er. - 1. Şafak çizgisi. 2. Parlayan şimşek.
TANBEY :    (Tür.) Er. - Şafak gibi aydınlık kimse.
TANBOLAT :    (Tür.) Er. - Tan renginde çelik.
TANCAN :    (Tür.) Er. - Önü aydınlık kimse.
TANDAN :    (Tür.) - Tan vaktinde doğan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TANDOĞAN :    (Tür.) Er. - Ağaran şafak.
TANDOĞDU :    (Tür.) Er. - Tan vakti doğan kimseye verilen isim.
TANDORUK :    (Tür.) Er. - Dorukların ilk ışıklarla aydınlanması.
TANEGÜL :    (Tür.) Ka. - Biricik gül.
TANFER :    (t.f.i.) Er. - Tan vaktinin yan aydınlığı.
TANGÜN :    (Tür.) Er. - Şafakla başlayan aydınlık gün.
TANIN :    (Tür.) Er. - Herkesçe adın duyulsun, ünlen.
TANIR :    (Tür.) Er. - Anımsar, bilir. Bilip ayıran, seçen.
TANIRCAN :    (Tür.) Er. - Cana yakın. Çabuk tanışıp yaklaşan.
TANJU :    (Tür.) Er. - Türk hükümdarlarına Çinliler tarafından verilen unvan.
TANKAN :    (Tür.) Er. - Şafak gibi aydınlık, temiz soydan gelen.
TANKUT :    (Tür.) Er. - Kutlu, uğurlu sabah.
TANSAN :    (Tür.) Er. - Tan gibi aydınlık, temiz adı olan. .
TANSIK :    (Tür.) Er. 1. İnsanın aklnının alamayacağı, şaşırtıcı, olağanüstü olayı mucize. 2. Özlem, hasret. 3. Değerli, kıymetli. 4. Tatlı, nefis.
TANSOY :    (Tür.) Er. - Şafak gibi aydınlık soyu olan.
TANSU :    (Tür.) - Şafağın aydınlattığı su. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TANUĞUR :    (Tür.) Er. - Uğurlu, mübarek sabah vakti.
TANVER :    (Tür.) Er. - Şafak gibi ışık saç, aydınlat.
TANYEL :    (Tür.) - Şafak vakti esen rüzgar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TANYELİ :    (Tür.) - Tan vakti esen yel. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TANYERİ :    (Tür.) - Güneş doğmak üzereyken, ufukta hafifçe aydınlanan yer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TANYILDIZ :    (Tür.) - Çoban yıldızı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TANYOL :    (Tür.) Er. - Şafak yolu, aydınlık yol.
TANYOLAÇ :    (Tür.) Er. - Aydınlığa götüren, yol açan.
TANZER :    (Tür.) - San, altın renginde tanyeri. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TANÖREN :    (Tür.) Er. - Şafakta çalışan.
TAPGAÇ :    (Tür.) Er. - Ünlü. Aziz.
TAPIK :    (Tür.) Er. 1. Saygı, hürmet. 2. İkram, hizmet.
TARA :    (Fars.) - Yıldız, necim. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TARAB :    (Ar.) - Sevinç, şenlik. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TARABENGİZ :    (Fars.) Ka. - Sevindirici, coşturucu.
TARAN :    (Tür.) Er. 1. Geniş alan. 2. İn. 3. Kuş ya da balık kümeleri.
TARANCI :    (Tür.) Er. - Rençper, çiftçi.
TARAVET :    (Ar.) Ka. - Güzellik, tazelik, genç.
TARAİF :    (Ar.) Ka. - Az bulunur, ince şeyler.
TARDU :    (Tür.) - Armağan, hediye. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TARHAN :    (Tür.) 1. Oğuzlarda demirci ve zanaatçı ustaları. 2. Esnaf temsilcileri. 3. Büyük toprak sahipleri, büyük tüccarlar. 4. Han ve komutan unvanı.
TARHUN :    (Ar.) - Hekimlikte kullanılan ıtırlı bir bitki. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÂRIK :    (Ar.) Er. - Sabah yıldızı, zühre, venüs, yol. Tarık b. Ziyad (Öl. Şam 720): Berberi asıllı İslam komutanı. Cebeli Tarık´ı geçip İspanya´yı fethetti. İslam egemenliğini sağlayıp Endülüs İslam Devleti´nin kurulmasını sağladı.
TARIM :    (Tür.) 1. Göllere, kumluklara dökülen çay kollan. 2. Verim almak için toprak üzerinde yapılan çalışmaların tümü. 3. (Uygurca´da) kadınlara verilen bir unvan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TARIMER :    (Tür.) Er. - Tarımla uğ­raşan kimse.
TARKAN :    (Tür.) Er. 1. İslam´dan önce Türklerin kullandığı, vekil, vezir, bey gibi unvan. 2. Ayrıcalıklı, saygın kişi.
TARİM :    (Fars.) Ka. 1. Çardak. Kubbe. 2. Gökyüzü.
TASVİR :    (Ar.) Ka. 1. Betimleme. 2. Resim.
TATAR :    (Tür.) 1. Bir Türk kavmi. 2. Posta sürücüsü. 3. Gül zambak gibi çiçeklerin açılmamış goncaları. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TATU :    (Tür.) - Barış, sulh. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAVGAÇ :    (Tür.) Er. - Çekicilik, cazibe.
TAVİL :    (Ar.) Er. 1. Uzun. Çok süren. 2. Aruzda bir ölçek.
TAİB :    (Ar.) Er. - Tevbe eden. Günahlarından dolayı pişmanlık duyup Allah´tan af dileyen, müslüman.- Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.
TAYBARS :    (Tür.) Er. - Pars gibi güçlü tay (çocuk).
TAYBE :    (Ar.) - Medine-i Münevvere. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAİBE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Taib).
TAYCAN :    (Tür.) Er. - Genç ve güçlü kimse.
TAİF :    (Ar.) Er. - Tavaf eden. Dönen, dolaşan.
TAYF :    (Ar.) 1. Görüntü. 2. Bileşik bir ışık demetinin bir pirizmadan geçtikten sonra ayrıldığı basit renklerden oluşmuş görüntü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAİFE :    (Ar.) Ka. - Bölük, takım, güruh, fırka. Kavim, kabile. Tayfa.
TAYFUN :    (Tür.) Er. - Büyük okyanus ve Çin Denizi´nde görülen şiddetli fırtına.
TAYFUR :    (Ar.) Er. 1. Küçük bir kuş türü. 2. Tayfuriye tarikatını kuran Beyazıd Bestami Ebu Zeyd Tayfur´un adı.
TAYGAR :    (Ar.) Er. - Uçan uçucu. Gaza dönüşen.
TAYGUN :    (Tür.) Er. - Çocuk, torun.
TAYGUNER :    (Tür.) Er. - Erkek torun
TAYI :    (Ar.) Er. - Bir işi kendi isteğiyle yapan.
TAYKARA :    (Tür.) Er. - Esmer, karayağız çocuk.
TAYKUT :    (Tür.) Er. - Kutlu uğurlu çocuk.
TAİL :    (Ar.) Er. - Fayda, yarar.
TAYLAK :    (Tür.) Er. 1. Yeni doğmuş at yavrusu. Biniye gelmiş iki yaşında at yavrusu. Deve yavrusu. 2. Yaramaz çocuk.
TAYLAN :    (Tür.) 1. İnce, kibar, güzel, boylu boslu kimse. 2. Çok yağmur yağdığı halde işlenebilir toprak. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAYMAN :    (Tür.) Er. - Genç, taze, toy kimse.
TAYMAZ :    (Tür.) Er. - Düşmeyen, kaymayan, dengeli kimse.
TAİR :    (Ar.) Er. - Uçan, uçucu.
TAİRE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Tair).
TAYUK :    (Tür.) Er. - İnce, kibar genç.
TAYYİB :    (Ar.) Er. 1. İyi, hoş, güzel ala. 2. Helal, çok temiz.
TAYYİBE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Tayyib).
TAZE :    (Fars.) Ka. - Körpe, genç.
TAZEGÜL :    (Fars.) Ka. - Yeni açan gül.
TAZİM :    (Ar.) Er. - Ululama, büyük sayma. Saygı gösterme, ikram etme.
TAŞAN :    (Tür.) - Coşkulu, taşkın. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAŞBOĞA :    (Tür.) Er. - Taş gibi sert, boğa gibi güçlü kimse.
TAŞCAN :    (Tür.) Er. - Taş gibi sağlam kimse.
TAŞDEMİR :    (Tür.) Er. - Taş ve demir gibi güçlü, sağlıklı.
TAŞEL :    (Tür.) Er. - Sağlam güçlü el.
TAŞER :    (Tür.) Er. - Sağlam güçlü kimse.
TAŞGAN :    (Tür.) - Pınar, kaynak. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TAŞKAN :    (Tür.) Er. - Sağlam, güçlü soydan gelen.
TAŞKIN :    (Tür.) Er. 1. Taşmış halde bulunan. Coşkun. Aşırı. 2. Akarsuların yatağa sığmayacak miktarda su taşıması sırasında meydana gelen su yayılması olayı.
TAŞKINER :    (Tür.) Er. - Coşkulu, coşkun kimse.
TAŞTEKİN :    (Tür.) Er. - Emin, dayanılır, sağlam kişi.
TEALİ :    (Ar.) Er. - Yükselme, ululanma.
TEBAR :    (Fars.) Er. - Soy.
TEBER :    (Fars.) Er. - Küçük balta. Dervişlerin kullandıkları uzun saplı küçük balta. Meşin kesmek için kullanılan araç.
TEBERHUN :    (Fars.) Er. - Kızıl söğüt, tarhun.
TEBESSÜM :    (Ar.) Ka. - Gülümseme.
TECELLİ :    (Ar.) Er. 1. Görünme, belirme. 2. Kader, talih. 3. Allah´ın lütfuna erişme.
TECEN :    (Tür.) - Mağrur, gururlu. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TECER :    (Tür.) 1. Becerikli. 2. İç Anadolu´da sıradağ. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TECMİL :    (Ar.) Er. - Süs, tezyin.
TECİK :    (Tür.) Er. - Tutumlu, idareli tasarruflu.
TECİMEN :    (Tür.) Er. - Ticaret adamı, tüccar. 2. Tutumlu, idareli.
TECİMER :    (Tür.) Er. - Tüccar.
TEDÜ :    (Tür.) - Bilge, zeki, anlayışlı kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TEFHİM :    (Ar.) Er. - Anlatma, bildirme.
TEHEMTEN :    (Fars.) Er. - İri yan, boylu boslu yiğit. Eski İran kahramanı Zaloğlu Rüstem´in lakabı.
TEHİYYE :    (Ar.) Ka. 1. Selam. Selam verme. 2. Hayır dua etme. 3. Beka. 4. Mülk, malikiyyet.
TEKALP :    (Tür.) Er. - Eşsiz, benzersiz yiğit.
TEKAY :    (Tür.) Er. - Eşsiz ay.
TEKCAN :    (Tür.) Er. - Çok değerli, eşsiz kimse.
TEKDOĞAN :    (Tür.) Er. - Eşsiz, benzersiz doğmuş olan.
TEKECAN :    (Tür.) Er. 1. Mert, sözünde duran. Özü sağlam kimse. 2. Çayırlarda biten bir bitki.
TEKGÜL :    (Tür.) Ka. - Gül ailesi içinde benzeri olmayan güzellikte. Yalnız gül.
TEKMİL :    (Ar.) Er. - Kemale erdirme. Bitirme, bitirilme, tamamlanma, tamamlama. Tam, eksiksizce, bütün, hep.
TEKRİM :    (Ar.) Er. - Ululama, saygı gösterme.
TEKSEN :    (Tür.) - Sen teksin, eşsizsin anlamında. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TEKSOY :    (Tür.) Er. - Eşsiz bir soydan gelen.
TEKİN :    (Tür.) Er. 1. Boş, ıssız. 2. Sakin, rahat, uslu. İçinde kötülük bulunmayan. 3. Tek, eşsiz. 4. Uyanık, tetikte. 5. Şehzade, prens. 6. Uğurlu.
TEKİNALP :    (Tür.) Er. - Tek ve eşsiz yiğit.
TEKİNAY :    (Tür.) Er. - Biricik ve hayırlı ay.
TEKİNDAĞ :    (Tür.) Er. � Uğurlu dağ.
TEKİNEL :    (Tür.) Er. - Hayırlı el.
TEKİNER :    (Tür.) Er. - Tek, eşsiz ve hayırlı kimse.
TEKİNSOY :    (Tür.) Er. - İyi soydan gelen kimse.
TELMİYE :    (Ar.) Ka. 1. Parıldatma, renk renk yapma. 2. Dizeleri başka başka dillerde olan koşuk, manzume yapma.
TELVİN :    (Ar.) Ka. - Renk verme, boyama.
TEMAŞA :    (Ar.) Ka. 1. Hoşlanarak bakma, seyretme. 2. Gezme, gezi.
TEMCİT :    (Ar.) Er. 1. Ululama, ağırlama. 2. Sabah ezanından sonra okunan, Allah´ın ululuğunu anlatan dua.
TEMDİH :    (Ar.) Er. - Çok övme.
TEMEL :    (Yun.) Er. 1. Yapılardan toprak içinde kalan ve yapıya dayanak teşkil eden duvar ve taban kısımları, koyuk. Bu kısımların yapılması için açılan çukur. 2. Asıl, esas. 3. Dayanak. 4. Belli, başlı en mühim.
TEMENNA :    (Ar.) Ka. - El ile selam verme.
TEMENNİ :    (Ar.) Ka. - Dileme, istek, dilek.
TEMRE :    (Ar.) Ka. - Hurma.
TEMREN :    (Tür.) Er. - Ok, kargı gibi delici silahların ucundaki sivri demir.
TEMİM :    (Ar.) Er. 1. Nazar boncuğu, nazarlık. 2. Beşinci Fatımî halifesi el-Aziz´in kardeşinin adı.
TEMİME :    (Ar.) Ka. - Nazar boncuğu, nazarlık.
TEMÜR :    (Tür.) Er. - Demir.
TEMİRCAN :    (Tür.) Er. - Demir gibi sağlam kimse.
TEMİRHAN :    (Tür.) Er. - Demir gibi sağlam güçlü hükümdar. - Timur han.
TEMİRKUT :    (Tür.) Er. - Demir gibi güçlü ve uğurlu.
TEMİZALP :    (Tür.) Er. 1. İyi ahlaklı kimse. 2. Temiz yapılı ve yiğit.
TEMİZCAN :    (Tür.) Er. - İçi temiz olan kimse.
TEMİZEL :    (Tür.) Er. - Dürüst kimse.
TEMİZER :    (Tür.) Er. - Dürüst kimse.
TEMİZHAN :    (Tür.) Er. - İyi vasıflı lider.
TEMİZKAL :    (Tür.) Er. - Her zaman doğru ve dürüst kal.
TEMİZKAN :    (Tür.) Er. - Temiz soydan gelen.
TEMİZSAN :    (Tür.) Er. - Doğruluğu ve dürüstlüğüyle tanınan kimse.
TEMİZSOY :    (Tür.) Er. - Temiz ve dürüst soydan gelen.
TEMİZÖZ :    (Tür.) Er. - Özü temiz, dürüst olan.
TENAY :    (Tür.) Ka. - Ay gibi beyaz, parlak tenli.
TENDUBAY :    (Tür.) Er. - Yiğit, cesur erkek.
TENDÜ :    (Moğ.i). - Yiğit, cesur. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TENGİZ :    (Tür.) Er. - Deniz.
TENGİZALP :    (Tür.) Er. - Denizci yiğit.
TENNUR :    (Tür.) Ka. - Teni nur gibi aydınlık, berrak olan güzel.
TENVİR :    (Ar.) Er. - Aydınlatma, ışıklandırma.
TENZİL :    (Ar.) Er. - İndirme, aşağı düşürme. Azar azar indirme (Kur´an´ın).
TENŞİT :    (Ar.) Er. - Şenlendirme, keyiflendirme.
TEOMAN :    (Tür.) Er. - Oğuz Han´ın babası.
TEOMAN :    (Tür.) Er. - Hun imparatoru Mete´nin babası.
TERAKKİ :    (Ar.) Er. - İlerleme, yükselme, gelişme.
TERCAN :    (Tür.) 1. Genç, taze, delikanlı. 2. Kırmızı buğday. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TEREN :    (Fars.) Ka. - Nesteren denen gül.
TERLAN :    (Tür.) Er. - San renkli, büyük pençeli, kartala benzeyen bir kuş.
TERİM :    (Tür.) - Bilim ve sanat kavramlarından birini anlatan sözcük. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TESLİYE :    (Ar.) Ka. - Teselli verme, avutma.
TESMİ :    (Ar.) Er. - İşittirme, işittirilme, duyurma.
TESMİN :    (Ar.) Er. 1. Sekizleme, sekize çıkarma. 2. Paha biçme, biçtirme.
TESNİM :    (Ar.) Ka. - Cennet suyu, cennetteki ırmaklardan birinin adı.
TESRİR :    (Ar.) - Sevindirme, sevindirilme. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TESRİYE :    (Ar.) Ka. - Sıkıntıyı, gamı, kederi yok etme.
TETİKER :    (Tür.) Er. - Uyanık, çevik, becerikli kimse.
TEVEKKÜL :    (Ar.) Er. - Her şeyi Allah´a bırakarak, yargıya boyun eğme.
TEVFİK :    (Ar.) Er. 1. Uydurma, uygun düşürme. 2. Başarıya ulaştırma. 3. Allah´ın yardımına kavuşma.
TEVHİD :    (Ar.) Er. 1. Birkaç şeyi bir araya getirme. 2. Allah´ın birliğine inanma.
TEVHİDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin birliği, birleştiriciliği.
TEVİL :    (Ar.) Er. - Durum, biçim. Süs.
TEYMULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´a hizmet eden, itaat eden.
TEYMİN :    (Ar.) Er. - "Uğurlu olsun" demek.
TEZAL :    (Tür.) Er. - Çabuk ol.
TEZALP :    (Tür.) Er. - Çabuk, hızlı yiğit.
TEZCAN :    (Tür.) - Telaşlı, heyecanlı, beklemeye dayanamayan, sabırsız. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TEZEHHÜR :    (Ar.) Ka. - Çiçeklenme.
TEZEL :    (Tür.) - Çabuk iş gören, becerikli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TEZER :    (Tür.) Er. - Çabuk hızlı, çevik kimse.
TEZEREN :    (Tür.) Er. - Çabuk ulaşan, erişen.
TEZKAN :    (Tür.) Er. - Kanı kaynayan, heyecanlı kimse.
TEZVEREN :    (Tür.) Er. - Duyarlı, reaksiyoner.
TEŞCİ :    (Ar.) Er. - Yüreklendirme.
TEŞERRU :    (Ar.) - Şeriata göre davranma. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TEŞERRÜF :    (Ar.). - Şereflenme, şeref bulma. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TEŞNE :    (Fars.) Er. - Susamış. Çok istekli.
TEŞNEDİL :    (Fars.) Ka. - Can ve gönülden istekli.
TEŞRİFE :    (Ar.) Ka. - Şereflendirme, onurlandırma.
TINAL :    (Tür.) Er. - Soluk al, yaşamını sürdür.
TINAZ :    (Tür.) Er. - Ot ya da saman yığını.
TIRAZ :    (Ar.) 1. İpek ve sırma ile işleme. Elbiselere nakışla yapılan süs. 2. Üslup, tutulan yol. 3. Döviz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TOĞAN :    (Tür.) Er. - Doğan, şahin.
TOĞAY :    (Tür.) - Fundalık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TOHUM :    (Tür.) - Kendisinden bitki üreyen tane. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TOKAL :    (Tür.) Er. - Erişkin, olgun.
TOKALAN :    (Tür.) Er. - Olgunlaşmış, erginleşmiş.
TOKALP :    (Tür.) Er. 1. Doymuş aç olmayan kimse. 2. Kalın ve gür sese sahip. 3. Kibirli.
TOKCAN :    (Tür.) Er. - Gönlü tok olan.
TOKDEMİR :    (Tür.) Er. � Sağlam demir.
TOKGÖZ :    (Tür.) Er. - Aç gözlü olmayan.
TOKKAN :    (Tür.) Er. - Cömert soylu.
TOKTAHAN :    (Tür.) Er. - Yerleşik yaşayan han.
TOKTAMIŞ :    (Tür.) Er. - Bir yere yerleşmiş, oturmuş (kimse). Dinmiş, sakinleşmiş.
TOKUR :    (Tür.) Er. - Eski Türk erkek adlarından.
TOKUZ :    (Tür.) Er. 1. Dokuz. 2. Kalın ve sık dokunmuş kumaş.
TOKUZER :    (Tür.) Er. - Dokuz er. Dayanışmacı, tutkun yiğit.
TOKUZTUĞ :    (Tür.) Er. � Dokuz tuğ.
TOKUŞ :    (Tür.) Er. - Savaş.
TOKUŞHAN :    (Tür.) Er. - Savaşçı lider, hakan.
TOKYÜREK :    (Tür.) Er. - Yürekli, cesur.
TOKÖZ :    (Tür.) Er. - Cömert ve kerem sahibi.
TOLA :    (Tür.) 1. Dolu, boş olmayan. 2. Keyif, neşe. 3. Güçlü korkusuz. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TOLAY :    (Tür.) - Topluluk, cemiyet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TOLGA :    (Tür.) Er. - Demir harp başlığı. Savaşçıların başlarına giydikleri demir başlık. Miğfer.
TOLGAHAN :    (Tür.) Er. - Güçlü ve çevreli lider, han.
TOLGAN :    (Tür.) Er. - Dolanma, dolaşma.
TOLGAY :    (Tür.) Er. - Çevre, dolay.
TOLGUNAY :    (Tür.) Er. - Dolunay.
TOLUN :    (Tür.) Er. - Dolun, bedir, ayın ondördü.
TOLUNAY :    (Tür.) - Ayın ondördü, mehtap, dolunay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TOLUNBAY :    (Tür.) Er. - Birikimli, kişiliği gelişmiş.
TOMRİS :    (Yun.) Ka. 1. Tarihte, Pers kralı II. Keyhüsrev´le savaşmış olan Massagetlerin ünlü kraliçesi. 2. Demir.
TOMURCUK :    (Tür.) Ka. - Bitkinin üzerinde bulunan, çiçek ya da yaprak verecek olan filiz.
TONGAL :    (Tür.) Er. 1. Zengin kimse. 2. Yaşlı erkek.
TONGAR :    (Tür.) Er. 1. Büyük, güçlü. 2. Yaşlı.
TONGUÇ :    (Tür.) Er. 1. En büyük çocuk. 2. Bir tür kuş, baykuş.
TOPAY :    (Tür.) - Dolunay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TOPRAK :    (Tür.) 1. Yerkabuğunun canlılara yaşama ortamı sağlayan yüzey bölümü. 2. Ülke, memleket. 3. İşlenmiş arazi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TOPUZ :    (Tür.) Er. 1. Bir ucu top gibi olan silah. 2. Kısa boylu kimse. 3. Balyoz.
TOR :    (Tür.) Er. 1. Toy, deneyimsiz. 2. Ürkek, çekingen, utangaç. 3. Mağrur, gururlu. 4. Fidan. 5. Toksöz. 6. Balık ağı.
TORALP :    (Tür.) Er. - Gururlu, yiğit.
TORAMAN :    (Tür.) Er. - Güçlü kuvvetli.
TORAN :    (Tür.) Er. 1. Güçlü, kuvvetli, iri yan kimse. 2. Yiğit, kahraman.
TORCAN :    (Tür.) Er. - Çekingen, utangaç.
TORGAY :    (Tür.) Er. - Serçe, tarla kuşu.
TORHAN :    (Tür.) Er. - Gururlu hükümdar.
TORKAL :    (Tür.) Er. - Hep utangaç ve çekingen ol.
TORKAN :    (Tür.) Er. - Gururlu ve tok sözlü soydan gelen.
TORLAK :    (Tür.) Er. 1. Güzel, genç, yakışıklı. 2. İyi gelişmiş ağaç fidanı.
TORUMTAY :    (Tür.) Er. - Yırtıcı bir kuş türü.
TOTUK :    (Tür.) Er. - Eski Türkler´de askeri vali.
TOYBOĞA :    (Tür.) Er. - Genç boğa.
TOYCAN :    (Tür.) Er. - Çok genç ve tecrübesiz.
TOYGAR :    (Tür.) Er. - Tarla kuşu, turgay.
TOYGUN :    (Tür.) Er. 1. Genç, delikanlı. 2. Çakırdoğan.
TOYKA :    (Tür.) Er. - Büyük, kalın sopa.
TOZAN :    (Tür.) Er. 1. İnce toz tanesi. 2. Tozu çok olan yer. 3. Kar fırtınası.
TOZUN :    (Tür.) Er. - Soylu, asil.
TRAJE :    (Fars.) Ka. - Gökkuşağı.
TUBA :    (Ar.) Ka. 1. Kökü yukarıda, dallan aşağıda cennet ağacı. 2. En güzel, en iyi, hoş. 3. Baht, mutluluk, müjde. 4. Efdal olan. Kur´an´da Ra´d suresi 29. ayette zikredilmiştir.
TUĞ :    (Tür.) Er. - Eskiden paşalara verilen at kılından yapılmış sorguç.
TUĞAL :    (Tür.) Er. - Sancaktar. Tuğ taşıyan.
TUĞALP :    (Tür.) Er. - Milli lider.
TUĞALTAYÜ :    (Tür.) Er. - Altay´a özgü, Altay simgesi.
TUĞBAY :    (Tür.) Er. - Eskiden tugay komutanlığı yapan albay.
TUĞCU :    (Tür.) Er. - At kılından yapılmış tuğlaları taşıyan kimse.
TUĞKUN :    (Tür.) Er. - İzinsiz yanına varılmayan varlıklı, saygın.
TUĞLU :    (Tür.) Er. 1. Bayraklı, sancaklı. 2. Şımarık.
TUĞRA :    (Tür.) Er. - Osmanlı padişahlarının imza yerine kullandıkları özel biçimi olan simge. Mühür.
TUĞRUL :    (Tür.) Er. 1. Ak doğan, çakırdoğan, yırtıcı kuşlardan bir kuş (Bin kez öldürür, bir tanesini yer). 2. Selçuklu Devleti´nin kurucusu, Tuğrul Bey.
TUĞTEKİN :    (Tür.) Er. - 1. Biricik, uğurlu tuğ. 2. Büyük Selçuklu´ya bağlı Börüler Hanedanı´nın kurucusu.
TUĞYAN :    (Ar.) 1. Coşma, taşma. İsyan. 2. Kur´an´da, Allah´a asi olanların yaptıkları eylemin adı. Tuğyancıların vasfedilişi de tağut kelimesiyledir. İsim olarak kullanmak uygun değildir.
TUFAN :    (Ar.) Er. 1. Hz. Nuh zamanında Allah´ın kötülüğe sapmış insanları cezalandırmak için gönderdiği bütün dünyayı su ile kaplayan yağmur. 2. Şiddetli yağmur ve sel.
TUFEYL :    (Ar.) Er. - Asalak, parazit. - Sığıntı. İsim olarak kullanılmaz.
TUGAY :    (Tür.) Er. - İki alaydan oluşan askeri birlik, liva.
TUHFE :    (Ar.) - Armağan, hediye. Hoşa giden, güzel şey. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TULÜ :    (Ar.) - Doğma, doğuş. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TULÜN :    (Tür.) Er. - Dolun.
TUNA :    (Tür.) 1. Çok bol. 2. Yavru. 3. Görkemli, gösterişli. 4. Karaor-manlardan doğan, Karadeniz´e dökülen, Avrupa´nın Volga´dan sonra en uzun ırmağı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TUNÇ :    (Tür.) Er. - Bakır, çinko, kalay karışımı.
TUNCA :    (Tür.) - Balkan Yarımadası´nda Meriç ırmağının kolu. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TUNCAL :    (Tür.) Er. - Al renginde tunç.
TUNÇALP :    (Tür.) Er. - Güçlü yiğit.
TUNCALP :    (Tür.) Er. - Tunç gibi güçlü, kuvvetli yiğit.
TUNCAY :    (Tür.) - Tunç renginde ay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TUNÇBOĞA :    (Tür.) Er. - Tunç gibi sağlam, boğa kadar güçlü.
TUNÇBÖRÜ :    (Tür.) Er. - Tunç gibi sağlam, kurt kadar güçlü.
TUNÇDAĞ :    (Tür.) Er. - Tunçtan oluşan, dağ gibi güçlü.
TUNCEL :    (Tür.) Er. - Tunç gibi güçlü el.
TUNÇEL :    (Tür.) Er. - Tunç gibi güçlü el.
TUNÇER :    (Tür.) Er. - Tunç gibi güçlü kimse.
TUNCER :    (Tür.) Er. - Tunç gibi güçlü kimse.
TUNÇKAN :    (Tür.) Er. - Güçlü soydan gelen. Tunç kanından.
TUNÇKOL :    (Tür.) Er. - Güçlü kuvvetli kimse.
TUNÇSOY :    (Tür.) Er. - Kökü güçlü soydan gelen kimse.
TUNÇTÜRK :    (Tür.) Er. - Sağlam ve güçlü Türk.
TUR :    (Ar.) Er. 1. Dağ. 2. Delikanlı genç. 3. Gelir, kazanç, verim. 4. Devir, dolaşma.
TURA :    (Tür.) Er. 1. Tuğra. 2. Kalkan, siper. Turahan: Osmanlı komutanlarından.
TURAÇ :    (Tür.) - Keklik cinsinden eti yenir bir av kuşu. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TURALP :    (Tür.) Er. - Genç, delikanlı yiğit.
TURAN :    (Tür.) Er. - Eski İranlılara göre Türk ülkesi. Bütün Türkler´in ve Turan kavimlerinin birleşmesiyle meydana gelecek devlet.
TURCAN :    (Tür.) Er. - Genç, delikanlı.
TURFA :    (Tür.) Ka. - Az bulunur, nadir.
TURGAY :    (Tür.) Er. - Boz renkli, küçük ötücü, tarlalarda yuva yapan bir tür serçe, torgay.
TURGUT :    (Tür.) Er. 1. Konut, oturulacak yer. 2. Ünlü Türk denizcisi Turgut Reis´in adı.
TURHAN :    (Tür.) Er. Soylu ve seçkin kimse. Eski Türklerde vergi ödemeyen, hükümdar huzuruna izinsiz girebilen, saygın kimse. Turahan.
TURKAN :    (Tür.) Er. - Koruyucu, muhafız.
TURRE :    (Ar.) Ka. - Alın saçı, kıvırcık, saç lülesi.
TUTKU :    (Tür.) - Güçlü istek ve coşku. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TUTKUN :    (Tür.) 1. Bir şey ya da birine düşkün bağlı. 2. Bol, verimli. 3. Esir, tutsak. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TUTUN :    (Tür.) Er. - Ev, aile.
TUTUŞ :    (Tür.) Er. - Çekişme, tartışma. Savaş, mücadele.
TUTİ :    (Fars.) Ka. l. Papağan türünden bir kuş. 2. Konuşmayı seven, konuşkan.
TUYAN :    (Tür.) Er. 1. Semiz, şişman. 2. Zengin. 3. Kibirli, gururlu.
TUYGUN :    (Tür.) Er. 1. Genç, güçlü. 2. Çılgın, şımarık. 3. Duygulu, hassas.
TUYUĞ :    (Tür.) - Şiir, şarkı, türkü. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TUZ :    (Tür.) Er. - Güzellik, şirinlik.
TUZER :    (Tür.) Er. - Şirin delikanlı.
TİBET :    (Tür.) Er. - Çin´in batısında bağımsız bir bölge.
TÜBLEK :    (Tür.) - Soylu, asil. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TİCAN :    (Ar.) Ka. - Taçlar.
TİGİN :    (Tür.) Er. - (bkz. Tekin).
TİHAME :    (Ar.) - Mekke-i Mükerreme. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÜKEL :    (Tür.) Er. - Tam, bütün, mükemmel.
TÜKELALP :    (Tür.) Er. � Kusursuz yiğit.
TÜKELAY :    (Tür.) - Dolunay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TİLAL :    (Ar.) Er. - Tepeler.
TÜLAY :    (Tür.) Ka. - İncelikle, düşle ilgili.
TÜLEK :    (Tür.) Er. 1. Kurnaz, açıkgöz, düzenci. 2. Efe. 3. Çok genç, delikanlı. 4. Zengin. 5. Saygın kimse. 6. Sakin, gururlu.
TİLMAÇ :    (Tür.) Er. - Dilmaç, çevirmen.
TÜLİN :    (Tür.) Ka. 1. Ayın çevresinde oluşan dairesel hale. 2. Ayna.
TÜLÜN :    (Tür.) Ka. - Ay ağıl, hale.
TÜMAY :    (Tür.) - Dolunay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÜMEN :    (Tür.) Er. 1. On bin. 2. Pek çok. 3. Yığın, küme, sürü.
TÜMENBAY :    (Tür.) Er. - Tümen komutanı onbin kişilik grubun lideri.
TÜMER :    (Tür.) Er. - Tam erkek, yiğit.
TÜMERDEM :    (Tür.) Er. - Çok erdemli.
TÜMERK :    (Tür.) Er. - Güçlü, kuvvetli.
TÜMERKAN :    (Tür.) Er. - Yiğit kandan gelen.
TÜMERKİN :    (Tür.) Er. - Olgun.
TÜMKAN :    (Tür.) Er. - Kanlı, canlı, sağlıklı.
TÜMKUT :    (Tür.) Er. - Çok talihli, kutlu.
TİMUÇİN :    (Tür.) Er. 1. Moğol imparatorluğunun kurucusu Cengiz´in asıl adı. 2. Katı, sağlam demir.
TİMUR :    (Tür.) Er. 1. Demir. 2. Türk- Moğol imparatoru.
TİMURCAN :    (Tür.) Er. - Demir gibi sağlam ve güçlü.
TİMURKAN :    (Tür.) Er. - Demir gibi güçlü soydan gelen.
TİMURTAŞ :    (Tür.) Er. 1. Demir ve taş gibi güçlü ve sert olan. 2. Mardin Artuklular´ın 2. Emiri.
TİMURÖZ :    (Tür.) Er. - Özü demir gibi güçlü ve sağlam olan.
TÜN :    (Tür.) - Gece. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÜNAK :    (Tür.) - Işıklı, mehtaplı gece. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TİNER :    (Tür.) Er. - Sağlam, güçlü, canlı kimse.
TÜNEY :    (Tür.) Er. - Öğle güneşi alan yer. Güneş battıktan sonraki zaman. Güneşli yer.
TİNKUT :    (Tür.) Er. - Özü uğurlu, kutlu, şanslı kimse.
TÜRABI :    (Ar.) Er. - Toprakla ilgili. Topraktan.
TÜRE :    (Tür.) 1. Görenek, gelenek, töre. 2. Subay, komutan. 3. Hak ve hukuka uygunluk, adalet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÜREK :    (Tür.) Er. - Tepelerin ortasındaki çıkıntı.
TÜREL :    (Tür.) Er. - Hukuksal, hukukla ilgili.
TÜRELİ :    (Tür.) - Güzel. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÜREMEN :    (Tür.) Er. - Yasa adamı, hukukçu.
TÜREV :    (Tür.) - Oluşan, ortaya çıkan, türeyen. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÜRKÂN :    (Tür.) Ka. - Saltanat ve idarede yönetime etki eden prenses.
TÜRKAY :    (Tür.) Er. - Ay gibi parlak, aydınlık Türk.
TÜRKCAN :    (Tür.) Er. - Sevilen Türk.
TÜRKDOĞAN :    (Tür.) Er. - Türk soyuna mensup.
TÜRKEŞ :    (Tür.) Er. - Oğuz yazıtlarında adı geçen bir kahramanın adı.
TÜRKMEN :    (Tür.) Er. 1. Oğuzların bir kolu. Bu koldan olan. 2. Tam göçebe olmayan fakat mevsiminde yaylaya veya yazıya çıkan.
TÜRKSAN :    (Tür.) Er. - Adı duyulmuş, Türk gibi ünlü.
TÜRKYILMAZ :    (Tür.) Er. - Direnişçi, sebat eden.
TÜRKÖZ :    (Tür.) Er. - Özü, aslı Türk olan.
TÜRKŞEN :    (Tür.) Er. - Şen ve mutlu Türk anlamında.
TÜRÜNK :    (Tür.) - Çalışan, etkin. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TİTİZ :    (Tür.) 1. Çok dikkatli ve özenli davranan. 2. Prensiplerine aşın düşkün. 3. Huysuz, öfkeli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÜVÂN :    (Fars.) Er. - Güç, kuvvet.
TÜVANA :    (Fars.) Ka. - Güçlü.
TÜVANGER :    (Fars.) Er. - Zengin, mülk sahibi, varsıl.
TÜZEL :    (Tür.) - Adalet, hukuk. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÜZEMAN :    (Tür.) Er. - Adaletli kimse. Yasa adamı, hukukçu.
TÜZMEN :    (Tür.) Er. - Doğru, adil, güvenilir kimse.
TÜZÜN :    (Tür.) - Yumuşak huylu, sakin kimse, soylu, asil.- Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÜZÜNALP :    (Tür.) Er. - Yumuşak başlı, sakin, asil yiğit.
TÜZÜNER :    (Tür.) Er. - Tuzun er.
TÖKEL :    (Tür.) Er. - Çok.
TÖRE :    (Tür.) 1. Eğitim, görgü, gelenek. 2. Soyluluk, asalet. 3. Eksiksiz, mükemmel. 4. Geline verilen armağan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÖREGÜN :    (Tür.) Er. - Geleneksel, geleneğe uygun, gündemde.
TÖREHAN :    (Tür.) Er. - Görgülü er.
TÖREL :    (Tür.) Er. - Töreye uygun olan, töre ile ilgili.
TÖRÜM :    (Tür.) - Yaratılış. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÖZ :    (Tür.) - Kök, asıl, cevher. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
TÖZÜM :    (Tür.) - Sabırlı, alçak gönüllü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
URATEKİN :    (Tür.) Er. - Emin, zararsız ve koruyucu yiğit.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #25 : Ağustos 19, 2008, 01:47:11 ÖS »

U

UBEYDE :     (Ar.) Ka. - Küçük köle, kölecik. Ashabın kullandığı isimlerdendir. Ubeyde b. el-Cerrah.
UBEYDULLAH :    (Ar.)Er. - Allah´ın kulu.
UCAER :    (Tür.) Er. - Değerli, yüce kimse.
UÇANAY :    (Tür.) Er. - Ay gibi yüksek anlamında.
UÇANOK :    (Tür.) Er. - Hızlı, atak, yiğit.
UÇAR :    (Tür.) Er. - Uçan, uçucu.
UCATEKİN :    (Tür.) Er. � Yücelikte eşsiz kimse.
UÇBAY :    (Tür.) Er. - Sınır beyi.
UÇBEYİ :    (Tür.) Er. - Selçuklu ve Osmanlılar´da sınırlardaki askeri güçlerin kumandanlarına verilen ad.
UÇHAN :    (Tür.) Er. - Sınır şehir hanı.
UÇKAN :    (Tür.) Er. - Deli dolu, havai, toy.
UÇKUN :    (Tür.) 1. Kıvılcım. 2. Pahalı, yüksek. 3. Uçan, çapkın. 4. Becerikli, eli tez. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UÇMA :    (Tür.) Er. 1. Dağın karlarla örtülmüş dik yamacı.
UÇMAN :    (Tür.) Er. - Uçan uçucu.
UÇUK :    (Tür.) Er. 1. Uçmuş, soluk renk. 2. Çökmüş yer, toprak. 3. İyi. 4. Sivri dağ tepesi.
UÇUR :    (Tür.) Er. 1. Vakit, an, fırsat. 2. Mevsim.
UĞAN :    (Tür.) - Yüce, yüksek, güçlü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UĞANBİKE :    (Tür.) Ka. - Uğan bike.
UĞRAŞ :    (Tür.) - Güçlük ve kötülükle uğraşma, mücadele. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UĞUR :    (Tür.) 1. İyilik, şans, talih, baht. Fırsat, tesadüf. 2. Kimi olaylarda görülen ve insana iyilik getirdiğine inanılan iyilik kaynağı. - İslam´da bu tür düşüncelere itibar edilmez. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UĞURALP :    (Tür.) Er. - Hayırlı yiğit.
UĞURATA :    (Tür.) Er. - Hayırlı ata.
UĞURAY :    (Tür.) - Uğurlu ay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UĞURCAN :    (Tür.) - İyilikçi ve candan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UĞUREL :    (Tür.) Er. - Eli uğurlu olan.
UĞURHAN :    (Tür.) Er. - Hayırlı lider.
UĞURLU :    (Tür.) - Uğurlu olan, iyilik getirdiğine inanılan, kutsal kutlu. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UĞURSAL :    (Tür.) Er. - Uğurla ilgili, uğurlu.
UĞURSAN :    (Tür.) - Uğuruyla tanınmış olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UĞURSOY :    (Tür.) - Uğurlu soydan gelen. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UĞURTAY :    (Tür.) Er. - Uğurlu genç. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UĞUZ :    (Tür.) Er. - Kutsal, mübarek. Saf, temiz.
UĞUŞ :    (Tür.) 1. Anlayış, zeka, bekleyiş. 2. Benzeyiş. 3. Soy, kabile, soysop. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UFKİ :    (Ar.) Er. - Ufka ait, ufukla ilgili.
UFUK :    (Ar.) 1. Düz arazide ya da açık denizde gökle yerin birleşir gibi göründüğü yer. 2. Anlayış, kavrayış, görüş, düşünce gücü. 3. Çevre, dolay. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UFUKTAN :    (a.t.i.) Er. - Sabah aydınlığının ufukla birleştiği nokta.
UHRA :    (Ar.) - Başka, diğer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UKAB :    (Ar.) Er. 1. Karakuş, kartal, tavşancıl kuşu. 2. Hz. Muhammed´in (s.a.s) (bayrak) sancaklarından birinin adı. 3. Nesir burcu, kartal takım yıldızı.
UKBE :    (Ar.) Er. - Ashabın meşhurlarından: Ukbe b. Nafı.
UKDE :    (Ar.) Er. 1. Düğüm. Zor, karışık, iş. 2. Bir gezegen yörüngesinin her iki ucu.
UKHUVAN :    (Ar.) Ka. - Papatya.
UKNUM :    (Ar.) Er. 1. Asıl, temel. 2. Hıristiyanlıktaki teslis inancını meydana getiren üç unsurdan her biri.
UKUL :    (Ar.)Er. - Akıl, us.
ULA :    (Ar.) 1. Birinci. 2. Şan ve şeref sahibi kimse - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ULAÇ :    (Tür.) Er. - Bağlayan, bağlayıcı. Sınır.
ULAÇHAN :    (Tür.) Er. - Sınır hanı.
ULAĞ :    (Tür.) Er. - Ulak.
ULAŞ :    (Tür.) - Amacına eriş, isteğine kavuş. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ULU :    (Tür.) Er. 1. Erdemleri bakımından çok büyük, yüce. 2. Zengin, saygın.
ULUALP :    (Tür.) Er. - Çok erdemli, yüce yiğit.
ULUANT :    (Tür.) Er. - Kutsal, büyük yemin.
ULUBAY :    (Tür.) Er. - Yüce, saygın, erdemli kişi.
ULUBAŞ :    (Tür.) Er. - Yüce, saygın kimse.
ULUBEK :    (Tür.) Er. - Saygınlığı olan bey.
ULUBERK :    (Tür.) Er. - Saygın kişilikli yiğit..
ULUÇ :    (Tür.) Er. 1. Selçuklular döneminde Türk beylerine verilen unvan. 2. Ünlü Türk denizcisi Uluç (Kılıç) Ali Paşa´nın adı.
ULUÇAĞ :    (Tür.) Er. - Hayırlı, uğurlu dönem.
ULUCAN :    (Tür.) Er. - Erdemli, saygın, yüce kişi.
ULUĞ :    (Tür.) Er. - Ulu, büyük, saygın.
ULUDAĞ :    (Tür.) Er. - Çok büyük, yüce dağ.
ULUDOĞAN :    (Tür.) Er. - Doğuştan yüce, uğurlu kimse.
ULUER :    (Tür.) Er. - Saygın, uğurlu, yüce kimse.
ULUERKAN :    (Tür.) Er. - Saygın, yüce, soylu kimse.
ULUHAN :    (Tür.) Er. - Büyük, saygın hükümdar.
ULUKAAN :    (Tür.) Er. - Büyük, saygın hükümdar.
ULUKAN :    (Tür.) Er. - Soylu yüce kandan gelen.
ULUKUT :    (Tür.) Er. - Çok uğurlu, kutlu kimse.
ULUM :    (Tür.) - Ululuk, haşmet, büyük gösteriş. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ULUMAN :    (Tür.) Er. - Ulu, yüksek, saygın kimse.
ULUN :    (Tür.) 1. Büyük, ulu. 2. Temrensiz ok. 3. Buğday, arpa kökü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ULUNAY :    (Tür.) - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ULUS :    (Tür.) 1. Millet, halk, insan topluluğu. 2. Göçebe. 3. Oba, aşiret, kavim. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ULUSAN :    (Tür.) Er. - Adı yüce tanınmış kimse.
ULUSAN :    (Tür.) Er. - Yüce şanlı kimse.
ULUSOY :    (Tür.) Er. - Ulu, yüce, soylu.
ULUSU :    (Tür.) Er. - Yüce, kutlu su.
ULUTEKİN :    (Tür.) Er. - Yüksek şahsiyetli ve sakin kişilikli.
ULUÖZ :    (Tür.) Er. - Özü yüce, saygın kimse.
ULUŞAHİN :    (Tür.) Er. - Ulu şahin.
ULVİ :    (Ar.) Er. - Yüksek, yüce, manevi yapısı ön plana çıkabilen.
ULVİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Ulvi).
UMA :    (Tür.) Er. 1. Hediye, armağan. 2. Konuk, misafir.
UMAN :    (Tür.) Er. - Umudu olan, bekleyen, umutlu.
UMAR :    (Tür.) - Çare, çıkar yol. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UMAY :    (Tür.) 1. Orhun yazıtlarında geçen, çocukları ve hayvanları koruduğuna inanılan Tanrıça. 2. Devlet kuşu. - İsim olarak kullanılmaz.
UMMAN :    (Ar.) - Ulu, büyük, engin deniz, okyanus. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UMRAN :    (Ar.) 1. Bayındırlık, mamurluk. 2. Uygarlık, ilerleme, refah ve mutluluk. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UMUR :    (Tür.) - Görgü, bilgi, deneyim. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UMURAL :    (Tür.) Er. - Görgü, bilgi, deneyim kazan.
UMURALP :    (Tür.) Er. - Görgülü, bilgili, yiğit.
UMURBAY :    (Tür.) Er. - Görgülü, bilgili, saygın kişi.
UMURBEY :    (Tür.) Er. - Görgülü, bilgili, kişi.
UMUT :    (Tür.) - Ummaktan doğan, güven duygusu, ümit. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UNAN :    (Tür.) 1. Sadakat, bağlılık. 2. Hak. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UNAT :    (Tür.) - Doğru yolu tutan. Akıllı. Ergin. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UNGAN :    (Tür.) Er. 1. Onmuş kişi, mutlu. 2. Yürekli, yiğit kişi.
UNSUR :    (Ar.). - Öğe, ilke, eleman. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
URAL :    (Tür.) Er. - Hazar denizine dökülen, ırmak ve sıradağ.
URALP :    (Tür.) Er. - Kentli yiğit.
URAM :    (Tür.) Er. - Büyük, geniş yol.
URAN :    (Tür.) - Yetenekli, usta, becerikli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
URANDU :    (Tür.) Er. 1. Seçkin, seçilmiş. 2. Hayırlı.
URANGU :    (Tür.) Er. - Savaşçı, savaşkan.
URAZ :    (Tür.) Er. - Şans, talih.
URAZA :    (Ar.)Er. 1. Hediye, armağan. 2. Konuğa çıkarılan yiyecek.
URGUN :    (Tür.) Er. 1. Vurulan, vurulmuş. Vurgun, aşık. 2. Gizli.
URHAN :    (Tür.) Er. - Yüksek rütbeli han.
URKAN :    (Tür.) Er. 1. Kale hendeği. 2. Şehir, kent. 3. Yüksek ve korunaklı yer.
URLUK :    (Tür.) Er. - Aile, soy sop. Tohum.
URUÇ :    (Ar.) - Yukarı çıkma, yükselme, ağma. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
URUK :    (Tür.) Er. 1. Tane, tohum. 2. Nesil, kuşak, soy.
URUZ :    (Tür.) Er. - Hedef, amaç, gaye.
URVE :    (Tür.) - Kulp, sağlam. Urvetü´l-Vuska, sağlam kulp. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Sahabe adlarındandır: Urve b. ez-Zübeyr.
URZA :    (Ar.) - Hedef, amaç. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
USAL :    (Tür.) Er. 1. Gamsız, kedersiz, keyfine düşkün. 2. Önemsiz.
USALAN :    (Tür.) Er. - Akıl alan, akıllı.
USALP :    (Tür.) Er. - Akıllı yiğit.
USARE :    (Tür.) Ka. - Özsu.
USBAY :    (Tür.) Er. - Akıllı, saygın kişi.
USBERK :    (Tür.) Er. - Şimşek gibi parlak akıllı kimse.
USBEY :    (Tür.) Er. - Akıllı kişi.
USER :    (Tür.) Er. - Akıllı kişi.
USHAN :    (Tür.) Er. - Akıllı hükümdar.
USKAN :    (Tür.) Er. - Akıllı soydan gelen.
USLU :    (Tür.) - Akıllı, zeki, uysal, sakin kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
USLUER :    (Tür.) Er. - Akıllı, olgun kişi.
USMAN :    (Tür.) Er. - Akıllı, zeki kimse.
USUM :    (Tür.) Er. - Akıllı.
USUN :    (Tür.) - Hüzün. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
USUNBİKE :    (Tür.) Ka. - Hüzünlü hanım.
UTARİD :    (Ar.) - Merkür. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UTBE :    (Ar.) Er. - Meşhur sahabelerden bazılarının ismi.
UTKAN :    (Tür.) Er. 1. Zafer kazanmış, muzaffer. 2. Şerefli, onurlu soydan gelen.
UTKU :    (Tür.) - Birçok emek ve tehlikelerden sonra ulaşılan, mutlu sonuç, zafer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UTMAN :    (Tür.) Er. - Şerefli, edepli, terbiyeli kimse.
UYAR :    (Tür.) Er. 1. Uygun yerinde. 2. Boyun eğen, uysal, nazik kimse.
UYARALP :    (Tür.) Er. - Uysal, nazik yiğit.
UYGAN :    (Tür.) Er. - Uyumlu, uyan.
UYGAR :    (Tür.) - Kültürlü, eğilimli, görgülü, medeni. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UYGU :    (Tür.) - Uyum, uygunluk. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UYGUN :    (Tür.) 1. Yakışır, yaraşır, elverişli, yararlı. 2. Oranlı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UYGUNER :    (Tür.) Er. - Uygun uyumlu, olumlu.
UYGUR :    (Tür.) 1. Orta Asya´da büyük devlet ve uygarlık kurmuş, yazılı anıtlarla sanat yapıtları bırakmış olan bir Türk ulusu. 2. Uygar, medeni. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UYGURALP :    (Tür.) Er. - Uygar yiğit. Uygur´a mensup kişi.
UYSAL :    (Tür.) - Yumuşak başlı, uyumlu, boyun eğen. Terbiyeli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UYUN :    (Ar.) - Gözler. Pınarlar, kaynaklar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UZ :    (Tür.) 1. İyi, güzel. Uygun, doğru. 2. Usta. 3. Temiz, dikkatli. Becerikli, akıllı, anlayışlı. 4. Yakın, içten. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UZALP :    (Tür.) Er. - İyi, temiz, akıllı, anlayışlı yiğit.
UZAY :    (Tür.) - Bütün varlıkların içinde bulunduğu sonsuz boşluk. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UZBAY :    (Tür.) Er. - İyi, becerikli, temiz, akıllı ve saygın kişi.
UZCAN :    (Tür.) Er. - Uysal, uyumlu, iyi insan.
UZEL :    (Tür.) - Usta, becerikli kişi. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UZER :    (Tür.) Er. - Becerikli, akıllı kişi.
UZGÖREN :    (Tür.) Er. - Gerçeği önceden görebilen.
UZHAN :    (Tür.) Er. - Ülke ve halkına faydalı olan.
UZKAN :    (Tür.) Er. - Erdemli soydan gelen.
UZLET :    (Ar.) Er. - Bir kenara çekilip toplum yaşayışından ayrı kalma.
UZMA :    (Ar.) - Büyük, en büyük. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UZMAN :    (Tür.) - Belli bir iş ya da konuda bilgi, görüş ve becerisi olan kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
UZSAN :    (Tür.) Er. - Becerisi ve diğer iyi nitelikleriyle tanınan.
UZSOY :    (Tür.) Er. - İyi nitelikli soydan gelen.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #26 : Ağustos 19, 2008, 01:49:04 ÖS »

Ü

ÜBEYD :     (Ar.) Er. Köle, kölecik, kul.
ÜBEYDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Übeyd).
ÜBEYDULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın kulu.
ÜBHET :    (Ar.) Er. - Büyüklük, ululuk.
ÜÇEL :    (Tür.) 1. Yüce, yüksek. 2. Arka. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜÇGÜL :    (Tür.) Ka. 1. Yaban yoncası.
ÜÇOK :    (Tür.) Er. - Oğuz destanına göre sol kolda bulunan 12 Oğuz boyuna verilen ad.
ÜFTADE :    (Fars.) Ka. 1. Düşmüş, düşkün. 2. Aşık.
ÜFTADEGİ :    (Fars.) Er. - Düşkünlük.
ÜGE :    (Tür.) - Ünlü, şöhretli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜKE :    (Tür.) - Onur, şeref. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜKSÜM :    (Ar.) Ka. - Çayırı, çimeni çok güzel bahçe.
ÜLEZ :    (Tür.) 1. Batmakta olan güneş. 2. Salgın. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLFER :    (Ar.) - Büyük su, ırmak. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLFET :    (Ar.) 1. Alışma, kaynaşma. 2. Görüşme, konuşma. 3. Dostluk, arkadaşlık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLGEN :    (Tür.) 1. Yüce, yüksek, ulu. 2. İyilik tanrısına verilen ad. - İsim olarak kullanılmaz.
ÜLGENALP :    (Tür.) Er. 1. Yüce, ulu, yiğit.
ÜLGENER :    (Tür.) Er. Yüce, ulu kimse.
ÜLGER :    (Tür.) - Kumaş vb. şeylerdeki ince tüy. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLGÜ :    (Tür.) Er. 1. Yakışıklı kimse. 2. Pay, hisse. 3. Tutum, tavır.
ÜLKE :    (Tür.) 1. Bir devletin egemenliği altında bulunan yerlerin tümü. 2. Yurt, vatan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLKEM :    (Tür.) Yurdum, vatanım. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLKEN :    (Tür.) - Senin yurdun, senin vatanın. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLKENUR :    (Tür.) - Yurdunu aydınlatan ışık. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLKER :    (Tür.) - Boğa burcunda yedi yıldızdan biri. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLKÜ :    (Tür.) - Amaç edinilen, ulaşılmak istenilen şey. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLKÜM :    (Tür.) - Amacım, ulaşmak istediğim şey. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLKÜMEN :    (Tür.) Er. - Ülküsü olan. bir ülküye bağlı olan kimse.
ÜLKÜSEL :    (Tür.) - Ülkü ile ilgili, ülkü niteliğinde. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜLMEN :    (Tür.) Er. - Denizci, deniz adamı.
ÜMERA :    (Ar.) Er. - Beyler, emirler.
ÜMMET :    (Ar.) - Bir peygambere inananların hepsi. İslam dinine bağlı olanların hepsine verilen ad.
ÜMMÜHAN :    (Ar.) Ka. � Hükümdar anası.
ÜMMİYE :    (Ar.) Ka. - Anneye ait, anneyle ilgili.
ÜMNİYE :    (Ar.) Ka. 1. Umut. 2. İstek, arzu. 3. Niyet.
ÜNAL :    (Tür.) 1. Adın duyulsun, tanın, ün kazan. 2. Ün al. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜNALAN :    (Tür.) Er. - Adı duyulmuş, ün kazanmış.
ÜNALMIŞ :    (Tür.) Er. - Ün ve şan kazanmış.
ÜNALP :    (Tür.) Er. - Tanınmış, ünlü, yiğit.
ÜNAN :    (Ar.) - İnleme, nalan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜNAY :    (Tür.) - Ay gibi tanınmış, ünü parlak, şöhretli.
ÜNEK :    (Tür.) Er. 1. Kahraman, yiğit. 2. Ünlü tanınmış.
ÜNER :    (Tür.) Er. - Tanınmış, ünlü yiğit.
ÜNGÜR :    (Tür.) Er. - Mağara.
ÜNKAN :    (Tür.) Er. - Tanınmış soydan gelen, soylu kan.
ÜNLEM :    (Tür.) - Ses, seda, çağrı. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜNLÜ :    (Tür.) - Tanınmış, adı duyulmuş şöhretli, şanlı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜNLÜER :    (Tür.) Er. - Tanınmış, ünlü kimse.
ÜNLÜOL :    (Tür.) Er.- Adın duyulsun, ün kazan.
ÜNLÜSOY :    (Tür.) Er. - Tanınmış soydan gelen.
ÜNSA :    (Ar.) Ka. - Kadın, kız, nisa.
ÜNSAÇ :    (Tür.) Adın duyulsun, ünlen. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜNSAL :    (Tür.) - Adın duyulsun. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜNSİ :    (Ar.) Er. 1. Alışmış, sokulgan. 2. Arkadaş, dost.
ÜNVER :    (Tür.) - Ünlen, tanınmış ol, insan ol. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜNÜVAR :    (Tür.) - Ünlü tanınmış. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜNZİL :    (Ar.) Er. - Gönderilmiş, indirilmiş, inzal olunmuş.
ÜNZİLE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Ünzil).
ÜRMEGÜL :    (Tür.) Ka. - Sarmaşık.
ÜRÜN :    (Tür.) 1. Üretilen, yararlı şey, topraktan elde edilen. 2. Yapıt, eser. 3. Sık orman. 4. Çokluk, bolluk. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜRÜNDÜ :    (Tür.) Er. - Seçilmiş, seçkin.
ÜSGEN :    (Tür.) Er. 1. Yüksek. 2. Gelişmiş.
ÜSTAM :    (Ar.) Er. 1. Altın veya gümüşten yapılmış at eyeri. 2. Emin, güvenilir.
ÜSTAY :    (Tür.) Er. - Ay gibi yüksek yüce.
ÜSTEK :    (Tür.) Er. - Yüksek, yüce.
ÜSTER :    (Tür.) Er. - Çok değerli kimse.
ÜSTÜN :    (Tür.) 1. Benzerlerine göre daha yüksek bir düzeyde olan, onları geride bırakan. 2. Yenen, galip gelen. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ÜSTÜNBAY :    (Tür.) Er. 1. Üstün bay. 2. Seçkin, başarılı kimse.
ÜVEYS :    (Ar.) Er. - İsteyen, arzu eden.
ÜZER :    (Tür.) Er. 1. Üst. 2. Kaymak. 3. Faiz. - Can sıkıcı, üzücü.
ÜZEYİR: (Ar.) Er. - Kur´an-ı K :    
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #27 : Ağustos 19, 2008, 01:50:28 ÖS »

V

VABİL :     (Ar.) Er. - İri damlalı yağmur.
VACİB :    (Ar.) Er. 1. Dini (şer´i) bakımdan terkedilmesi doğru ve uygun olmayan, kesinlik bakımından farzdan sonra gelen. 2. Çok lüzumlu, bırakılması mümkün olmayan zaruri. -Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.
VACİBE :    (Ar.) Ka. - Yapılması gerekli olan.
VACİD :    (Ar.) Er. - Yaratan, meydana çıkaran. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
VACİDE :    (Ar.) Ka. 1. Meydana getirici, yaratıcı. 2. Varlıklı, zengin.
VAFE :    (Fars.) 1. Nasip, kısmet. 2. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VAFİ :    (Ar.) Er. - Yeter, tam. Sözünde duran, sözünün eri.
VAFİD :    (Ar.) Er. - Elçi, temsilci, rasul.
VAFİR :    (Ar.) Er. - Çok, bol.
VAHA :    (Ar.) - Çöllerin su bulunan kesimlerinde oluşan bitkili alan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VAHA :    (Ar.) Er. - Bağışlayan, ihsan eden.
VAHAT :    (Ar.) Er. - Çöl ortasında suyu ve yeşilliği olan yerler. Vahalar.
VAHDEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin tekliği, birliği.
VAHDET :    (Ar.) Er. 1. Yalnızlık, teklik, birlik. 2. Allah´ı birlemek, şirkten uzaklaşmak. 3. Hakimiyet ve teşri´i (yasa koyuculuğu) yalnız Allah´a ait olarak görmek.
VAHİB :    (Ar.) Er. - Bağışlayan, bağışlayıcı. - Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.
VAHİD :    (Ar.) Er. - Bir, tek, yalnız. Allah´ın sıfatlarındandır.
VAHİDDİN :    (Ar.) Er. - Tek din, dinin tekliği.
VAHİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Vahid).
VAKAR :    (Ar.) - Ağırbaşlılık, haysiyetini koruma, temkin sabır, heybet. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VAKIF :    (Ar.) Er. 1. Bir şeyi elde eden, bir işten haberli olan. 2. Duran, ayakta duran. Arafat´ta vakfe yapan.
VAKKAS :    (Ar.) Er. - Okçu, savaşçı. Sahabe isimlerindendir.
VAKUR :    (Ar.) Er. - Ağırbaşlı, temkinli.
VAKİ :    (Ar.) Er. l.Vuku bulan, olan, düşen, olagelen, rastlayan. 2. Geçen, geçmiş olan.
VALA :    (Fars.) - Yüksek, yüce. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VALAY :    (Fars.) - Yükseklik, yücelik. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VALAŞAN :    (Fars.) Er. - Şanı yüce, şanlı.
VALİ :    (Ar.) Er. - Bir vilayeti idare eden en büyük memur.
VALİH :    (Ar.) Er. - Şaşakalmış, hayret etmiş, hayran.
VAMIK :    (Ar.) Er. 1. Seven, aşık. 2. Vamık ile Azra öyküsünün erkek kahramanı.
VARAKA :    (Ar.) Er. 1. Tek yaprak, tek kağıt. Yazılı kağıt. 2. İlk vahyin gelmesi üzerine Hz. Hatice´nin Hz. Peygamber´i alıp götürdüğü meşhur kişi: Varaka b. Nevfel. 3. Varaka ile Gülşah hikayesinin erkek kahramanı.
VARESTE :    (Fars.) 1. Kurtulmuş. Serbest, rahat, azade. 2. İlişiksiz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VARGIN :    (Tür.) - Ulaşan, isteğine kavuşan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VARIŞ :    (Tür.) Er. - Zeka, anlayış, akıl.
VARLIK :    (Tür.) - Yaşam, hayat. Var olan herşey. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VAROL :    (Tür.) Er. - Yaşa, uzun ve sağlıklı bir yaşamın olsun.
VARİD :    (Ar.) Er. 1. Gelen, vasıl olan, erişen. 2. Bir şey hakkında çıkan, söylenen.
VARİS :    (Ar.) Er. - 1. Cenab-ı Hakk´ın 99 isminden birisi. Mal ve mülkün, bütün değerlerin son ve gerçek sahibi yüce Allah. 2. Varis kelimesi, müslümanlar kastedilerek de kullanılmıştır. 3. Mirasçı, kendisine miras düşen.
VASFİ :    (Ar.) Er. - Vasıfla ilgili, vasfa ait. Nitelikli.
VASFİYE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Vasfı).
VÂSIF :    (Ar.) Er. 1. Vasfeden, vasıflandıran. Bir kimse veya şeyi başkalarından ayıran kendine has hal, nitelik hususiyet. 2. Bir şeyin mahiyeti, sıfatı, tabiatı, karakteri ile bunların tarif ve sayılması.
VASIK :    (Ar.) Er. - Güvenilen, emin, mutemed. Abbasi halifelerinden birinin unvanı.
VASIL :    (Ar.) Er. - Ulaşan, kavuşan, yetişen.
VASSAF :    (Ar.) Er. - Niteliklerini bildirerek anlatan ya da öven. Vassaf el-Hazrat. İranlı tarihçi, yazar.
VASSAL :    (Ar.) Er. 1. Vasleden, ulaştıran, birleştiren. 2. Sayfalan yapışan, eski yazılı bir kitabın sayfalarını ayıran sanatkar.
VASSALE :    (Ar.) Ka. - (Eski) yazma eserlerin kenarlı kısmına kağıt ilavesi suretiyle yapılan tamir şekli.
VASİ :    (Ar.) Er. 1. Vasiyeti yerine getiren, vesayeti yüklenen kimse, henüz reşid olmamış çocuğun işlerine bakmakla mükellef kimse. 2. Geniş, açık, enli, bol, kapsayıcı. 3. Her şeyi ihata edici. Bilgisinin boyutları sınırsız. 4. Allah´ın isimlerinden (bkz. Abdü
VATAN :    (Ar.) Er. - Yurt, ülke.
VAİD :    (Ar.) Er. - Birini iyiliğe sevk ve kötülükten uzaklaştırmak için korkutma, yıldırma.
VAİL :    (Ar.) Er. - Sığınan, kurtulan. Sahabe adlarındandır: Vail b. Hucr.
VAİZ :    (Ar.) Er. - Dinsel öğütlerde bulunan kimse.
VAZAH :    (Ar.) Er. - Beyaz, güzel yüzlü adam.
VAZAHAT :    (Ar.) Ka. - Vazıhlık, açıklık.
VECAHEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin yüceliği, onuru.
VECAHET :    (Ar.) Ka. 1. Güzel yüzlülük, gösterişlilik, güzel yüz. 2. Saygınlık, onur.
VECAZET :    (Ar.) Ka. - Sözün, veciz kısa oluşu.
VECDET :    (Ar.) Er. - Zenginlik, varsallık.
VECDİ :    (Ar.) Er. - Coşkunlukla ilgili, coşkunlukla oluşan.
VECHİ :    (Ar.) Er. - Yüzle ilgili, yüze ait.
VECNE :    (Ar.) Ka. - Yanak yumrusu, elmacık.
VECİBE :    (Ar.) Ka. - Ödev, boyun borcu, vazife.
VECİD :    (Ar.) Er. 1. Bir şeyin güzelliği karşısında kendini kaybedecek dereceye gelmek, coşkulanmak. 2. Tanrı sevgisinden dolayı duyulan coşkunluk, sevinç.
VECİH :    (Ar.) Er. 1. Yüz, çehre. 2. Tarz, üslup. 3. Sebeb, vesile.
VECİHE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Vecih).
VECİHİ :    (Ar.) Er. 1. Güzellik, hoşluk, uygunlukla ilgili.2. Bir kavmin önderi, şeref ve mevki sahibi. Vecihi: Türk tarihçisi. (Kırım 1620).
VECİZ :    (Ar.) Er. - Kısa, derli toplu.
VECİZE :    (Ar.) Ka. - Derin anlamlı, özlü, güzel söz.
VEDA :    (Ar.) Ka. 1. Ayrılırken söylenen selamlama sözü. 2. Ayrılma, ayrılış.
VEDAT :    (Ar.) Er. - Sevgi, dostluk.
VEDÎATULLAH :    (Ar.) - Allah´ın emaneti, dini. Kadınlar da Allah´ın emaneti olarak nitelenmişlerdir.
VEDUD :    (Ar.) Er. 1. Çok muhabbetli, çok şefkatli. 2. Allah´ın isimlerinden. İyi kullarını sevip onlara rahmet ve rızasını irade eden yüce Allah. -(bkz. Abdülvedud). Kur´an´da Hud, ayet: 90
VEDİ :    (Ar.) Er. - Başkasının malını saklamakla görevli kimse.
VEDİA :    (Ar.) Ka - Saklanılması, korunması için birine ya da bir yere bırakılan emanet.
VEDİD :    (Ar.) Er. - Dost, sevgisi çok olan.
VEDİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Vedid).
VEFA :    (Ar.) Er. 1. Sözünü yerine getirme, sözünde durma, borcunu ödeme. 2. Sevgi, dostluk ve bağlılıkta sebat. Yetme yetişme
VEFAKAR :    (a.f.i.) - Sevgisi geçici olmayan, vefası olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VEFAİ :    (Tür.) Er. - Vefa ile ilgili.
VEFRET :    (Ar.) - Çokluk, bolluk. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VEFİ :    (Ar.) Er. 1. Vefalı, bağlı. 2. Tam, mükemmel, eksiksiz.
VEFİA :    (Ar.) Ka. 1. Vefalı, sevgisi geçici olmayan. 2. Tam, eksiksiz.
VEFİK :    (Ar.) Er. - Uygun, muvafık, arkadaş, yoldaş, aynı fikirde olan. Ahmed Vefik Paşa.
VEFİR :    (Ar.) Er. - Çok, bol.
VEFİRE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Vefir).
VEHB :    (Ar.) Er. - Bağışlama, bağış, vergi. Vehb b. Münebbih: Kitabü´l-Kader´in müellifi.- Türk dil kuralına göre "b/p" olarak kullanılır.
VEHBİ :    (Ar.) Er. - Allah´ın ihsanı sonucu olan. Allah vergisi, fıtri.
VEHHÂB :    (Ar.) Er. - Çok hibe eden, bağışlayan. Sayısız nimetler veren yüce Allah. Bu isim Esmau´l-Hüsna´dan-dır. Kur´an-ı Kerim´de, Al-i İmran, ayet: 8
VEHHAC :    (Ar.) Er. - Çok parıltı. Çok alevli.
VEKKAD :    (Ar.) Er. - Parlak, aydınlık, ışıklı.
VEKİL :    (Ar.) Er. 1. Başkasının yerine ve adına hareket eden veya konuşan. 2. Asıl vazifelinin yerine çalışan, bir vazifeyi geçici olarak idare eden. 3. Hükümet üyesi olan kimse, bakan, nazır. 4. Kur´an´da Allah´ın ismi olarak da geçmektedir, (bkz. Abdülvekil).
VELA :    (Ar.) Er. - Yakınlık, sahiplik. Efendisinin, azat ettiği köle ve cariyesi ile olan münasebeti ve onlar üzerindeki hakkı.
VELADET :    (Ar.) - Doğuş, dünyaya gelmek, ortaya çıkmak.
VELAYA :    (Ar.) Ka. - Ermiş kadınlar.
VELAYET :    (Ar.) Ka. l. Velilik, ermişlik. Veli ve ermiş olan kimsenin hali ve sıfatı. 2. Başkasına sözünü geçirme. 3. Dostluk, sadakat.
VELU :    (Ar.) Er. - Bir şeye fazla düşkün olan.
VELUD :    (Ar.) Ka. - Doğurgan, çok doğuran.
VELİ :    (Ar.) Er. 1. Çocuğun bakımı ve idaresi üzerinde olan, hal ve hareketlerinden sorumlu bulunan kimse. 2. Dost, yakın. 3. Allah´ın sevgili kulu, ermiş evliya. Allah´ın isimlerinden. (bkz. Abdulveli).
VELİCAN :    (Ar.) Er. - Candan, dost, yakın.
VELİD :    (Ar.) Er. - Yeni doğmuş çocuk. Erkek çocuk, köle. Sahabe isimlerindendir.
VELİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Velid).
VELİME :    (Ar.) Ka. - Düğün ziyafeti. Evlenme, düğün.
VELİYULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın sevgili kulu. Allah´a teslim olmuş, onun hakimiyet ve sultasının dışında hakimiyet ve sulta tanımayan. Yalnızca Allah´ı, rasulünü ve mü´minleri dost edinen.
VELİYÜDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin sahibi. Dinin dostu.
VEMİZ :    (Ar.) Er. - Bulut arasından görünen ışık.
VENÜS :    (Fran.) Ka. - Merkür´den sonra, Güneş´e en yakın olan gezegen. Çobanyıldızı.
VERÂ :    (Ar.) Ka. 1. Günah ve haramdan kaçınmak için şüpheli şeylerden uzak durma, takva, ittika. 2. Halk, mahluk, alem, kainat.
VERDA :    (Ar.) Ka. - Gül.
VERDİ :    (Ar.) Er. - Güle ait, gül ile ilgili.
VERDİNAZ :    (a.f.i.) Ka. - Naz gülü, nazlıların gülü.
VERGİ :    (Tür.) - Bir kimsenin doğuştan sahip olduğu iyi nitelikler. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VERGİN: :    (Tür.) - Verici, özverili kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VERKA :    (Ar.) Er. 1. Yabani güvercin, üveyik. 2. Açık, boz renk.
VERRAK :    (Ar.) Er. - Kağıtçı. Ünlü Arap kelam bilgini: Ebu İsa Muhammed b. Harun el-Verrak.
VERİM :    (Tür.) - Ortaya çıkan, beklenilen, istenilen sonuç. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VERZİŞ :    (Fars.) Ka. 1. Çalışma, işletme. 2. Çalışmış.
VERŞAN :    (Ar.) - Çevreye şan ver, ünlen, ünlü ol. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VESAMET :    (Ar.) - Güzellik, güzel olma. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
VESİK :    (Ar.) Er. - Çok sağlam, güçlü.
VESİKA :    (Ar.) Ka. - İnanılacak sağlam delil. Belge.
VESİLE :    (Ar.) Ka. 1. Neden, sebep. 2. Elverişli durum. 3. Kavuşma, yaklaşma. 4. Rasulullah´ın cennetteki makamı. Maide suresi 57. ayette geçmektedir.
VESİM :    (Ar.) Er. - Güzel yüzlü.
VEYSEL :    (Ar.) Er. - Aslı Üveys´tir. Kurt anlamında. Veysel Karanı: Raşid halifeler döneminde Şam´dan Medine´ye gelerek yaşamış, Medine-i Münevvere´de itibarlı bir hayat sürmüş. Hadis-i şeriflerde övülmüş meşhur veli. Sıffin savaşında şehid olduğu söylenir. - (bk
VEYSİ :    (Ar.) Er. - Yoksul, muhtaç. Veysi: Türk şair, yazar (Üsküp 1625).
VEYİS :    (Tür.) Er. - Yoksulluk, muhtaçlık.
VEZİME :    (Ar.) Ka. - Beytullah´a gönderilen hediye, armağan.
VEZİR :    (Ar.) Er. - Osmanlı devletinde, askeri ve idari en yüksek derece olan vezirlik rütbesinde olan kimse.
VOLKAN :    (Fran.) Er. - Yanardağ, burkan.
VURGUN :    (Tür.) Er. - Birine aşık, tutkun.
VUSKA :    (Ar.) - Çok sağlam, pek kuvvetli. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Urvetul-Vuska (Pek sağlam kulp) müslümanlık.
VUSLAT :    (Ar.) Ka. - Ulaşma, erişme, kavuşma, buluşma, beraber olma.
VUSTA :    (Ar.) Er. 1. Orta, ortada bulunan, arada olan, iç. 2. Orta parmak.
VİCDAN :    (Ar.) Ka. 1. İyiyi kötüden, hayrı serden ayırmayı sağlayan iç duygu, ahlak şuuru. His duygu. 2. Din, inanç.
VİDAD :    (Ar.) Er. - Sevme, sevgi. Dostluk.
VİDADE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Vidad).
VİLDAN :    (Ar.) Ka. 1. Yeni doğmuş çocuklar. 2. Kullar, köleler. Kur´an´da zikredilmiştir.
VÜREYKA :    (Ar.) Ka. - Yaprakçık, küçük yaprakçık.
VİSALİ :    (Ar.) Er. - Kavuşma, ulaşma ile ilgili.
VİSAM :    (Ar.) Er. - Damgalı, nişanlı.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #28 : Ağustos 19, 2008, 01:52:09 ÖS »

Y

YABAR :    (Tür.) Er. - Güzel koku, misk.
YABENDE :    (Fars.) - Bulucu, bulan. Keşfeden. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YABGU :    (Tür.) Er. - Eski Türk devletlerinde "hükümdar" anlamında kullanılan bir unvan.
YAĞAN :    (Tür.). - Yağmur, kar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YADE :    (Fars.) Ka. - Hatıra.
YAĞIN :    (Tür.) Er. 1. Yağmur. 2. Düşman yağı. 3. Yiğit. 4. Arka, sırt.
YAĞIZ :    (Tür.) Er. 1. Esmer. 2. Doru. 3. Yiğit. 4. Bakımlı hayvan.
YAĞIZALP :    (Tür.) Er. - Esmer, güçlü yiğit.
YAĞIZBAY :    (Tür.) Er. - Esmer kimse.
YAĞIZER :    (Tür.) Er. - Esmer kimse.
YAĞIZHAN :    (Tür.) Er. 1. Esmer hükümdar. 2. Yeğni, katı, cesur han.
YAĞIZKAN :    (Tür.) Er. - Asil, soylu kan.
YAĞIZKURT :    (Tür.) Er. - Esmer, güçlü, kuvvetli kimse.
YAĞIZTEKİN :    (Tür.) Er. - Esmer, güçlü, erkek.
YAĞMUR :    (Tür.) Ka. - Gökten damlalar halinde düşen su.
YAĞMURCA :    (Tür.) Er. - Bir tür geyik. Dağ keçisi.
YADİGAR :    (Fars.) - Bir kimseyi ya da bir olayı anımsatan kimse. Bırakılan anı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAFES :    (Ar.) Er. - Hz. Nuh (a.s.)´un üçüncü oğlu. Tufandan sonra Hazar denizinin kuzeyine yerleşmiştir. Türk soyunun atası olduğu söylenir.
YAHYA :    (İbr.) Er. - ´Allah lütufkardır" anlamında. Kur´an-ı Kerim´de 5 yerde ismi geçen ve Zekeriyya (a.s.)´nın oğlu olan peygamber.
YAHŞİ :    (Tür.) Er. 1. İyi, güzel, çok güzel. 2. Yiğit, yakışıklı. 3. Toy, deneyimsiz genç.
YAHŞİHAN :    (Tür.) Er. - Genç, güzel hükümdar.
YAKTIN :    (Fars.) Er. - Kabak. Kavun, karvpuz, hıyar gibi toprakta uzanıp, yetişen bitki.
YAKUT :    (Ar.) 1. Parlak kırmızı, şeffaf kıymetli taş. 2. Sibirya´nın kuzey kısmında yaşayan bir Türk kavmi. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAKZAN :    (Ar.) Er. - Uyanık, gözü açık.
YALABUK :    (Tür.) Er. 1. Güzel, yakışıklı, sevimli. 2. Parlak, ışıltılı. Şimşek. 3. Çevik, atik, işgüzar. 4. Kavgada üstün gelen.
YALAP :    (Tür.) Er. 1. Parıltı. 2. İvedi, hızlı, çabuk. 3. San renkli bir kuş. 4. Şimşek.
YALAVAC :    (Tür.) Er. - Peygamber, elçi.
YALAZ :    (Tür.) Er. 1. Alev. 2. Bayrak.
YALAZA :    (Tür.) - Alev. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALAZABEY :    (Tür.) Er. - Ateş gibi.
YALAZALP :    (Tür.) Er. - Alev gibi parlak yiğit.
YALAZAN :    (Tür.) - Berk, şimşek. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALAZAY :    (Tür.) - Ayın kırmızı ışıklar açar hali. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALÇIN :    (Tür.) Er. 1. Sarp. 2. Düz kaygan. 3. Parlak, cilalı.
YALÇINER :    (Tür.) Er. - Çetin, sert ve yiğit.
YALÇUK :    (Tür.) Er. 1. Parlak, parlayan. 2. Elçi.
YALDIRAK :    (Tür.) Er. - Ak, parlak, ışıltılı.
YALE :    (Fars.) - Sığır boynuzu. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALGIN :    (Tür.) Er. 1. Serap, ılgın. 2. Alev.
YALIM :    (Tür.) Er. 1. Alev, ateş. 2. Kılıç, bıçak vb. kesici yüzü. 3. Kaya. Sarp yer, uçurum. 4. Şimşek. 5. Kuvvet, kudret. 6. Onur, derece. 7. Çalım, gurur.
YALIN :    (Tür.) 1. Gösterişsiz, sessiz, sade. 2. Alev, ateş. 3. Taş, büyük kaya. 4. Çıplak, örtüsüz. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALINAY :    (Tür.) - (bkz. Yalın). Ayın en görkemli ve sade görüntüsü. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALINÇ :    (Tür.) Er. - Karışık olmayan, sade, yalın, yapılması ve anlaşılması kolay olan.
YALKI :    (Tür.) Er. 1. Yalın, tek. 2. Işın.
YALMAN :    (Tür.) Er. 1. Kılıç, kama, bıçak, mızrak´ın ağzı veya ucu. 2. Sarp, dik. Eğik, eğinik.
YALTIR :    (Tür.) Er. - Parlak, parlayan.
YALTIRAK :    (Tür.) Er. 1. Işık, parıltı. 2. Kuyruklu yıldız.
YALTIRAY :    (Tür.) Er. - Ayın ışıltısı.
YAMAÇ :    (Tür.) Er. 1. Dağın ya da tepenin herhangi bir yanı. Karşı. Yan. 2. Yakın. 3. Bedel, karşılık.
YAMAN :    (Tür.) Er. 1. Kötü, korkulan, şiddetli. 2. Cesur, güçlü. 3. İşbilir, kurnaz, becerikli.
YAMANER :    (Tür.) Er. - Güçlü, cesur erkek.
YAMANÖZ :    (Tür.) Er. - Özü güçlü olan.
YANAÇ :    (Tür.) Er. - Yön, taraf.
YANAL :    (Tür.) Er. 1. Yanda olan, yana düşen. 2. Alaca, değişik renkli. 3. Kırmızı pembe. 4. Nehir yatağı.
YANAR :    (Tür.) Er. 1. Parlayan, parıldayan. 2. Kaplıca. 3. Aralık ve Ocak ayı.
YANIK :    (Tür.) Er. 1. Yanmış olan, esmer. 2. Duygulu, dokunaklı. 3. Kavruk, gelişmemiş. 4. Aşık.
YANIKER :    (Tür.) Er. - Aşık, vurgun kimse.
YANKI :    (Tür.) - Sesin bir yere çarpıp geri dönmesiyle duyulan ikinci ses, ses yansıması. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAPINCAK :    (Tür.) Ka. - Seyrek taneli, kırmızı bereli bir üzüm türü.
YAPRAK :    (Tür.) Ka. 1. Bitkilerde ekseriya klorofilli, yeşil renkli, çeşitli şekil ve yapıda olan soluk almaya yarayan uzantı. 2. Kitap yaprağı, varak.
YAREN :    (Fars.) Er. - Arkadaş, dost, yakın dost.
YARIDİL :    (Fars.) - Gönül arkadaşı, sevgili. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YARKAYA :    (Tür.) Er. - Sarp, uçurumlu kaya.
YARKIN :    (Tür.) - Şimşek, ışık, ışıklı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YARLIK :    (Tür.) Er. 1. Buyruk, ferman. Yasa, kanun. 2. Yoksul, acınan. 3. Bağış, lütuf.
YARUK :    (Tür.) Er. - Işık, aydınlık, parlaklık, parıltı.
YASA :    (Tür.) Er. - Sevinç memnuniyet, beğenme ve alkış ifade eder
YASAN :    (Tür.) Er. 1. Tertip, düzen. 2. İmge, belirti. 3. Bir işi yapma isteği, karar. 4. Öngörü. 5. Baskın.
YASAVUL :    (Tür.) Er. 1. Koruyucu muhafız. 2. İlhanlılar devrinde ordu müfettişliği yapan kimse. 3. Jandarma, polis.
YASEMİN :    (Fars.) Ka. - Zeytingillerden, güzel kokulu ve ekseriya beyaz veya sarı çiçek açan sarılgan ağaççık (jasminum).
YASER :    (Ar.) Er. - Bolluk, varlık, zenginlik, varlıklılık.
YASUN :    (Tür.) Er. 1. Tarz, üslup, töre. 2. Doğa, tabiat.
YASİN :    (Ar.) Er. - Kur´an-ı Kerim´in 36. suresinin başlangıcı. Asıl manası bilinmemekle birlikte, "Ey insan, Ey Seyyid" gibi muhtelif anlamlar çıkarılmıştır.
YATMAN :    (Tür.) Er. - Boyun eğen, uysal, yumuşak başlı kimse.
YATUK :    (Tür.) Er. 1. Kanun, santur vb. sazların genel adı. 2. Saklanan kullanılmayan şey. 3. Tembel.
YAVER :    (Fars.) Er. - Yardımcı.
YAVEŞ :    (Tür.) Er. 1. Ağırbaşlı, yumuşak huylu, sakin. 2. Şefkatli, sevecen.
YAVUZ :    (Tür.) Er. 1. Yaman güçlü, güzel. 2. Sert, şiddetli, çetin, keskin. 3. Fevkalade, ala, müstesna. 4. Kötü, fena azgın. Yavuz Sultan Selim. Hilafetin Osmanlılara geçmesini sağlayan dokuzuncu Osmanlı padişahı.
YAVUZALP :    (Tür.) Er. - Çetin ve mücadeleci yiğit.
YAVUZAY :    (Tür.) Er. - . Ayın en güzel hali.
YAVUZCAN :    (Tür.) Er. - Güçlü kişiliği olan, kimse.
YAVUZER :    (Tür.) Er. - Cesur, güçlü erkek.
YAVUZHAN :    (Tür.) Er. - Güçlü hükümdar, hakan.
YAY :    (Tür.) Er. 1. Ok atmaya yarayan, iki ucu arasına kiriş gerilmiş eğri ağaç ya da metal çubuk. 2. Burç.
YAYGIR :    (Tür.) Er. - Gökkuşağı.
YAYLA :    (Tür.) Ka. - Deniz yüzeyinden yüksek, yaz mevsiminde oturulan serin ve yüksek yerler.
YAZGAN :    (Tür.) Er. - Yazan, yazar.
YAZGI :    (Tür.) - Kader, alın yazısı. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAZGÜLÜ :    (Tür.) Ka. - Yazın açan gül.
YAZIR :    (Tür.) Er. - Oğuzların, Bozok kolunun Ayhan soyundan gelen bir Türkmen boyunun adı.
YA´KUB :    (Ar.) Er. 1. Erkek keklik. 2. İbranice, "Takib eden, izleyen". -Hz. Yusuf (a.s.)´un babası ve Kur´an-ı Kerim´de ismi geçen 25 peygamberden (Hz. Ya´kub). Hz. İshak (a.s.)´ın oğlu.
YAŞAM :    (Tür.) - Doğumdan ölüme kadar geçen süre, hayat. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAŞAR :    (Tür.) - Doğan çocuğun uzun ömürlü olması dileğiyle konulan adlardır. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAŞIK :    (Tür.) Er. - Işık, parıltı, parlaklık.
YAŞIL :    (Tür.) Er. 1. Yeşil. 2. Erkek ördek.
YAŞIN :    (Tür.) 1. Işık, parlaklık. 2. Gizli. 3. Şimşek.
YEĞREK :    (Tür.) Er. 1. İyilik sever. 2. Güzel. 3. Fazla, çok.
YEDİGER :    (Tür.) Er. - Büyük ayı takım yıldızı.
YEĞİN :    (Tür.) Er. 1. Zorlu, katı, şiddetli. 2. Baskın, üstün. Yiğit, güçlü, çalışkan. 3. Bereketli, bol. 4. İyiliği seven. 5. Yakışıklı, güzel, ince. 6. Uygun yerinde.
YEDİVEREN :    (Tür.) Ka. - Yılda her mevsim çiçek açan gül.
YEFA :    (Ar.) - Yüksek yer. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YEGAH :    (Fars.) Ka. - Türk müziğinin en eski makamlarından bir terkib.
YEGAN :    (Fars.) Er. - Tekler, birler.
YEGANE :    (Fars.) Ka. - Biricik, tek.
YEHUD :    (Ar.) Er. - Yahudi, Hz. Ya´kub´un oğlu Yahuda soyundan gelenler, İsrailoğulları.
YEHUDA :    (Ar.) Er. - Hz. Ya´kub´un on iki oğlunun en büyüğü.
YEKÇEŞME :    (Fars.) Ka. 1. Tek gözlü. 2. (Tür.) Güneş.
YEKDANE :    (Fars.) Ka. 1. Eşi benzeri olmayan, tek. 2. Bir çeşit gerdanlık.
YEKPARE :    (Fars.) Ka. - Tek parça, bütün, som.
YEKRENG :    (Fars.) Ka. 1. Bir renkte olan. 2. Sözünün eri olan. 3. Meşhur bir çeşit lale.
YEKRU :    (Fars.) Er. 1. Bir yüzlü, iki yüzlü olmayan. 2. Güvenilir dost.
YEKSAN :    (Fars.) 1. Düz. 2. Bir, beraber. 3. Her zaman, bir düzeyde. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YEKSER :    (Fars.) Er. 1. Yalnız başına. 2. Bir baştan bir başa. 3. Ansızın, nagehan.
YEKTA :    (Fars.) Er. 1. Tek, yalnız. 2. Eşsiz, benzersiz.
YELAL :    (Tür.) Er. - Rüzgar, yel, esinti.
YELDÂ :    (Fars.) Ka. - Uzun ve siyah şey. Şeb-i yelda
YELDAN :    (Tür.) Er. - Hızlı, süratli.
YELEN :    (Tür.) Er. 1. Arzu, istek. 2. Fırtına.
YELER :    (Tür.) Er. - Yel gibi hızlı, çabuk kimse.
YELESEN :    (Tür.) Er. - Yel gibi hızlı, çabuk.
YELMEN :    (Tür.) Er. - Aceleci, hızlı davranan, canı tez kimse.
YELİZ :    (Tür.) Ka. - Güzel, havadar, aydınlık.
YENAL :    (Tür.) Er. - Galip gelmek, zafer kazanmaktan emir.
YENAY :    (Tür.) - Yeni ay, hilal-i ayça. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YENBU :    (Ar.) - Pınar, çeşme, kaynak. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YENER :    (Tür.) - Üstün gelen, kazanan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YENGİ :    (Tür.) Er. - Zafer, utku, yenme, alt etme.
YENİSEY :    (Tür.) Er. - Eski SSCB´de 3800 km uzunluğundaki ırmak.
YENİSU :    (Tür.) - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YEREL :    (Tür.) - Belirli bir yer ile ilgili olan, örf. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YERGİN :    (Tür.) Er. - Hüzünlü, tasalı, kaygılı.
YERHUM :    (Ar.) Er. - Erkek kartal.
YERSEL :    (Tür.) - Yere ait, yerle ilgili. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YERTAN :    (Tür.) Er. - Güneşin ilk ışıklan.
YESAR :    (Ar.) Er. 1. Varlık, zenginlik. 2. Sol, sol tarafı.
YESARET :    (Ar.) Ka. 1. Kolaylık. 2. Zenginlik.
YESÂRİ :    (Ar.) Er. 1. Sol, solla ilgili, sol tarafa ait. 2. Zenginlikle ilgili.
YESÜGEY :    (Tür.) Er. - Cengiz Han´ın babası, Kubilay Han´ın kardeşi olan Türk- Moğol hükümdarı.
YETEN :    (Tür.) 1. Yetişen, ulaşan. Olgun, olgunlaşan. 2. Süresi dolan, günü gelen. 3. Tüm canlılar, herkes. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YETENER :    (Tür.) Er. - Olgun erkek.
YETER :    (Tür.) - Sonuncu olması istenen çocuklara verilen adlardır. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YETKİN :    (Tür.) - Gerekli olgunluğa erişmiş olan, ergin. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YETKİNER :    (Tür.) Er. - Olgun, kişilikli bilge.
YETİK :    (Tür.) Er. 1. Yetişmiş, erişmiş, büyümüş. Bilgili, olgun. 2. Güç işleri başaran, becerikli. 3. Delikanlı. 4. İri, büyük.
YETİŞ :    (Tür.) - Amacına ulaş, isteğine kavuş. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YETİŞEN :    (Tür.) - Ulaşan, kavuşan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YEZDAN :    (Fars) 1. Zerdüştlerin iyilik tanrısı. 2. Allah. - İsim olarak kullanılmaz.
YEZİD :    (Ar.) Er. - Emevi halifesi Muaviye´nin 3. oğlu.
YEŞİL :    (Tür.) Ka. 1. San ile mavinin karışımından oluşan, çoğu bitki yapraklarında görülen renk. 2. Genç, taze. 3. Koyu al renkte at. 4. Yeşil başlı yaban ördeği.
YEŞİM :    (Ar.) Ka. - Açık yeşil ve pembe renkli, kolay işlenen, değerli bir taş.
YIBAR :    (Tür.) Er. - Misk, amber, güzel koku.
YILDANUR :    (Tür.) Ka. - Seneyi aydınlatan, ışık saçan.
YILDIKU :    (Tür.) Ka. 1. Yıldız. 2. Ünlü Hun hükümdarı Atilla´nın son karısı.
YILDIR :    (Tür.) Er. - Parlak, parlayan, ışıklı ışık.
YILDIRAN :    (Tür.) Er. - Parlayan, ışıldayan, ışık saçan.
YILDIRAY :    (Tür.) Er. - Parlak, ışık saçan ay.
YILDIRIM :    (Tür.) Er. 1. Büyük ışık parlaması ve gök gürültüsüyle ortaya çıkan bulutlar arasında veya buluttan yere elektrik boşalması, saika. 2. Şiddetli, süratli, çabuk! Yıldırım harekatı. Ünlü Osmanlı padişahı: Yıldırım Bayezid.
YILDIZ :    (Tür.) Ka. 1. Geceleri gökte çıplak gözle ışıklı bir nokta olarak görülen gök cismi, necm, kevkeb, si-tare, ahter. 2. Bir noktadan çevreye beş veya daha fazla çıkıntısı olan köşeli. 3. Baht, talih. 4. Mesleğinde çok parlamış kimse ve daha çok parlamış ki
YILDIZHAN :    (Tür.) Er. - Yıldızların hakanı.
YILMA :    (Tür.) Er. - Vazgeçme, korkma, doğru yoldan yürümekten ayrılma, yılma.
YILMAZ :    (Tür.) Er. - Yılmayan, bıkmayan, azimli, sebatlı.
YOĞUN :    (Tür.) Er. 1. Oylumuna oranla ağırlığı çok olan. 2. Dolu, sık. 3. Kalabalık. 4. İri, kaba, kalın.
YOLAÇ :    (Tür.) Er. - Yol gösteren, kılavuz.
YONCA :    (Tür.) Ka. - Baklagillerden, kırmızı veya mor çiçek açan, çayır bitkisi.
YORDAM :    (Tür.) 1. Kılavuz, rehber. 2. Beceri, yatkınlık. 3. Gelenek, görenek. 4. Anlayış, yerinde davranış. 5. Kural, yöntem, düzen. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YORUÇ :    (Tür.) Er. - Komutan, kumandan.
YOSUN :    (Tür.) - Çoğu sularda yetişen, ilkel yapıdaki bitkilerin genel adı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YULA :    (Tür.) 1. Meşale. Kandil. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YULUĞ :    (Tür.) 1. Mutlu, mesut. 2. Hak, adalet. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YUMLU :    (Tür.) 1. Uğurlu, kutlu. 2. Kutsal, mübarek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YUMUK :    (Tür.) Ka. 1. Açılmamış çiçek, gül goncası. 2. Uysal, sessiz, ağırbaşlı.
YUMUŞ :    (Tür.) - İş, güç çalışma. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YUNUS :    (Ar.) Er. 1. Ilık ve sıcak denizlerde yaşayan, memeli hayvan. 2. Bir takım yıldızın adı. 3. Uzun müddet bir balığın karnında kaldığı rivayet edilen ve Kur´an-ı Kerim´de ismi geçen 25 peygamberden birisi. Hz. Yunus (a.s.). Kur´an-ı Kerim´in 10. suresi.
YURA :    (Tür.) Er. - Dağ sırtı.
YURDAER :    (Tür.) Er. - Yurdu için doğmuş kimse.
YURDAGÜL :    (Tür.) Ka. - Ülkene gül. İlken için yararlı ol.
YURDANUR :    (Tür.) Ka. - Yurduna, ülkene ışık saç, aydınlat.
YURDAY :    (Tür.) - Yurdu aydınlatan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YURDAŞEN :    (Tür.) - Yurdu şenlendiren. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YURDCAN :    (Tür.) Er. - Yurda canlılık veren.
YURDUSEV :    (Tür.) Ka. - Ülkeni, yurdunu sev.
YURT :    (Tür.) Er. 1. At, kısrak. At sürüsü. 2. Orman.
YURTSEVEN :    (Tür.). - Yurdunu milletini seven. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YUSUF :    (Ar.) Er. 1. Hz. Ya´kub (a.s.)´un oğlu olan peygamber Hz. Yusuf. 2. İbranice
YUŞA :    (Tür.) Er. - Tarihlerde, Peygamber olduğu rivayet edilen Yûşa b. Nün.
YÜCE :    (Tür.) - Yüksek, büyük, ulu, bala. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜCEALP :    (Tür.) Er. - Büyük, ulu yiğit.
YÜCEL :    (Tür.) - Yüksel, yüce bir duruma gel, başarı kazan, ilerle. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜCELAY :    (Tür.) - (bkz. Yücel). -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜCELEN :    (Tür.) Er. - Yükselen, yüce bir duruma gelen, ilerleyen.
YÜCESAN :    (Tür.) Er. - Saygın bir adı olan.
YÜCESOY :    (Tür.) Er. - Saygın, ulu, soylu.
YİĞİT :    (Tür.) Er. 1. Güçlü, yürekli, kahraman, alp 2. Delikanlı, genç, erkek. 3. Gözüpek, düşüncelerini açıkça söylemekten kaçınmayan kimse.
YİĞİTCAN :    (Tür.) Er. - Güçlü, korkusuz, kahraman.
YİĞİTHAN :    (Tür.) Er. - Yiğit, cesur hakan.
YİĞİTKAN :    (Tür.) Er. - Güçlü, cesur soydan gelen.
YÜKSEL :    (Tür.) - Yükseklere çık, yücel, basan kazan, ilerle. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜMNA :    (Ar.) Ka. - Sağ taraf.
YÜMNİ :    (Ar.) Er. 1. Uğurlu, becerikli. İşi sağ eliyle gören. Kıyamet gününde kitabını sağ tarafından alacak olan. 2. Uğura ait, uğurla ilgili.
YÜMİN :    (Ar.) Er. 1. Uğur, mutluluk. 2. Bereket.
YÜRÜK :    (Tür.) Er. 1. Çabuk ve hızlı yürüyen. 2. Tarihte yeniçerilere katılan yaya asker. 3. Hızlı koşan at.
YÜRÜKER :    (Tür.) Er. - (bkz. Yürük).
YÜSR :    (Ar.) Er. 1. Kolaylık, rahat. 2. Zenginlik.
YÜSRA :    (Ar.) Ka. - Sol taraf.
YÜZÜAK :    (Tür.) Er. - Dürüst, namuslu, doğru, suçsuz kimse.
YÖNAL :    (Tür.) Er. - Yönünü, cepheni al.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Escapee81
Özel Üye ++
*****

Edilen Teşekkür
Sayısı: 244
Offline Offline

Cinsiyet: Bayan
Mesaj Sayısı: 4299

Yetki:

Nerden:


Kuyruguna basil(MA)dikca tirmala(MA)yan kedigil...


E-Posta
Durumum:


« Yanıtla #29 : Ağustos 19, 2008, 01:53:51 ÖS »

Z

ZADE :     (Fars.) Er. 1. Evlat, oğul. 2. Dürüst, doğru adam.
ZAĞNOS :    (Tür.) Er. - Bir tür doğan ´ kuşu.
ZAFER :    (Ar.) l. Amaca ulaşma, basan. 2. Düşmanı yenme, üstün gelme, utku. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZÂFİR :    (Ar.) Er. - Zafer kazanan, üstün gelen.
ZÂHİD :    (Ar.) Er. - Zühd sahibi, şüpheli şeyleri bile terkederek günahtan kaçan, Allah korkusuyla dünya nimetlerinden el çeken (kimse) muttaki.
ZAHİDE :    (Ar.) Ka. - Zühd sahibi, şüpheli şeyleri bile terkederek günahtan kaçan, Allah korkusuyla dünya nimetlerinden el çeken (kimse) muttaki.
ZAHİR :    (Ar.) Er. - Parlak, parlak yıldız. Allah´ın isimlerindendir. Kur´an-ı Kerim´de Hadid suresi 3. ayette geçer.
ZAKİR :    (Ar.) Er. - Zikreden, ,anan. Allah´ı gerektiği gibi teşbih ve tehmid eden. Kur´an´ı öğüt verici, gerçek bir zikir olarak gören.
ZAMBAK :    (Ar.) Ka. - Güzel ve iri çiçekli bir süs bitkisi.
ZAMİR :    (Ar.) Er. 1. İç, yüz. 2. Yürek, vicdan. 3. Gönülde gizli olan sır. 4. Adın yerini tutan sözcük.
ZARAFET :    (Ar.) Ka. - İncelik, güzellik, zariflik.
ZARİF :    (Ar.) Er. 1. Nazik ve hoş konuşan, ince ve hoş tavırlı olan kimse, kibar. 2. İnceliği, latifliği ile hoşa giden.
ZARİFE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Zarif).
ZATİ :    (Ar.) Er. 1. Kendiyle ilgili, kendine ait, özel. 2. Özle ilgili.
ZATİNUR :    (Ar.) Ka. - Aydınlık, nurlu kişi.
ZAİD :    (Ar.) Er. - Artan, artıran.
ZAİDE :    (Ar.) Ka. - (bkz. Zaid).
ZAİK :    (Ar.) Er. - Tad alan, tadıcı, tadan.
ZAİM :    (Ar.) Er. 1. Kefil. 2. Prenses, şef.
ZAYİÇE :    (Fars.) Ka. - Yıldızların belli zamandaki yerlerini gösteren cetvel.
ZEBERCET :    (Ar.) Ka. - Zümrütten daha açık yeşil olan, zümrüt kadar değerli olmayan bir süs taşı.
ZEBİH :    (Ar.) Er. 1. Kesilmiş veya kesilecek kurban. 2. Hz. İsmail ile Hz. Muhammed´in babası Hz. Abdullah´ın lakabı.
ZEHEB :    (Ar.) Er. - Altın.
ZEHRA :    (Ar.) Ka. - Çok beyaz ve parlak yüzlü. Hz. Muhammed´in kızı Hz. Fatıma´nın lakabı.
ZEHRE :    (Ar.) Ka. - Çiçek.
ZEHREVAN :    (Ar.). - Kur´an´daki sure-i Bakara ile Sure-i Al-i İmran. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZEKAVET :    (Ar.) Ka. - Zeka, zekilik.
ZEKAİ :    (Ar.) Er. - Zekayla ilgili, zekaya ait.
ZEKERİYA :    (Tür.) Er. - Kur´an-ı Kerim´de ismi geçen peygamberlerden biri.
ZEKİ :    (Ar.) Er. 1. Zekalı çabuk anlayan ve kavrayan. 2. Zeka belirten.
ZEKİRE :    (Ar.) Ka. - Belleği güçlü olan, unutmayan.
ZEKİYE :    (Ar.) Ka. - Anlayışlı, kavrayışlı, zeka sahibi.
ZELİHA :    (Ar.) Ka. - (bkz. Züleyha).
ZEMHERİR :    (Ar.) - Gündönümünden sonraki şiddetli soğuklar, kara kış. (22. Aralık´tan 31 Ocak´a kadar). - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZEMİN :    (Fars.) Er. 1. Yer, yeryüzü. 2. Temel, dayanak. Konu, tema.
ZEMZEM :    (Ar.) - Ka´be çevresindeki ünlü kuyu ve bu kuyunun müslümanlarca kutsal sayılan suyu. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZENAN :    (Fars.) Ka. 1. Kadınlar.
ZENNİŞAN :    (f.a.i.) Ka. - Ünlü, tanınmış kadın.
ZERAK :    (Ar.) - Mavi, gök renkli. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZERARE :    (Fars.) - Saçıntı, saçılan şey. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZEREFŞAN :    (Fars.) Ka. 1. Altın saçan, altın saçıcı. 2. Altın kakmalı. 3. Bir lale türü.
ZEREN :    (Tür.) - Anlayışlı, kavrayışlı, zeki. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZERGUN :    (Fars.) Ka. - Altın renkli, altın gibi san olan.
ZERGÜL :    (Fars.) Ka. - Altın gibi.
ZERKA :    (Ar.). 1. Gök gözlü. 2. Gök mavisi. 3. Mavi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZERNİGAR :    (Fars.) Ka. - Altınla işlenmiş, yaldızlı.
ZERNİŞAN :    (Fars.) Ka. - Kılıç gibi şeylerin üzerine kakma altınla yapılan işleme, süs.
ZERR :    (Ar.) Er. - Karınca yumurtası. Ebu Zerr: Ashab-ı Kiram´da zühd ve takvaca meşhur bir zat.
ZERRİN :    (Fars.) Ka. 1. Altından mamul. 2. Altın renginde sarı. 3. Parlak. 4. Güzel kokulu bir cins çiçek. 5. Fulya.
ZERTAR :    (Fars.) Ka. 1. Altın tel, sırma. 2.Güneş ışını.
ZERVER :    (Fars.) - Altın yaldızlı olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZERİA :    (Ar.) Ka. - Vesile, bahane, fırsat.
ZERİN :    (Fars.) - Altından olan, altın gibi parlak olan, san olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZERİŞTE :    (Fars.) 1. Altın tel, sırma. 2. San. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZEVAHİR :    (Ar.) 1. Parlak yıldızlar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZEVAL :    (Ar.) Er. 1.Yerinden ayrılıp, gitme. 2. Zail olma, sona erme. 3. Güneşin başucunda bulunma zamanı.
ZEVKAN :    (Ar.) 1. Zevk bakımından, zevkçe. 2. Zevk yoluyla. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZEVRA :    (Ar.) 1. Dicle nehri. 2. Bağdat şehri. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZEVRAK :    (Ar.). 1. Kayık, sandal. 2. Mekke´de yapılan zemzem şişesi. 3. Çiçek testisi, kadehi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZEVVAK :    (Ar.) Er. 1. Bir şeyi çok fazla tadan. 2. Bir şeyi çok fazla deneyen. 3. Bir şeyin çok fazla farkına varan.
ZEYCAN :    (Fars.) Er. - Candan, cana yakın.
ZEYNEB :    (Ar.) Ka. - Değerli taşlar, mücevherler. Zeyneb binti Cahş: Peygamberimiz (s.a.s)´ in hanımlarından.
ZEYNEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin zineti, süsü.
ZEYNEL :    (Tür.) Er. - Zeynelabidin adından kısalmış ad.
ZEYNELABİDİN :    (Ar.) Er. İbadet edenlerin süsü.
ZEYNULLAH :    (Ar.) Er. - Allah´ın süsü.
ZEYNİ :    (Ar.) Er. - Süsle, bezekle ilgili.
ZEYREK :    (Tür.) Er. 1. İlgi çekici. 2. Eli uz, usta. 3. Akıllı, zeki.
ZEYYAL :    (Ar.) Ka. - Uzun etekli.
ZEYYAN :    (Ar.) Ka. - Süsler, pırıltılar.
ZEYYAT :    (Ar.) Er. - Zeytinyağı, zeytinyağı yapan kimse.
ZOBU :    (Tür.) Er. 1. İri yarı, kadın, kaba. 2. Delikanlı. 3. Zor, sıkıntılı. 4. Eski vezir konaklarındaki hizmetlilere verilen ad.
ZORAL :    (Tür.) Er. - Zor al.
ZORLU :    (Tür.) Er. 1. Güzel, çok güzel, iyi. 2. Yakışıklı. 3. Güçlü, dayanıklı.4. Sert, keskin. 5. Yürekli, cesur. 6. Girgin, girişken.
ZUHAL :    (Ar.) Ka. - Güneşe uzaklık bakımından altıncı durumda olan gezegen, satürn.
ZUHUR :    (Ar.) Görünme, meydana çıkma, baş gösterme. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZUHURİ :    (Ar.) Er. - Orta oyununda komik rolünü yapan kimse.
ZİBA :    (Fars.) Ka. 1. Süslü, güzel. 2. Yakışıklı.
ZİBARU :    (Fars.) Ka. - Güzel yüzlü, dilber.
ZÜBEYDE :    (Ar.) Ka. - Öz, asıl, cevher.
ZÜBEYR :    (Ar.) Er. - Yazılı, küçük şey.
ZİCAN :    (Fars.) Ka. 1. Canlı, canayakın, candan.
ZÜHDİYE :    (Ar.) Ka. - Her türlü zevke karşı koyarak kendini ibadete veren.
ZÜHEYR :    (Ar.) Er. 1.Küçük çiçek, çiçekcik. 2. Banet Suad kasidesinin sahibi olan Ka´b´ın kendisi gibi şair olan babası.
ZİHNİ :    (Ar.) Er. - Zihinle, akılla ilgili.
ZÜHRE :    (Ar.) Ka. - Çoban yıldızı, venüs.
ZİKRA :    (Ar.) 1. Anma, hatırlama. 2. İbret, örnek. 3. Öğüt. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZİKRİ :    (Ar.) Er. - Anma ile ilgili.
ZÜLAL :    (Ar.) Ka. 1. Hafif, saf ve tatlı su.
ZÜLEYHA :    (Ar.) Ka. - Hz. Yusuf un hanımı, güzelliğiyle ünlenmiştir.
ZÜLFiKÂR :    (Ar.) Er. 1. Hz. Peygamberin Hz. Ali´ye hediye ettiği çatal ağızlı kılıç. 2. İki parçalı.
ZÜLFİ :    (Ar.) Er. Kılıcın kabzasına iliştirilen süs.
ZÜLFİBAR :    (Fars.) Ka. - Dağılmış, saçılmış saç.
ZÜLFİYAR :    (Fars.) Ka. - Sevgilinin zülüflü saçı.
ZÜLFİZAR :    (Fars.) Ka. - Ağlayan, inleyen saç.
ZÜLKARNEYN :    (Ar.) Er. 1. İki boynuzlu anlamında. 2. Kur´an-ı Kerim´de adı geçen şahıs. 3. Büyük İskender.
ZÜMER :    (Ar.) Er. 1. Zümreler, gruplar. 2. Kur´an-ı Kerim´in 39. süresi.
ZÜMRA :    (Ar.) Ka. 1. Güzel, iyi ahlaklı. 2. Cesur, yiğit, yürekli. 3. Zeki, bilgili kadın.
ZÜMRÜT :    (Ar.) Ka. - Parlak yeşil renkli kıymetli taş.
ZİNDE :    (Fars.) 1. Diri, yaşayan, canlı. 2. Dinç, sağlam, güçlü kuvvetli. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZİNET :    (Ar.) Ka. - Süs, bezek.
ZİNNUR :    (Ar.) Er. - Nurlu, ışıklı, aydınlık.
ZİNNUREYN :    (Ar.) Er. - İki nur sahibi. Hz. Osman´a Hz. Muhammed (s.a.s)´in iki kızıyla evlendiği için bu ad verilmiştir.
ZÜRARE :    (Ar.) Ka. - Saçıntı, saçılan şey.
ZİRVE :    (Ar.) - Doruk, bir şeyin en yüksek noktası, tepesi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZİVEKAR :    (Ar.) Er. - Vekarlı. Vakar dolu. Vakar sahibi.
ZİVER :    (Fars.) - Süs, bezek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
ZİYA :    (Ar.) Er. - Aydınlık, parlaklık, nur, ışık.
ZİYAD :    (Tür.) Er. - Fazlalık, çokluk. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır. Ziyat.
ZİYAEDDİN :    (Ar.) Er. - Dinin ışığı, aydınlığı.
ZİYNETİ :    (Ar.) Ka. - Süsle, bezekle ilgili
ZİŞAN :    (Ar.) 1. Şanlı, sereni. 2. Canlı. 3. Bir tür lale. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
Logged

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Sizler İçin Yaptığımız Tüm Paylaşımlara Bir TEŞEKKÜRÜ Çok Görmeyin. 
Teşekkür Etmek İçin Açılan Konunun En sonunda "Teşekkür Et" Yazısına Tıklamanız Yeterli Olacaktır.
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap       Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
!!! DuzceForum Kuralları !!!
Sayfa: 1 [2]
  Yazdır  
 
Gitmek istediğiniz yer: